Διακήρυξη του χώρου Διαλόγου και Κοινής δράσης της Αριστεράς

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ
ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΜΙΑ ΙΣΧΥΡΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

    Ζούμε μια συγκυρία πυκνή σε γεγονότα. Γεγονότα αντιφατικά. Δυνατότητες και κίνδυνοι πάνε μαζί, απογοητεύσεις και ελπίδες συνυπάρχουν. Το καινούργιο είναι ότι αυτή η αντιφατική κατάσταση, που διαρκεί, αναζητά μια διέξοδο, μια κατεύθυνση, και εμπεριέχει μια νέα δυναμική.
    Έτσι, η οσμή του πολέμου- ξανά αποπνικτική – δεν γεννά μόνο τρόμο. Αφυπνίζει συνειδήσεις και κινητοποιεί λαούς.
    Η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση με το σκληρό νεοφιλελεύθερο περιεχόμενό της – πηγή δεινών – δεν δημιουργεί μόνο αμηχανία. Εμπνέει νέα κινήματα και αντιστάσεις.
    Η μαζική Ανεργία, η οικονομική ύφεση, οι καταστροφές στο περιβάλλον, δεν δημιουργούν μόνο αδράνειες και φόβους. Ενεργοποιούν ιδέες και κινητοποιούν δυνάμεις που αναζητούν εναλλακτικούς τρόπους ανάπτυξης.
Οι προφανείς σε όγκο και παγκόσμιο συγχρονισμό μαζικές διαδηλώσεις κατά του πολέμου επιβεβαιώνουν αυτές τις εκτιμήσεις, δείχνουν τη θέληση των λαών να αντισταθούν και ανοίγουν μια νέα δυναμική στη δράστη του αντιπολεμικού κινήματος και γενικότερα στη ανάπτυξη του κινήματος κατά της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

    Α.    ΟΙ «ΙΔΡΥΤΙΚΕΣ» ΜΑΣ ΙΔΕΕΣ

    Εμείς, λοιπόν, βλέπουμε στην παρούσα κατάσταση όχι μόνο την απουσία της Αριστεράς, τις αδυναμίες και τις ανεπάρκειές της, αλλά και την παρουσία της Αριστεράς, με τις δυνατότητες και τις προκλήσεις, που θέτει η εποχή μας.
    Νοιώθουμε, πως είναι η ώρα να μιλήσουμε ξανά για την Αριστερά. Να θέσουμε ξανά το ερώτημα, «τι να κάνουμε». Να ανιχνεύσουμε τις επίκαιρες απαντήσεις.
    Όχι μόνο γιατί το θέλουμε εμείς, αλλά κυρίως γιατί το απαιτεί η πραγματικότητα που ζούμε. Ο σύγχρονος κόσμος έχει ανάγκη από μια σύγχρονη ριζοσπαστική και ισχυρή Αριστερά. Έχει ανάγκη τις ιδέες της, τη δράση της, τη θετική προοπτική που η Αριστερά μπορεί να δώσει στην αντιφατική κατάσταση που ζούμε.
    Η διαπίστωση αυτής της ανάγκης είναι η πρώτη ιδρυτική μας ιδέα, η αφετηρία μας.
    Η δεύτερη αφετηριακή μας ιδέα είναι πως αυτή η ανάγκη, από μόνη της, δεν σβήνει τις διαφορές, δεν καταργεί προκαταλήψεις, δεν αμνηστεύει λάθη, ούτε εξαφανίζει ανεπάρκειες. Επιβάλλει όμως, και υποβοηθά, να υπερβούμε την ακινησία, να δημιουργήσουμε χώρους συνύπαρξης, διαλόγου, αλληλοσεβασμού, και κοινής δράσης.
    Ο χώρος Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς, που κλείνει ήδη δύο χρόνια ζωής, δημιουργήθηκε ως απάντηση σ’ αυτό το αίτημα. Ως μια προσπάθεια να δοκιμαστούν στην πράξη αυτές οι δύο αφετηριακές ιδέες. Και ήταν μια πρωτοβουλία που δικαιώθηκε, αποδεικνύοντας στην πράξη πως αριστερές δυνάμεις με  διαφορετικές καταβολές, ευαισθησίες και εμπειρίες, μπορούν να δράσουν συμπληρωματικά, σωρευτικά, να διαμορφώσουν κοινούς στόχους, να συγκλίνουν σε κοινούς βηματισμούς, να αναζητήσουν από κοινού απαντήσεις στα νέα προβλήματα.
    Δεν είμαστε μόνοι, ούτε γράφουμε σε λευκή σελίδα. Παρακολουθούμε από κοντά όσους - και είναι πολλοί και πολλές - ανιχνεύουν το μέλλον. Μας εμπνέουν το Σιάτλ, το Πόρτο Αλέγκρε, η Γένοβα, η Φλωρεντία. Μας δίνουν ελπίδες το Παγκόσμιο και το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ. Στηρίζουμε ενεργά το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ και κάθε άλλη πρωτοβουλία που ανοίγει δρόμους, και δημιουργεί προοπτικές.
