12/3/2009 

   Διαβάζοντας κάποιος το παραπάνω ερώτημα-πρόταση θα χαμογελάσει, γιατί θα σκεφτεί ότι αυτό «…δεν είναι ρεαλιστικό! Καλό, βέβαια, θα ήτανε να μπορούσε να συμβεί, αλλά οι συσχετισμοί δεν επιτρέπουν τώρα ένα τέτοιο στόχο. Είναι μάλλον υπερβολικός και εκτός πραγματικότητας».

   Είναι λογικό, ως ένα βαθμό, ότι αυτή θα είναι, μάλλον, η πρώτη αντίδραση του αριστερού αναγνώστη απέναντι στο παραπάνω ερώτημα. Ωστόσο, υπάρχουν απαντήσεις.

   Ερώτηση: τι είναι αυτό που καθορίζει τι είναι «ρεαλιστικό» στην εποχή μας;

   Καταρχάς, η πολιτική που ανταποκρίνεται και δίνει λύσεις στις ανάγκες και τα προβλήματα των εργαζομένων, της νεολαίας και γενικά της κοινωνίας. Κατά δεύτερο και πιο σημαντικό, να υπάρχουν οι συνθήκες ώστε να  μπορεί να δημιουργηθεί η δυναμική, δηλαδή ο συσχετισμός, για να κατακτηθεί ο στόχος.

   Απ’ ότι φαίνεται, οι προϋποθέσεις υπάρχουν για να μπει ο στόχος της αυτοδυναμίας, με την σημείωση ότι ο στόχος της αυτοδυναμίας είναι σημαντικός όρος για την δημιουργία δυναμικής σε επίπεδο κινημάτων και κοινωνικών αγώνων, επειδή τους δίνει πολιτική διέξοδο. Και με την σειρά τους, η άνοδος των κινημάτων και των αγώνων θα στηρίζει αποφασιστικά και θα δημιουργεί την δυναμική για την εκλογική αυτοδυναμία.

   Κατά συνέπεια, είναι αρκετά ρεαλιστική η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, με τίτλο: «15 ΑΜΕΣΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΠΑΛΗΣ», κάτω από το γενικό σύνθημα: «Δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση τους». Διότι, βρίσκεται πιο κοντά στις ανάγκες των εργαζομένων, της νεολαίας και του λαού, και σε αντίθεση με το πρόγραμμα και τις διαθέσεις της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, όπου αναζητά την  αυτοδυναμία για να σώσει ακόμη μια φορά το σύστημα για «Να πληρώσουμε εμείς την κρίση τους». 

   Είναι ρεαλιστικό

   Ποιος εργαζόμενος δεν θέλει, όπως αναφέρεται στα «15 σημεία για τους άμεσους στόχος πάλης του ΣΥΡΙΖΑ», «Την άμεση εξίσωση των κατώτερων αποδοχών με τον μέσο όρο των χωρών της ΕΕ-15, καθιέρωση γνήσιας ΑΤΑ για μισθούς – ημερομίσθια – συντάξεις»;

   Ποιος άνεργος δεν θέλει «Επίδομα ανεργίας  ίσο με το 80% των αποδοχών και επιδότηση για όλο το διάστημα της ανεργίας»;

   Ποιος νέος, νέα και ποια οικογένεια δεν θέλει «Ειδικό επίδομα ανεργίας για τους άνεργους νέους και τις νέες»;

   Πάντως, οι πάνω από 2 εκατ. Έλληνες που ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας είναι σίγουρο ότι επιθυμούν «Καθορισμό ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος».

   Όλοι μας θέλουμε, «μια Ευρώπη σε προοδευτική και σοσιαλιστική κατεύθυνση. […] Δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο όλων των ΔΕΚΟ. Ανάκτηση δημοσίου ελέγχου και ιδιοκτησίας όλων των υποδομών της χώρας. […] πλήρη, σταθερή και ασφαλή εργασία για όλους και όλες, […] Υπεράσπιση και ενίσχυση του δημόσιου, κοινωνικού, καθολικού, αναδιανεμητικού και αλληλέγγυου χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος…», κλπ, κλπ.

