ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΘΕΜΑΤΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΚΥΡΗΞΗ


Η άσκηση των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, ατομικών και συλλογικών αποτελεί τον δείκτη ποιότητας της δημοκρατίας για κάθε χώρα.
 
    Η επίθεση του νεοφιλελευθερισμού οδηγεί ολοένα και περισσότερο στη συρρίκνωση των συλλογικών  (πολιτικών και κοινωνικών) δικαιωμάτων και στην αμφισβήτηση των ατομικών ελευθεριών. Το καπιταλιστικό σύστημα μέσω της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και προκειμένου να διατηρηθεί εφηύρε τους «προληπτικούς», «ανθρωπιστικούς» πολέμους και επιχειρεί να επιβάλει τη λογική του διαρκούς πολέμου.
 
    Η όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων, η οικονομική κρίση, η αύξηση των ανισοτήτων, η άδικη διανομή του πλούτου, η φτώχεια, ο ρατσισμός οδηγούν στην ύπαρξη ισχυρών μεταναστευτικών ρευμάτων, αλλά και στη σκλήρυνση του νομικού εποικοδομήματος, απίσχνανση των διαδικασιών κοινωνικού ελέγχου, ανάπτυξης ενός διεθνούς παρακράτους (π.χ. μυστικές πτήσεις CIA), δημιουργία σε εθνικό επίπεδο «κράτους έκτακτης ανάγκης», πολιτικές διαχείρισης του φόβου και της ανασφάλειας των πολιτών που έντεχνα καλλιεργούνται στους πολίτες διαμέσου ενός πολύπλευρου μηχανισμού, στον οποίο πρωτεύοντα ρόλο παίζει ο έλεγχος των ΜΜΕ.
    Στην Ε.Ε. ο δρόμος για την πλήρη καταπάτηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων είναι ανοιχτός. Οι κυβερνήσεις με πρόσχημα την υπεράσπιση της δημόσιας ασφάλειας, επιβάλλουν μηχανισμούς «προληπτικής καταστολής», επιβάλλουν προληπτικό φακέλωμα προσωπικών δεδομένων (συνθήκη ΠΡΥΜ), το οποίο δημιουργεί υπόπτους «κατ΄εκτίμηση» των αρχών, δίνουν το δικαίωμα στις δικαστικές και αστυνομικές αρχές, τις ιδιωτικές εταιρείες και κάθε ενδιαφερόμενο τρίτο κράτος ακόμα και τις μυστικές υπηρεσίες να χρησιμοποιούν και να «αξιοποιούν» τα προσωπικά στοιχεία της μεγαλύτερης μέχρι τώρα βάσης δεδομένων. Πρόκειται για οργουελικό σκηνικό που περιλαμβάνει καταγραφή και ανταλλαγή πληροφοριών και βιομετρικών δεδομένων για τις πολιτικές απόψεις, τη συνδικαλιστική δράση των εθνοτικής καταγωγής, αλλά και τον σεξουαλικό προσανατολισμό των κατοίκων της Ε.Ε.
Τη συρρίκνωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων ακολουθεί η συρρίκνωση των κοινωνικών δικαιωμάτων και αντιστρόφως. Η κοινωνική ασφάλιση, υγεία, παιδεία, συνδικαλιστικές ελευθερίες είναι τα κύρια θύματα της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης σε βάρος των εργαζομένων. Η εύλογη εργασιακή – οικονομική και κοινωνική ανασφάλεια των πολιτών αποδίδεται σε κάποιες «αόρατες απειλές» οι οποίες για να αντιμετωπιστούν χρειάζονται περισσότερα αστυνομικά μέτρα, περισσότερες κάμερες παρακολούθησης, λογισμικό καταγραφής και παρακολούθηση ψηφιακών δεδομένων, δηλαδή λιγότερα δικαιώματα και ελευθερίες για τους πολίτες. Η οπισθοχώρηση της κοινωνίας των δικαιωμάτων, πρόνοιας και αλληλεγγύης γίνεται προσπάθεια να αντικατασταθεί από την κοινωνία «μηδενικής ανοχής» και του λεγομένου κοινωνικού  αυτοματισμού.
      Η κρατική, διεθνική τρομοκρατία, με κύριους αποδέκτες το μαζικό κίνημα, τους αγώνες και τα δικαιώματα των εργαζομένων, το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, ατομικών και συλλογικών, εμπεδώνεται και ασκείται με σειρά συνθηκών, συμβάσεων και αποφάσεων και νόμων από τα «πάνω», ενώ γίνεται προσπάθεια επιβολής στις κοινωνίες με κάθε τρόπο.