    Δεν θέλουμε να μιλήσουμε στο όνομα όλων ή στο όνομα άλλων. Θέλουμε όμως μ’αυτή τη διακήρυξη να απευθυνθούμε σε όλους και όλες, που ενδιαφέρονται για την Αριστερά, και να καταστήσουμε γνωστές τις δικές μας κοινές εμπειρίες τους δικούς μας κοινούς προβληματισμούς, τη δικής μας κοινή άμεση απάντηση στο «τι να κάνουμε».

    Β.    ΟΙ ΚΟΙΝΟΙ ΜΑΣ ΣΤΟΧΟΙ

    1.    ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΧΩΡΟ ΣΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ…
    Οι Ζαπατίστας λένε: «ας δώσουμε χώρο στο λόγο». Λέμε το ίδιο. Ας δημιουργήσουμε παντού χώρους διαλόγου, με όποια πρόσφορη μορφή, εργαστήρια για μια νέα κουλτούρα, για ένα νέο πολιτικό πολιτισμό της Αριστεράς. Ένα πολιτισμό που τον έχει ανάγκη όχι μόνο η Αριστερά, αλλά και η κοινωνία.
    Κι επιμένουμε σ’ αυτό πρώτον διότι η Αριστερά ως ιστορικό κίνημα, έχει τα δικά της ελλείμματα στο θέμα αυτό και δεύτερο γιατί     η φύση των προβλημάτων, ο ίδιος ο χαρακτήρας της εποχής μας, καθιστούν το διάλογο, τις δημοκρατικές και ισότιμες σχέσεις, εντελώς απαραίτητη «καταστατική αρχή» της Αριστεράς.
    Και μιλούμε για τον διάλογο όχι ως μια φορμαλιστική διαδικασία «ανταλλαγής ιδεών», αλλά ως μια κοινή προσπάθεια κατανόησης της πραγματικότητας, γενίκευσης των εμπειριών μας, πρόσληψης των νέων θεωρητικών επεξεργασιών που η παραγωγή τους διεθνώς πολλαπλασιάζεται.
    Ο διάλογος αυτός, δεν είναι φάση ή στάδιο πριν από τη δράση. Είναι μέρος της δράσης, αναγκαίος όρος για τη διεύρυνση των οριζόντων και των στόχων της.
    2.    ….ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ
    Η κοινή δράση δυνάμεων, με ιδεολογικές διαφορές, είναι μια δοκιμασμένη θεμελιώδης αρχή του αριστερού κινήματος.
    Είναι όρος για να μπορέσει η Αριστερά να υπερασπισθεί άμεσα αιτήματα των εργαζομένων, να αντισταθεί σε αντεργατικές. αυταρχικές και αντιπεριβαλλοντικές ή φιλοπόλεμες πολιτικές και τελικά να δικαιώσει έναν από τους λόγους ύπαρξής της. Ακριβώς γι’ αυτό, εμείς θεωρούμε το διάλογο και την κοινή δράση ως τους δυο πυλώνες πάνω στους οποίους μπορεί να θεμελιωθεί ένα σχέδιο ανάκαμψης της Αριστεράς
    Η άρνηση της κοινής δράσης, οι ξεχωριστές επιτροπές, συγκεντρώσεις ή πορείες, για κοινά προβλήματα, για κοινούς στόχους και κοινά αιτήματα θεωρούμε ότι αποτελεί μια μορφή ανορθολογισμού, στο χώρο της Αριστεράς. Συνιστά όχι μόνο άρνηση του χώρου, αλλά του ίδιου του «λόγου». Αποτελεί πλήγμα στην αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα της Αριστεράς,  μια ένδειξη ανωριμότητας που πρέπει να υπερβούμε.
    3.    ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
    Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και οι πόλεμοι, αποτελούν το κύριο μέσο επιβολής της Νέας Τάξης πραγμάτων και της ηγεμονίας των δυνάμεων του Κεφαλαίου σ’ όλη τη γη.
Ειδικά οι ΗΠΑ, επιλέγουν τον πόλεμο και την καταστολή ως υποκατάστατα της αδυναμίας τους για ηγεμονία με όρους πολιτικής και ιδεών. Έτσι, η απειλή πολέμου και ο ίδιος ο πόλεμος, στο πλαίσιο της στρατηγικής των ΗΠΑ, γίνονται μόνιμα συστατικά και μέσα ελέγχου των αγορών και των φυσικών πόρων, καθώς και μηχανισμοί γεωπολιτικών αναδιατάξεων.
    Η αντίθεση και η αντίσταση στην απειλή του πολέμου στο ΙΡΑΚ, και ενδεχόμενα σε άλλες χώρες, αποτελεί έναν άμεσο κορυφαίο στόχο που μπορεί και πρέπει να αποτελέσει τον πόλο συσπείρωσης όχι μόνο όλων των αριστερών, αλλά και ευρύτερων δυνάμεων.