   H οικονομική κρίση βαθαίνει σε όλες τις χώρες του πλανήτη, σχεδιάζονται απολύσεις και εκτιμάται ότι στα επόμενα δύο χρόνια ο αριθμός των ανέργων θα αυξηθεί κατά 55 εκατομμύρια. Είναι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας ή χρεοκόπησαν μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις και χώρες, όπως η Ισλανδία και αυτές της Ανατολικής Ευρώπης. Η οικονομική κρίση γίνεται η βάση  της κοινωνικής και πολιτικής κρίσης, που αναπτύσσονται με διαφορετικούς ρυθμούς σε όλες τις χώρες του πλανήτη. Έχουμε παραιτήσεις κυβερνήσεων, όπως στην Ισλανδία, Εσθονία, Λετονία, κλπ, καθώς επίσης και την ανάπτυξη σημαντικών αγώνων των εργαζομένων, της νεολαίας και των αγροτών. Στην χώρα μας έχουμε απολύσεις και πρόβλεψη για άνοδο της ανεργίας σε υψηλά επίπεδα. Ο σημαντικός, για την οικονομία της χώρας, κλάδος της οικοδομής υπολειτουργεί, οι προοπτικές για τον τουρισμό είναι δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικές ενώ η κατανάλωση περιορίζεται στα απολύτως αναγκαία. Υπάρχει αναβρασμός στους χώρους εργασίας, με την ανασφάλεια να κυριαρχεί στον ιδιωτικό τομέα,  αλλά και στις ΔΕΚΟ, στις τράπεζες, ακόμη-ακόμη και στον στενό δημόσιο τομέα, όπου μέχρι χθες ένιωθαν σιγουριά και ασφάλεια για το μέλλον της εργασίας τους. Πρόσφατα η ΑΔΕΔΥ κήρυξε 24ωρη απεργία, επειδή το δημόσιο καθυστερεί, πέραν κάθε ορίου, να πληρώσει το εφάπαξ των συνταξιούχων και τα φάρμακα των ασφαλισμένων.

   Είναι βέβαιο ότι τα μέτρα που παίρνει και σχεδιάζει να πάρει η κυβέρνηση θα τα υποστούν, για άλλη μια φορά, ο λαός και οι εργαζόμενοι. Τα εισοδήματα θα μειωθούν ακόμη περισσότερο και η κρίση θα επιδεινωθεί γιατί θα περιοριστεί περαιτέρω η ζήτηση και κατ’ επέκταση η παραγωγή. Το δε ΠΑΣΟΚ, παρά την αντιπολιτευτική ρητορική του Προέδρου του, Γ. Παπανδρέου, για «Σοσιαλισμό ή Βαρβαρότητα», και με ένα πρόγραμμα το οποίο είναι αναμφίβολα βέβαιο ότι βρίσκεται στην υπηρεσία του κεφαλαίου, η απάντηση που θα δώσει σαν κυβέρνηση, όταν τελικά γίνει, θα είναι για μια ακόμη φορά «Βαρβαρότητα», σε βάρος των εργαζομένων και του λαού.

   Η κρίση, όπως λένε, είναι «δομική», «συστημική», στο «DNA του καπιταλισμού» κλπ. Όμως, στην ουσία, προκύπτει μέσα από τις αντιφάσεις της λειτουργίας του ίδιου του συστήματος. Γι’ αυτό και η διέξοδος από την κρίση προς όφελος των εργαζομένων βρίσκεται έξω από τα πλαίσια του συστήματος και είναι ταυτισμένη με την ανατροπή του.

   Επομένως, για την αντιμετώπιση της κρίσης είναι αναγκαία μια κυβέρνηση της Αριστεράς με σοσιαλιστικό πρόγραμμα, όπου η διαχείριση και ο έλεγχος της οικονομίας, των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας και των τραπεζών, θα περάσει στους εργαζόμενους,  προς όφελος της κοινωνίας, με δημοκρατία και διαφάνεια. Και από την στιγμή που το ΚΚΕ αρνείται  μια κυβέρνηση ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ, τότε είναι ρεαλιστικό ο ΣΥΡΙΖΑ να θέσει ανοιχτά στο λαό και να παλέψει την αυτοδυναμία.

