Θεατρική παράσταση "Για της πατρίδας το καλό"

Θέλουμε έναν κόσμο που να χωράει πολλούς κόσμους

Ζουν συχνά, στα υπόγεια των πολυκατοικιών μας, εργάζονται με τους χειρότερους όρους, αντιμετωπίζονται ως οι υπεύθυνοι για όλα τα προβλήματα των κοινωνιών  μας. Ακόμα και τα παιδιά τους, παρόλο που γεννιούνται στη χώρα μας δεν έχουν το δικαίωμα να έχουν δικαιώματα. Είναι οικονομικοί μετανάστες, πρόσφυγες. Έφυγαν από την πατρίδα τους, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη. Λίγοι και λίγες από αυτούς-ές βρέθηκαν στην Ευρώπη μετά από μεγάλες περιπέτειες. Πέρασαν μέσα από συρματοπλέγματα, γλίτωσαν από τις νάρκες του Έβρου, στοιβάχτηκαν σε λαθρεμπορικά του Αιγαίου. Κι όμως την πραγματική και μόνιμη κόλαση τη ζούνε μέσα στη χώρα μας.

Η πολιτική της χώρας μας είναι ρατσιστική. Αφήνει τους μετανάστες-ριες στο περιθώριο, ή καλύτερα σε μία γκρίζα ζώνη μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας. Ζουν με το φόβο της απέλασης και της φυλακής, σε ένα περιβάλλον διάχυτης ατιμώρητης και νομιμοποιημένης αστυνομικής βίας και δουλεύουν με άθλιες συνθήκες, εξισώνοντας τους  όρους εργασίας προς τα κάτω.

Βέβαια, αυτό δεν είναι φαινόμενο μόνο της χώρας μας. Η Ευρώπη, με πρωτεργάτη την Ελλάδα, αντιμετωπίζει τους αλλοδαπούς μη-Ευρωπαίους ως παράσιτα στην οικονομική, πολιτική και κοινωνική ζωή τους. Οι κατευθυντήριες γραμμές της Ε.Ε σήμερα είναι η μηδαμινή ικανοποίηση των αιτημάτων για πολιτικό άσυλο και η ευρωπαϊκή αστυνομία (FRONTEX) που θα φυλάει καλύτερα τα σύνορα μήπως τύχει και λαθραία διεισδύσει κανένας ανεπιθύμητος.

Δεν αποτελεί έκπληξη που τις τελευταίες μέρες βρίσκουν την ευκαιρία –μαζί με την εξεγερμένη νεολαία- να εκφράσουν το μίσος τους στα σύμβολα ισχύος, πλούτου και κατανάλωσης, αλλά, και σε ότι επιθυμούν και δεν έχουν, σε αυτό το σύστημα της απατηλής χλιδής και της ευημερούσας υποκρισίας.