    Η απειλή του πολέμου αυτού πρέπει να γίνει αφορμή για μια μονιμότερη και βαθύτερη σύνδεση των κινημάτων που αγωνίζονται για κοινωνική δικαιοσύνη με τις ευρύτερες οικολογικές και φιλειρηνικές δυνάμεις.
    Η συντονισμένη δράση λαών, κινημάτων, ακόμη και κυβερνήσεων που εναρμονίζονται με τις βαθύτερες αγωνίες των πολιτών τους για έναν κόσμο χωρίς πολέμους, μπορεί να σταθεί φραγμός στον επικίνδυνο κατήφορο του οδηγεί ο ιμπεριαλισμός τον κόσμο.
    4.    ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ
    Ο Νεοφιλελευθερισμός είναι η ιδεολογία ενός ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Όραμά του είναι ένας καθαρός καπιταλισμός, σε μια κοινωνία ατομοκεντρική, όπου τα πάντα θα λειτουργούν ως εμπορεύματα και θα τελούν υπό την εξουσία των αγορών, και στην οποία το κέρδος και όχι οι ανάγκες θα αποτελούν το βασικό κριτήριο επιλογών και αποφάσεων.
    Ο Νεοφιλελευθερισμός, ως πολιτική, διεκδικεί για λογαριασμό του κεφαλαίου να πάρει πίσω, ό,τι αποτελεί εργασιακό ή κοινωνικό κεκτημένο και γι’ αυτό συνιστά μια γενικευμένη επίθεση στον κατακτημένο κοινωνικό πολιτισμό. Η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, η απορύθμιση της αγοράς εργασίας, η διάλυση του Δημοσίου Τομέα, η ιδιωτικοποίηση και η εμπορευματοποίηση των δημοσίων αγαθών αποτελούν τα βασικά μέσα με τα οποία επιδιώκει τους παραπάνω σκοπούς.
    Ο αγώνας για την ήττα του νεοφιλελευθερισμού είναι κοινός μας στόχος.
    Παρά τα ρήγματα που έχει υποστεί ή ηγεμονία του, ο αγώνας θα είναι μακρύς και δύσκολος. Διότι η σοσιαλδημοκρατία και οι διάφορες εκδοχές της κεντροαριστεράς, όχι μόνο δεν τον ανταγωνίζεται, αλλά υποκλίνεται στην ιδεολογία του και μετατράπηκε σε διαχειριστή του.
     Για να είναι αποτελεσματικός ο αγώνας κατά του νεοφιλελευθερισμού πρέπει α) να διεξάγεται ταυτόχρονα στο κοινωνικό, ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, β) να συνδέεται και να απαντά στις άμεσες ανάγκες των εργαζομένων, και γ) να στηρίζεται όχι μόνο σε αρνήσεις, αλλά και σε εναλλακτικές ρεαλιστικές προτάσεις και πολιτικές.
    Μέτωπα αιχμής στην πάλη κατά του νεοφιλελευθερισμού, είναι το ζήτημα της αναδιανομής (μισθοί, ελάχιστο εισόδημα, προστασία ανέργων, κ.λ.π.) το μέτωπο της παιδείας, της υγείας, της κοινωνικής ασφάλισης και των εργασιακών σχέσεων, η αντίσταση κατά των ιδιωτικοποιήσεων (ιδιαίτερα σε τομείς που συνδέονται με την παραγωγή δημόσιων αγαθών), η προστασία του περιβάλλοντος και η υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.
    5.    ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ
    Ο αγώνας κατά της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης δεν αποτελεί έναν επιμέρους στόχο. Ούτε αποτελεί μόνο ένα «αντί». Αποτελεί το κορυφαίο επίπεδο διαμόρφωσης μιας νέας συνείδησης, για την Αριστερά, το κίνημα, το διεθνισμό στην εποχή μας, καθώς και εναλλακτικών ιδεών και πολιτικών για το σημερινό κόσμο.
    Ο αγώνας αυτός αποτελεί μια νέα παγκόσμια εμπειρία, που από το Σιάτλ και μετά, λειτουργεί ως ένα «παγκόσμιο εργαστήρι» πρωτόγνωρων εμπειριών, ανάδειξης νέων ιδεών, νέων μορφών οργάνωσης, συλλογικής δράσης, και επικοινωνίας.
    Για πρώτη φορά στην ιστορία των κοινωνικών κινημάτων δοκιμάζονται στην πράξη, ιδέες και πρακτικές που συνδέουν οργανικά το τοπικό και το παγκόσμιο. Δημιουργείται μια «κοινή κοίτη», μέσα στην οποία μπορούν να συμβαδίσουν ισότιμα το εργατικό κίνημα, η ριζοσπαστική διανόηση η «θάλασσα» των νέων πολύμορφων κοινωνικών κινημάτων και πρωτοβουλιών, τα πολιτικά κόμματα και οργανώσεις που τα εκφράζουν.