   Το ΠΑΣΟΚ, το 1974, ξεκίνησε από το πουθενά, με ένα και μόνο σημαντικό ατού στα χέρια του: την Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, όπου το περιεχόμενο της, αν και γενικό, έδινε διέξοδο προς σοσιαλιστική κατεύθυνση απέναντι στη τότε σοβαρή κρίση του καπιταλισμού. Επιπρόσθετα, τόλμησε να θέσει ανοιχτά το ζήτημα της αυτοδυναμίας. Και το πέτυχε, το 1981, αφού προηγουμένως είχε γνωρίσει μια πρωτόγνωρη θεαματική ανάπτυξη.

   Οι σκεπτικιστές θα αντιτείνουν: «άλλη εποχή, άλλες συνθήκες!». Ναι, ως ένα βαθμό έχουν δίκιο. Υπάρχουν αλλαγές, τις οποίες πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη για το πώς θα παρουσιάσουμε το πρόγραμμά μας στη νέα συγκυρία. Όμως, τα βασικά στοιχεία της εποχής και των συνθηκών, μας επιβάλλουν, ξανά, ως διέξοδο από την κρίση, να θέσουμε ως στόχο την Αυτοδύναμη κυβέρνηση της Αριστεράς, με σοσιαλιστικό πρόγραμμα.

   Διότι, ένας μάχιμος πολιτικός σχηματισμός της Αριστεράς, οφείλει να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες με στόχο την αλλαγή του κοινωνικού συσχετισμού και όχι να αναθέτει το καθήκον αυτό στο κίνημα. Διαφορετικά μετατρέπεται σε ουρά του κινήματος. Δεν δημιουργεί γεγονότα αλλά σύρεται πίσω από αυτά.    

   Η συγκυρία είναι ευνοϊκή… αλλά να κουνάμε και τα χέρια μας

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι πάνω από τους μισούς Έλληνες δεν εμπιστεύονται ούτε την κυβέρνηση ούτε το ΠΑΣΟΚ. Η ΝΔ βρίσκεται σε πορεία φθοράς και κρίσης. Η κρίση και η σήψη εκδηλώνεται σε όλο το φάσμα του κατεστημένου, με τα αλλεπάλληλα οικονομικά σκάνδαλα που ξεσπάνε με επίκεντρο υπουργούς, κυβερνητικά και κομματικά στελέχη, σκάνδαλα στο στρατό, στην αστυνομία, στην δικαιοσύνη, ακόμη και στην εκκλησία. Το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να προηγείται στις δημοσκοπήσεις, αλλά η αλήθεια είναι ότι με βαριά καρδιά σκέφτεται ο κόσμος να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, δηλαδή όλοι αυτοί που δεν είχαν σχέση με τα προνόμια του κρατικού κορβανά και των ειδικών θέσεων. Αυτή η διάθεση του κόσμου δημιουργείται επειδή δεν βλέπει με πιο άλλο τρόπο μπορεί να φύγει, το μη χειρότερο, δηλαδή η ΝΔ.

   Οι εκλογές του 2007 έδειξαν στροφή προς τα αριστερά με ταυτόχρονη φθορά ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Φθορά, η οποία συνεχίστηκε, όπως έδειχναν οι δημοσκοπήσεις και μετεκλογικά  με βασική κατεύθυνση προς τα αριστερά και κύρια προς τον ΣΥΡΙΖΑ, όπου κάποια στιγμή έφτασε το 18%. Ήταν την εποχή που τέθηκε για πρώτη φορά, δυνατά, το ζήτημα της εξουσίας με το σύνθημα: «…για μια νέα κυβέρνηση ενός μεγάλου συνασπισμού με επίκεντρο τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς».

   Αυτό θορύβησε εξαιρετικά τους κρατούντες και πέρασε στην αντεπίθεση, χρησιμοποιώντας και αξιοποιώντας κάθε μέσο. Πριν απ’ όλα, η πρόταση υπονομεύτηκε από την άρνηση του ΚΚΕ να συμπράξει ενιαιομετωπικά στη δράση με τον  ΣΥΡΙΖΑ, πολύ δε περισσότερο για μια κυβέρνηση της Αριστεράς (ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ). Μετά απ’ αυτό, δεν φάνηκε να υπάρχουν δυνάμεις για να σχηματίσουν κυβέρνηση με επίκεντρο την ριζοσπαστική Αριστερά.