          O Δεκέμβρης 2008 της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, ανέδειξε τo κίνημα της νεολαίας, ως μια σημαντική παράμετρο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής.
Οι υπόγειες διεργασίες, αθέατες και ανεκτίμητες, συναντήθηκαν με μια πολιτική συγκυρία, που τροφοδότησε  με εύφλεκτο υλικό, τις νεανικές συνειδήσεις.Η δολοφονία ενός ανηλίκου από ένστολο αστυνομικό, απονομιμοποίησε το μονοπώλιο της κρατικής βίας και το αίτημα μιας νέας νομιμότητας έγινε επίκαιρο.
    Τα σύμβολα του καταναλωτισμού, της χρηματοπιστωτικής ηγεμονίας, της κρατικής αυθαιρεσίας και καταστολής,  αποτέλεσαν στόχους διαμαρτυρίας και επιθέσεων.Η συνύπαρξη σε αυτό το κίνημα, πολιτικοποιημένων και μη, παιδιών της αστικής τάξης με παιδιά λαϊκών οικογενειών, ελλήνων και μεταναστών,  διαμόρφωσαν μια δυναμική, που προκάλεσε το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινής γνώμης.
    Mια αυθεντική κοινωνική εξέγερση με αιτία, τάραξε την επιδιωκόμενη κοινωνική συναίνεση, για την υπέρβαση της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Καμία πολιτική δύναμη –πλην του ΣΥΡΙΖΑ-  δεν θέλησε, ούτε μπορούσε να εκπροσωπήσει ή να διαμεσολαβήσει στην κεντρική πολιτική σκηνή αυτό το κίνημα. Oύτε καν προσπάθησε να το κατανοήσει και να  το  ερμηνεύσει.  Όλο το συνταγματικό τόξο, με μαϊντανό το ΚΚΕ και αμήχανα ταλαντευόμενο το ΠΑΣΟΚ, επιχείρησε να το συκοφαντήσει, να το διασπάσει και να το απομονομιμοποιήσει. Και μαζί με αυτό και τον ΣΥΡΙΖΑ, που εκδήλωσε την αλληλεγγύη και την υποστήριξη του.
    Αυτή η κοινωνική έκρηξη, επιταχύνει τις πολιτικές εξελίξεις, αποσαφηνίζει πολιτικές και πρακτικές και εγκαλεί την κοινωνία των ενηλίκων.
    Τα ακροατήρια του νόμου και της τάξης, έχουν πολλούς εκπροσώπους.
    Τα κινήματα όμως, χωρίς να ταυτιζόμαστε ή να προσπαθούμε να τα υποκαταστήσουμε, έχουν ανάγκη πολιτικής στήριξης.
    Η διαδικασία αναζήτησης, πολιτικοποίησης και χειραφέτησης της νέας γενιάς, επιταχύνθηκε. Αν και κεντράρεται μόνο στα μέσα πάλης και στο ζήτημα της βίας, υπάρχουν οι προϋποθέσεις για βαθύτερες διεργασίες, χρήσιμες για τις μάχες που έρχονται.
Η υπεράσπιση της ανθρώπινης ζωής, η απαίτηση για παραδειγματική τιμωρία των ενόχων, το δικαίωμα της συλλογικής αντίστασης και διαμαρτυρίας, η αυτοοργάνωση και η περιφρούρηση της αυτονομίας των κινημάτων, η απελευθέρωση  των κρατουμένων της εξέγερσης, ιδίως των ανηλίκων, που διώκονται με την ελευθεροκτόνα αντιτρομοκρατική νομοθεσία αποτελούν αδιαπραγμάτευτους στόχους μας. Η χρήση του τρομoνόμου σε νεαρούς μαθητές, αποτελεί ακραία επιλογή της δικαστικής εξουσίας, που χρειάζεται απάντηση. Ο δικαστικός αυταρχισμός ευθύνεται για την ακύρωση του κράτους δικαίου, για τον υπερπληθυσμό των κρατούμενων στις φυλακές και για την ένταση της καταστολής.                                                                                                          
Δεν θέλουμε φοβισμένους πολίτες, αλλά ελεύθερους και ενεργούς. Δεν απολογούμαστε  στο πολιτικό σύστημα, αλλά το καταγγέλουμε.Η παρουσία μας θα είναι διαρκής, εκεί όπου καταπατώνται τα δικαιώματα και οι ελευθερίες, εκεί που η αδικία γίνεται καθεστώς, εκεί που εκκολάπτεται το αυγό του φιδιού, εκεί που η ανθρώπινη ζωή ευτελίζεται, εκεί που η ελπίδα ξαναγεννιέται.
   Έχοντας υπόψη τα παραπάνω, προχωρούμε σε συγκεκριμένες και αναλυτικές προτάσεις στα ακόλουθα θέματα:
 


1)  ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ-ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ
 