    Συμμετέχουμε ενεργά στο κίνημα αυτό, αναγνωρίζοντας και σεβόμενοι την ευρύτητα, τον πλουραλισμό, τη δημοκρατικότητά του. Προσπαθούμε να συμβάλλουμε με το δικό μας προβληματισμό στον προσανατολισμό και το περιεχόμενο της δράσης του.
    Συνθήματα όπως «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», «οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη», που γεννήθηκαν μέσα στην εμπειρία αυτή, βρίσκονται μέσα στους προβληματισμούς της Αριστεράς και πρέπει στην πορεία, με την ανάπτυξη αυτού του κινήματος και το διάλογο, να παίρνουν όλο και πιο συγκεκριμένο περιεχόμενο και να εμπνέουν νέες πολιτικές.
    6.    ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ
Ζούμε μια περίοδο,  που ο νεοφιλελευθερισμός διαμορφώνει την Ευρώπη της απορύθμισης και των ιδιωτικοποιήσεων, την Ευρώπη της επιβολής και του κοινωνικού αποκλεισμού. Αυτή δεν είναι η Ευρώπη που οραματίζονται οι λαοί. Είμαστε αντίθετοι στην Ευρώπη της εκμετάλλευσης και καταπίεσης, στην Ευρώπη του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, στην Ευρώπη «φρούριο» και καταστολής. Όραμά μας είναι η Ευρώπη της δημοκρατίας, της λαϊκής ευημερίας, των δικαιωμάτων και ελευθεριών για όλους, μια Ευρώπη της ειρήνης, της αλληλεγγύης, της οικολογικά βιώσιμης ανάπτυξης, της προόδου και του σοσιαλισμού.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση διευρύνεται αλλά δεν αλλάζει. Η προσθήκη  νέων μελών, δεν είναι μόνο ένα ποσοτικό μέγεθος. Έχει και σημαντικές ποιοτικές επιπτώσεις. Οι κυρίαρχες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, οι δυνάμεις του κεφαλαίου, ενδιαφέρονται να αξιοποιήσουν την ευρωπαϊκή οικοδόμηση, για να υπηρετήσουν κατά κύριο λόγο τα δικά τους συμφέροντα, να ενισχύσουν το ρόλο τους στα πλαίσια της Νέας Τάξης πραγμάτων στον κόσμο.
Αυτή η πραγματικότητα, επιβάλλει με ακόμη μεγαλύτερη έμφαση από χθες, να αντιμετωπισθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση με όρους μιας ταξικής εξουσίας, που όμως είναι διαρθρωμένη  σε διακρατικό και υπερεθνικό επίπεδο.
Όπως στο εθνικό επίπεδο έτσι και στο ευρωπαϊκό, οι λαοί της Ευρώπης έχουν ανάγκη από τη συγκρότηση πανευρωπαϊκών μετώπων πάλης ενάντια στις κυρίαρχες οικονομικές, κοινωνικές και γεωστρατηγικές πολιτικές.
Προτεραιότητα πρέπει να δοθεί στην ΟΝΕ και τις συνέπειες των επιλογών που τη συνοδεύουν σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων, στη ανεργία, τη φτώχεια και την κοινωνική ένταξη των μεταναστών και των κοινωνικά αποκλεισμένων, τις εργασιακές σχέσεις και την κοινωνική ασφάλιση, την αγροτική και βιομηχανική πολιτική που απειλεί με διάλυση του αγροτικού και βιομηχανικού ιστού των περιφερειακών χωρών, την πολιτική ασφάλειας, τις συμφωνίες Σένγκεν και Ευρωπόλ, τις σχέσεις Ε.Ε.-ΝΑΤΟ και τους διάφορους πυλώνες, που έχουν διαμορφωθεί για να υπηρετηθεί η πολιτική των πιο συντηρητικών οικονομικών και πολιτικών κύκλων της Ευρώπης, που συγκυριακά διατηρούν το πολιτικό πλεονέκτημα στην ευρωπαϊκή ενοποίηση.
Παράλληλα η Αριστερά, στη θέση των διάφορων διλημμάτων, χρειάζεται να θέτει το ερώτημα ποιά Ευρώπη θέλουμε και πώς αγωνιζόμαστε για την κατάκτησή της. Να αναδείχνει το δικό μας όραμά για την Ευρώπη.
Ο αγώνας για μια Ευρώπη προς αυτή την κατεύθυνση είναι η μεγαλύτερη συμβολή μας στον αγώνα κατά της νεοφιλελεύθερη καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, αλλά και η μεγαλύτερη συμβολή στις απαιτήσεις και τις ανάγκες  των εργαζομένων και της ελληνικής κοινωνίας.