   Μπροστά σε αυτή την προοπτική οι εργαζόμενοι άρχισαν με βαριά καρδιά να στρέφονται προς το ΠΑΣΟΚ, αρκεί να φύγει η χειρότερη κυβέρνηση. Αυτό έφερε άνοδο του ΠΑΣΟΚ, όπου πέρασε μπροστά από την ΝΔ, αλλά και προοδευτική πτώση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ. Ταυτόχρονα, τα επιτελεία του κεφαλαίου, μπροστά στον κίνδυνο να μη μπορεί το ΠΑΣΟΚ να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, πέρασαν σε επίθεση φθοράς του ΣΥΡΙΖΑ και με αιχμή τα ΜΜΕ, άρχισαν να τον πιέζουν προς την κατεύθυνση της συγκυβέρνησης ή της στήριξης του ΠΑΣΟΚ. Βασικός τους στόχος είναι να φθείρουν το αριστερό στίγμα του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί κατά βάση θέλουν αυτοδύναμη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και απεύχονται την συγκυβέρνηση. Επιπρόσθετα, το κατεστημένο, αξιοποιεί και την εσωκομματική αντιπολίτευση της «Ανανεωτικής Πτέρυγας» του ΣΥΝ, η οποία με τις απόψεις της για στήριξη, συνεργασία ή ακόμη και συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ τυγχάνει μεγάλης προβολής από τα ΜΜΕ.

   Βασικός στόχος των κρατούντων είναι να συγχύσουν και να αποπροσανατολίσουν τους εργαζόμενους, τον λαό και τη νεολαία, για τις πραγματικές διαθέσεις του ΣΥΝ και να υπονομεύσουν την μέχρι τώρα αρνητική στάση της πλειοψηφίας της ηγεσίας του, απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ.

   Στο σημείο αυτό είναι αναγκαίο να τονιστεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και η πλειοψηφία του ΣΥΝ δεν κρατάνε μια στείρα αριστερίστικη στάση απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, γιατί -και πολύ σωστά πράττουν- καλούν την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ σε κοινή δράση πάνω σε συγκεκριμένα προγραμματικά σημεία, την οποία αυτή αρνείται με αφορισμούς ή γενικόλογες αόριστες απαντήσεις.

   Ένα από τα βασικά επιχειρήματα των ΜΜΕ είναι το πρόβλημα της «ακυβερνησίας» της χώρας στην περίπτωση που το ΠΑΣΟΚ δεν έχει αυτοδυναμία. Έτσι, προσπαθούν να στριμώξουν την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, μα κυρίως την πλειοψηφία της ηγεσίας του ΣΥΝ, βάζοντάς τους το δίλημμα ότι με την άρνησή τους να στηρίξουν το ΠΑΣΟΚ θα φέρουν την βασική ευθύνη για την πολιτική αστάθεια, την ακυβερνησία και την ενδεχόμενη επιστροφή της ΝΔ στη διακυβέρνηση της χώρας την κρίσιμη αυτή περίοδο της οικονομικής κρίσης. Με αυτό το επιχείρημα προσπαθούν, επίσης, να φοβίσουν τα μεσαία στρώματα και ένα μέρος των εργαζομένων ότι σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, η πολιτική αστάθεια και η ακυβερνησία θα είναι ότι χειρότερο, ακόμη και από μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, έστω και αν αυτή έχει φιλοκαπιταλιστικό πρόγραμμα. Στην ουσία, τους σπρώχνουν να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ

   Ταυτόχρονα, συντηρούν τον μύθο του δικομματισμού, δηλαδή ότι την κυβερνητική εξουσία μπορεί να την αναλαμβάνουν ενίοτε και εναλλάξ, μόνο το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ. Αυτόν, όμως, τον μύθο μπορούν και τον συντηρούν, ακόμη και σε συνθήκες κρίσης και φθοράς των δύο κομμάτων, όσο η Αριστερά δεν τολμά, με πρόφαση το αρνητικό για την αριστερά συσχετισμό, να θέσει ξεκάθαρα, επίμονα και με συστηματικό τρόπο το ζήτημα της εξουσίας.