Να το επαναλάβουμε με έμφαση. Στη λογική της ριζοσπαστικής, ανατρεπτικής Αριστεράς, δεν έχει νόημα η εθνική απομόνωση. Τα μέτωπα ταξικής πάλης και η μάχη για την εξουσία δεν μπορούν να περιορίζονται γεωγραφικά ή να μπαίνουν σε στενούς κορσέδες αγνοώντας τα προβλήματα που βασανίζουν τα λαϊκά στρώματα σ’ όλες τις χώρες της Ευρώπης.
Οι νέες χώρες-μέλη, μετά τη διεύρυνση, διαθέτουν ισχυρές αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις, που πρέπει να αξιοποιηθούν. Χρειάζεται οι δυνάμεις αυτές να συσπειρωθούν στα πλαίσια της Ομάδας της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και να τεθούν πλαίσια κοινής δράσης και  στόχοι πάλης, για τη διαμόρφωση εναλλακτικής πολιτικής απέναντι στις δυνάμεις του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.
Στη βάση αυτή, οι δυνάμεις της Αριστεράς θα μπορούσαν να συντονίσουν τη δράση τους:
α) για τη διαμόρφωση ολοκληρωμένης πρότασης ριζοσπαστικών θεσμικών αλλαγών, που θα συμβάλλουν στην προώθηση της άλλης Ευρώπης που εμείς οραματιζόμαστε, σε αντίθεση με τις επιλογές των Συνθηκών του Μάαστριχ, του Άμστερντάμ και της Νίκαιας.
β) για την προώθηση πολιτικής υπεράσπισης και βελτίωσης των θεμελιακών δημοκρατικών, οικονομικών, εργασιακών, ασφαλιστικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των λαών της Ευρώπης και την απόκρουση της οικονομικής, κοινωνικής και γεωστρατηγικής πολιτικής της Ε.Ε.
     γ) για τη διαμόρφωση στην πορεία μιας εναλλακτικής πρότασης εξουσίας, ως επιθετικής πολιτικής απέναντι στις δυνάμεις του κεφαλαίου, με σαφείς αιχμές και στόχους ενάντια στην ασυδοσία των πολυεθνικών, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και το σημερινό σύστημα διεθνούς ανασφάλειας.
    7.    ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ
        ΠΟΛΙΤΙΚΗ
    Στην Ελλάδα ζούμε μια ιδιόμορφη ιστορική συγκυρία. Οι ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις, τα μεγάλα έργα υποδομής το άνοιγμα των αγορών των Βαλκανίων, η φτηνή εργατική δύναμη των μεταναστών, συγκροτούν ένα συνδυασμό παραγόντων που ευνοεί τη συσσώρευση κεφαλαίου και την οικονομική μεγέθυνση. Έτσι σ’ ένα περιβάλλον παγκόσμιας ύφεσης η ελληνική οικονομία αναπτύσσεται με ρυθμούς της τάξης του 4%.
    Κι όμως στις συνθήκες αυτές η ανεργία δεν μειώνεται, οι ανισότητες διευρύνονται, τα εισοδήματα καθηλώνονται, το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου διευρύνεται, οι προοπτικές και αυτής της μονόπλευρης ανάπτυξης υποσκάπτονται.
    Η αντίφαση είναι εντυπωσιακή και υποδηλώνει ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην ποσότητα αλλά στην ποιότητα της ανάπτυξης, και στην άνιση διανομή του πλούτου.
    Εμείς λέμε πως δεν πρέπει να περιμένουμε την κρίση αυτού του προτύπου ανάπτυξης για να ενεργήσουμε. Πρέπει από τώρα να επεξεργασθούμε και να προτείνουμε στην κοινωνία ένα μεσοπρόθεσμο σχέδιο που να διευρύνει την απασχόληση, προστατεύοντας ταυτόχρονα το περιβάλλον και αναβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής. Που να ενισχύει την κοινωνική συνοχή και να περιφρουρεί τους φυσικού πόρους, να αναπτύσσει τις «ήπιες» παραγωγικές δυνάμεις, να προστατεύει και να βελτιώνει την ποιότητα των δημόσιων και συλλογικών αγαθών και υπηρεσιών, να αντιστρατεύεται τον καταναλωτισμό. Να ενθαρρύνει έργα με οικολογική ποιότητα, με σεβασμό στη φύση και στο τοπίο, με στόχο την εξοικονόμηση ενέργειας και πόρων, με επαναχρησιμοποίηση και ανακύκλωση των υλικών. Ένα τέτοιο μεσοπρόθεσμο σχέδιο μπορεί να συσπειρώνει ευρύτατα κοινωνικά στρώματα, να συνδέει τους αγώνες αναδιανομής τους εισοδήματος με τους αγώνες για μια άλλη ποιότητα ζωής.
    8.    ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ
    Πολλοί θεώρησαν το σύνθημα αυτό ένα μήνυμα ελπίδας, αισιοδοξίας, και ήταν. Είναι όμως και ένα μήνυμα ευθύνης.
Ναι, αξίζει και μπορούμε να αγωνιστούμε, για έναν κόσμο με περισσότερη ειρήνη, περισσότερη δημοκρατία, περισσότερη δικαιοσύνη.
    Για να γίνει ο αγώνας αυτός αποτελεσματικός,  για να έχει έμπνευση και προοπτική, πρέπει να ξανακάνουμε επίκαιρο το αίτημα του σοσιαλισμού ως ένα οικουμενικό αίτημα.
    Αλλά αυτό προϋποθέτει μια κριτική ανάλυση αυτού που ονομάστηκε «υπαρκτός σοσιαλισμός». Προϋποθέτει, επίσης, προσαρμογή και ανανέωση των θεωρητικών επεξεργασιών στη βάση των αναγκών και απαιτήσεων του σήμερα. Επιστρέφουμε, λοιπόν, ξανά στην αρχή. Στον αναγκαίο διάλογο, που η κοινή δράση για τους στόχους που προαναφέραμε, θα τον διευκολύνει, και θα τον κάνει πιο απαιτητικό.

    Γ.    ΟΙ ΚΟΙΝΕΣ ΜΑΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ

    1.    ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
    Οι δυνάμεις της Αριστεράς, σήμερα, τείνουν να σχηματοποιηθούν σε 3 διακριτά ρεύματα.
    Το πρώτο, συγκροτείται στη βάση μιας στρατηγικής μετατόπισης της παλιάς Σοσιαλδημοκρατίας, αλλά και των διάφορων Κεντροαριστερών εκδοχών της με εγκατάλειψη των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων και υποκατάστασή τους με επιλογές νεοφιλελευθερισμού. Πλήρης προσαρμογή στη διαχείριση του συστήματος με μια μορφή «συναινετικού νεοφιλελευθερισμού». Προσπάθεια ελέγχου και ενσωμάτωσης πολιτικών δυνάμεων, κοινωνικών κινημάτων και της πέραν της Σοσιαλδημοκρατίας Αριστεράς, σε μια προσπάθεια διεύρυνσης της κοινωνικής της βάσης και εξασφάλισης συναινέσεων για την άσκηση της ίδιας πολιτικής.
    Το δεύτερο, συνιστά μια τάση αναδίπλωσης και σεχταρισμού. Απέναντι στα νέα προβλήματα αντιτάσσει μια μονόπλευρη δογματική ανάγνωση του παρελθόντος. Αρνείται την κοινή δράση και το διάλογο με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς και αναζητά συμμαχίες επιβίωσης, χωρίς προοπτική περιχαρακώνοντας όχι μόνο τις δυνάμεις του, αλλά και τμήματα του μαζικού και εργατικού κινήματος.
    Τέλος είναι ο χώρος της ριζοσπαστικής αριστεράς που εκφράζεται από ένα ευρύ φάσμα δυνάμεων και κινήσεων. Στις δυνάμεις αυτές, παρά τις διαφορές που τις διαπερνούν, αρχίζει να γίνεται κεκτημένη η ιδέα της ανασύνταξης της Αριστεράς, μέσα από τον διάλογο και την κοινή δράση. Στο χώρο αυτό αναπτύσσονται νέες απόψεις και νέα ρεύματα σκέψης και κυριαρχούν αναζητήσεις γύρω από την ανάγκη επικαιροποίησης του αντικαπιταλιστικού περιεχομένου των αγώνων και του σοσιαλισμού, μέσα από την κριτική ανάλυση της ιστορικής διαδρομής του και στην βάση και των νέων αντιθέσεων της εποχής μας, με στόχο και προοπτική την υπέρβαση του καπιταλιστικού συστήματος.
    Αγωνιζόμαστε για την ενίσχυση του ρεύματος αυτού, που στις παρούσες συνθήκες αποτελεί τον κύριο και τον προνομιακό χώρο για την ανασύνταξη της Αριστεράς.
    Πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειές μας, για την ενίσχυση των δεσμών αλληλεγγύης των δυνάμεων που το συγκροτούν, και για ένα διαρκή διάλογο και αλληλεπίδραση με κοινωνικά κινήματα, οικολογικές οργανώσεις, πρωτοβουλίες πολιτών.
    Ταυτόχρονα όμως θεωρούμε ότι η σημερινή στατική σχηματοποίηση μπορεί και πρέπει να ξεπεραστεί. Αρνούμενοι προτάσεις διαλόγου, που αποσκοπούν στην ακύρωση της Αριστεράς και της αυτόνομης προοπτικής της, πρέπει να έχουμε ανοιχτούς διαύλους διαλόγου και συνεργασίας με κοινωνικές δυνάμεις όλων των χώρων στη βάση, πάνω σε καίρια προβλήματα της εποχής μας όπως έγινε στο ασφαλιστικό. Επίσης, η αναγκαία αντίκρουση και απάντηση σε συκοφαντικές επιθέσεις, ή η κριτική σε όποιες λανθασμένες θέσεις, θεωρούμε πως πρέπει να γίνεται επίμονα από τη σκοπιά της προοπτικής ανασύνταξης της Αριστεράς χωρίς αποκλεισμούς, και όχι από μια σκοπιά που ενισχύει τις περιχαρακώσεις και την αντιπαλότητα.