   Λαμβάνοντας υπόψη τα προαναφερθέντα μπορούμε να ισχυριστούμε ότι η σημερινή συγκυρία βοηθά ώστε να θέσει ο ΣΥΡΙΖΑ το ζήτημα της εξουσίας. Το ξέσπασμα της νεολαίας, τον Δεκέμβρη, και οι σημαντικοί αγώνες που προηγήθηκαν ή βρίσκονται σε εξέλιξη στους εργαζόμενους και στους αγρότες, αποκαλύπτουν τις υπόγειες διεργασίες στην βάση της κοινωνίας και είναι οι βαρομετρικές ενδείξεις που προαναγγέλλουν τη θύελλα. Η ανασφάλεια που επικρατεί σε όλους τους χώρους των εργαζομένων, της νεολαίας και της αγροτιάς, αποτελεί δυναμίτη στα θεμέλια του συστήματος με την προϋπόθεση ότι τα λαϊκά στρώματα θα βρουν πολιτική εκπροσώπηση και διέξοδο στα αιτήματα και στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Διαφορετικά, η ανασφάλεια θα γίνει ο αποφασιστικός παράγοντας, όπου θα καθηλώσει τους αγώνες και ίσως οδηγήσει σε αντιδραστικά φαινόμενα. Προϋπόθεση είναι να πιστέψει ο ΣΥΡΙΖΑ (ηγεσία, στελέχη και μέλη), τον στόχο της αυτοδυναμίας, για να μπορέσει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των μαζών και κατά συνέπεια την αγωνιστική συμπαράταξή τους για την κατάκτηση αυτού στόχου. Το παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ, το 1974, ισχύει, τηρουμένων των αναλογιών, και για τον ΣΥΡΙΖΑ.

   Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να τολμήσει, να θέσει ξεκάθαρα και να ζητήσει από το λαό την αυτοδυναμία για να εφαρμόσει το πρόγραμμα του. Διότι, ο ίδιος ο στόχος θα βοηθήσει τα μέγιστα στην δυναμική αλλαγή του συσχετισμού, επειδή θα απεγκλωβίσει τον ΣΥΡΙΖΑ και πολύ περισσότερο τον ΣΥΝ από την φθοροποιό συζήτηση της «συγκυβέρνησης», της «ακυβερνησίας», κλπ και θα του επιτρέψει να προβάλει αγωνιστικά τα «15 σημεία πάλης» σε σύμπλευση με το λαό. Με ανοιχτές συγκεντρώσεις, πορείες, διαδηλώσεις στις βασικές πόλεις της χώρας, με ανοιχτές συζητήσεις στα σωματεία, στα εργοστάσια, στις επιχειρήσεις, γενικά στους χώρους εργασίας και στις συνοικίες, να εξηγήσει το πρόγραμμά του και να δώσει την προοπτική του σοσιαλισμού ως τη μόνη διέξοδο υπέρ των εργαζομένων από την καπιταλιστική κρίση. Στη βάση αυτής της προοπτικής και αυτού του στόχου να καλέσει το λαό να στηρίξει τον ΣΥΡΙΖΑ μαχητικά. Μόνο έτσι θα βγει δυναμικά από την παγίδα που του έχει στήσει το κατεστημένο με την βοήθεια των ΜΜΕ, και δυστυχώς του ΚΚΕ. Κι αυτό, όχι επειδή κάνει κριτική το ΚΚΕ στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά γιατί διασπά την ενότητα στη δράση της Αριστεράς και τους αγώνες των εργαζομένων.

   Η απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ στην οικονομική κρίση της χώρας δεν πρέπει να είναι ότι «…και με το 7% είμαστε ευχαριστημένοι», αλλά μια αυτοδύναμη αριστερή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με πρόγραμμα, όπου θα ξεκινάει από τα «15 σημεία» και θα καταλήγει στην κοινωνικοποίηση των στρατηγικής σημασίας για την οικονομία της χώρας επιχειρήσεων και τραπεζών κάτω από δημόσιο, εργατικό, κοινωνικό έλεγχο και διαχείριση, για να μπορέσει να σχεδιαστεί δημοκρατικά η παραγωγή προς όφελος των εργαζομένων και του λαού, σε συνθήκες πλήρους απασχόλησης.  
 

   Να φύγει εδώ και τώρα η κυβέρνηση του κεφαλαίου και των σκανδάλων.

   Αυτοδύναμη κυβέρνηση της Αριστεράς με Σοσιαλιστικό Πρόγραμμα.