    Κατανοούμε το σχέδιο για την ανασύνταξη της Αριστεράς, ως μια κίνηση υπέρβασης των σημερινών σχηματοποιήσεων, περιχαρακώσεων και αντιθέσεων σε μια κατεύθυνση όμως ριζοσπαστικοποίησης και ενίσχυσης της Αριστεράς και όχι παγίδευσης της προοπτικής της σε κεντροαριστερά ή δογματικά αδιέξοδα.
    2.    ΟΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
    Η ανασύνταξη της Αριστεράς απαιτεί ένα πιο προωθημένο, πιο συγκεκριμένο και πειστικό προγραμματικό εξοπλισμό της.
    Η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, δημιούργησε μια κρίση αξιοπιστίας που δεν μπορούμε να παρακάμψουμε. Η κατάσταση του σημερινού κόσμου, με τις πελώριες ανισότητές του, η πρόκληση του περιβάλλοντος, οι τεχνολογικές ανατροπές, η εξέλιξη των κοινωνιών φέρνουν στο προσκήνιο νέα προβλήματα που απαιτούν νέες απαντήσεις. Ποια πρέπει να είναι η απάντησή μας στην έντονη ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση δημόσιων αγαθών; Πώς θα προστατευθεί ο πολίτης από τις «νέες δικτατορίες», δηλαδή τα μονοπώλια της πληροφορίας και του χρήματος; Πώς θα κάνουμε πράξη τα αιτήματα του εργατικού, οικολογικού, φεμινιστικού κινήματος ή των νέων, που μαζί με τις γυναίκες είναι οι πρώτοι που πλήττονται από την ανεργία και την ανασφάλεια; Πώς θα ανταποκριθούμε και θα συμβάλλουμε στην ανάπτυξη και διάδοση του πολιτισμού και τη διακίνηση των ιδεών, παράγοντες τόσο σημαντικούς για την «άλλη κοινωνία» που οραματιζόμαστε: Αρκεί η παραπομπή της λύσης τους σ’ αυτήν την «άλλη κοινωνία» ή μήπως πρέπει από τώρα να διαμορφώνουμε τους όρους ενός εναλλακτικού πολιτισμού, και μιας εναλλακτικής κοινωνικής συμπεριφοράς;
    Όχι, δεν έχουμε απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα. Αλλά ίσως το ζητούμενο στη φάση που διανύουμε είναι ακριβώς να τεθούν τα ερωτήματα, και να διαμορφωθεί μια νέα ατζέντα ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων που θα κάνουν την αντίθεση στον καπιταλισμό και τη λογική του, υπόθεση του πολίτη, στοιχείο της καθημερινότητάς του.
    3.    ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
    Το πρόβλημα της διακυβέρνησης και της εξουσίας δίχαζε πάντα την Αριστερά. Την διχάζει και σήμερα. Τμήματά της απολυτοποιούν την κυβερνητική εξουσία. Ταυτίζουν την πολιτική με την επικοινωνία και την πρόσβαση στα Μ.Μ.Ε. Αδιαφορούν ουσιαστικά για το περιεχόμενο της πολιτικής και υποτιμούν το ρόλο των κινημάτων. Άλλοι πάλι, στην προσπάθειά τους να αποκρούσουν προτάσεις ενσωμάτωσης της Αριστεράς στην άσκηση νεοφιλελεύθερων πολιτικών, θεωρητικοποιούν τη δικαιολογημένη άρνησή τους. Θεωρούν «μίασμα» κάθε εμπλοκή της Αριστεράς σε τομείς που απαιτούν ευθύνες ή διαχείριση. Είναι φανερό ότι όλα αυτά έχουν δημιουργήσει μια σύγχυση.
    Το πρόβλημα λοιπόν πρέπει να τεθεί από την αρχή. Δεν μπορεί να μην ενδιαφέρει την Αριστερά η εξουσία. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνεται ανεξάρτητα από την ύπαρξη των αναγκαίων υποκειμενικών και αντικειμενικών συνθηκών που θα της επιτρέπουν να επηρεάσει το περιεχόμενο και τη μορφή της πολιτικής.
    Από την άλλη πλευρά τα κινήματα και τα αιτήματά τους, πρέπει να βρουν την έκφραση τους σε πολιτικές και στόχος πρέπει να είναι οι πολιτικές αυτές να εφαρμόζονται.
    Η ανασύνταξη συνεπώς της Αριστεράς, αποσκοπεί, εκτός των άλλων στην υπέρβαση των λογικών της «συναίνεσης» και της «κοινωνικής ειρήνης», στη ρήξη με παλιότερες αντιλήψεις και νοοτροπίες στο πρόβλημα των συμμαχιών και έχει ως επιδίωξη να καταστήσει την Αριστερά ικανή ώστε, από θέση αυτονομίας, να αγωνίζεται για την προώθηση βασικών στοιχείων του προγράμματός της.
    Η προώθηση όμως μιας τέτοιας στρατηγικής, προϋποθέτει την απόρριψη της λογικής της ενσωμάτωσης, την απόρριψη των κεντροαριστερών σεναρίων, την ενίσχυση της αυτόνομης παρουσίας της Αριστεράς και των δεσμών της με τα κοινωνικά κινήματα, τη στήριξη σ’ένα ενωτικό, μαζικό, διεκδικητικό και αγωνιστικό εργατικό κίνημα, την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών γενικότερα.
    Και γι’ αυτήν τη στρατηγική εργαζόμαστε.

    Δ.    ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΑΣ ΑΦΟΡΟΥΝ

    Η μαχητική παρουσία της Αριστεράς στα πολύμορφα κοινωνικά μέτωπα, θα παραμένει μετέωρη και ανάπηρη εάν δεν εκφράζεται και στα εκλογικά μέτωπα:
Εθνικές εκλογές
Ευρωεκλογές
Τοπικές εκλογές
Εκλογές σε φορείς του συνδικαλιστικού κινήματος
    Σε ότι αφορά τις εκλογές στα συνδικάτα, τα αποτελέσματα για τις δυνάμεις τις ριζοσπαστικής αριστεράς ήταν θετικά και σε ορισμένους κλάδους  που υπήρξε κατάλληλη προετοιμασία εντυπωσιακά. Σε εκτεταμένους, ωστόσο, χώρους κύρια του ιδιωτικού τομέα, υπάρχει απουσία. Θα πρέπει να υπάρξει μια συντονισμένη προσπάθεια όχι μόνο για να καλυφθεί αυτό το κενό αλλά και για να υπάρξει μια γενικότερη αναζωογόνηση του συνδικαλιστικού κινήματος σε αυθεντικές δημοκρατικές βάσεις.
    Για τις ευρωεκλογές κρίσιμος παράγοντας είναι η συσπείρωση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς. Από τη σκοπιά αυτή παρακολουθούμε όλες τις διεργασίες που συντελούνται στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Θεωρούμε ότι το κεκτημένο της Ομάδας της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς (GUE) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που συσπειρώνει όλες ανεξαιρέτως τις δυνάμεις της Αριστεράς στις χώρες-μέλη της Ε.Ε. πρέπει να αξιοποιηθεί θετικά για τις ευρωεκλογές του 2004.
    Τέλος, οι επερχόμενες βουλευτικές εκλογές, που ο ακριβής χρόνος διεξαγωγής τους παραμένει ρευστός θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμες και θα διεξαχθούν σε έντονο πολωτικό κλίμα.     Εργαζόμαστε ώστε όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς, αλλά και σε κάθε περίπτωση οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, να δώσουν τη εκλογική μάχη με τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση και επιτυχία.
 
    Καταθέτουμε, ως Χώρος Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς, αυτούς τους προβληματισμούς, τις ανησυχίες και εκτιμήσεις μας, στο σύνολο των δυνάμεων της Αριστεράς.
    Απευθύνουμε έκκληση σ’ όλες αυτές τις δυνάμεις, ενταγμένες σε κόμματα της Αριστεράς, εντός και εκτός Βουλής, ή δυνάμεις που μετέχουν σε πολιτικές κινήσεις και κοινωνικά κινήματα.
    Οφείλουμε όλοι να ανταποκριθούμε στα ισχυρά μηνύματα ενότητας και αντίστασης που στέλνει η εργατική τάξη και τα άλλα πλατιά λαϊκά στρώματα της χώρας μας.
    Ο αγώνας για το εισόδημα και τα δικαιώματα των εργαζομένων, για  την υπεράσπιση των κοινωνικών κατακτήσεων, για την υγεία, την παιδεία, την κοινωνική ασφάλιση, για τα ατομικά δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες, για την υπεράσπιση της ειρήνης, για την προστασία του φυσικού πλούτου και του περιβάλλοντος απαιτεί ευρύτατο συντονισμό και συμπαράταξη δυνάμεων για να εμπνεύσει και να στρατεύσει το λαό και τους εργαζόμενους.
    Μας χρειάζεται όλους μαζί!
    Απευθυνόμαστε στον κάθε αριστερό πολίτη.
    Ξέρουμε καλά ότι ο δρόμος που προτείνουμε είναι δύσκολος.
    Ξέρουμε ότι πρέπει, άλλος λίγο, άλλος πολύ, όλοι να υπερβούμε τους εαυτούς μας.
    Ξέρουμε όμως, ακόμη, ότι το δρόμο αυτόν αξίζει να τον δοκιμάσουμε, αξίζει να τον περπατήσουμε μαζί, αξίζει να τον δούμε ως μοναδική λύση για μια σύγχρονη, ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική Αριστερά.
    Για μια Αριστερά που έχει ανάγκη ο λαός και ο τόπος.

                              ------------------------------------