Η διεθνής  όψη της μετανάστευσης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον τρόπο της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής ανασυγκρότησης, της επικυριαρχίας των αγορών και της ανεξέλεγκτης κίνησης του κεφαλαίου, στο βαθμό που αποτελούν τη μήτρα των σύγχρονων πολέμων, της οικολογικής υποβάθμισης, της διατροφικής κρίσης και της εκτίναξης των επιπέδων της φτώχειας σε πλανητικό επίπεδο. Τα σύγχρονα μεταναστευτικά ρεύματα προς την Ευρώπη  συνιστούν μία μόνο διάσταση των μετακινήσεων πληθυσμών, κυρίως από τις χώρες του τρίτου κόσμου στις χώρες του πρώτου κόσμου. Σήμερα εκτιμάται ότι 200 εκατομμύρια άτομα ζουν σε χώρες στις οποίες δε γεννήθηκαν. Είτε από επιλογή για καλύτερη ζωή είτε υπό το φόβο της δίωξης, μετανάστες και πρόσφυγες διανύουν  τεράστιες αποστάσεις αναζητώντας το δικαίωμα στη ζωή και στην αξιοπρεπή διαβίωση. Η άνιση κατανομή του πλούτου και το τεράστιο δημόσιο χρέος των χωρών του τρίτου κόσμου οδηγεί στην πείνα, στις αρρώστιες και στην εξαθλίωση. Καθηλώνει στην υπανάπτυξη εκατοντάδες εκατομμύρια κυρίως Αφρικανών και Ασιατών, οι οποίοι ανακουφίζονται σ’ ένα βαθμό από τα 225 δισεκατομμύρια δολάρια των εμβασμάτων των μεταναστών, που προέρχονται κυρίως από την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική (στοιχεία: Παγκόσμια Τράπεζα).
Οι κυβερνήσεις  της ΕΕ περνάνε σταδιακά από την αμηχανία και την διστακτικότητα στην επιθετικότητα, μπροστά στα κύματα των προσφύγων που εισρέουν στην Ευρώπη. Ενισχύουν το κοινό ευρωπαϊκό συνοριακό σώμα FRONTEX με περιπολίες και δημιουργία παραρτημάτων σε χώρες της Μεσογείου και στην Ελλάδα, ενθαρρύνουν τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης σε χώρες της Βόρειας Αφρικής, τις άτυπες επαναπροωθήσεις και τις απελάσεις, το ηλεκτρονικό φακέλωμα και την πολύπλευρη ενίσχυση της Συνθήκης Σέγκεν (που αναστέλλεται κατά βούληση όταν πρόκειται να ελεγχθεί η ροή προσώπων, όπως για παράδειγμα στις διεθνείς αντιπαγκοσμιοποιητικές κινητοποιήσεις). Η υιοθέτηση του ευρωπαϊκού Συμφώνου για τη μετανάστευση και το άσυλο οδηγεί στη περαιτέρω οχύρωση της Ευρώπης, την απαγόρευση γενικευμένων νομιμοποιήσεων και τη συνεχιζόμενη ομηρία των μεταναστών, την επιλεκτική μετανάστευση που αφορά μικρό μόνο αριθμό μεταναστών με επαγγελματικές δεξιότητες και ειδίκευση. Είναι ένα Σύμφωνο από την πλευρά των ισχυρών και για την εξυπηρέτησή τους.
 Το νεοφιλελεύθερο δόγμα που καθορίζει σήμερα τον τρόπο που συγκροτείται η ΕΕ και διαμορφώνει την πολιτική της αφήνει το αποτύπωμά του και στη μεταναστευτική πολιτική. Την ώρα που η σύγχρονη καπιταλιστική ανασυγκρότηση περνά μέσα από την ελευθερία της κίνησης του κεφαλαίου το θεμελιώδες δικαίωμα της ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων περιορίζεται μόνο στους ευρωπαίους πολίτες. Την ίδια στιγμή, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι μεταξύ του 2010 και 2030 20 εκατομμύρια μεταναστών θα «χρειαστούν» για να καλύψουν το κενό που δημιουργεί η γήρανση της Ευρώπης.
 
           Στόχος μας είναι η διαμόρφωση μεταναστευτικής πολιτικής που θα εγγυάται αφενός μεν μία πραγματική νομιμοποίηση όλων των μεταναστών που ζουν στη χώρα, αφετέρου δε την ουσιαστική κοινωνική ένταξή τους στην ελληνική κοινωνία. Δεδομένο, εξάλλου, αποτελεί ότι η ουσιαστική κοινωνική ένταξη των μεταναστών προϋποθέτει την αποδέσμευσή τους από το καθεστώς ομηρίας, στο οποίο έχουν περιέλθει υπό το κράτος όλων των μεταναστευτικών νομοθετημάτων που έχουν μέχρι σήμερα τεθεί σε εφαρμογή, αλλά και της επικείμενης τροποποίησής τους.  
Ως εκ τούτου, προβλήματα που ταλάνισαν μέχρι σήμερα τους μετανάστες και είτε τους απέκλεισαν από τη διαδικασία της νομιμοποίησης είτε έθεσαν σε κίνδυνο  τη νομιμοποίησή τους, οδηγώντας τους συχνά στην απονομιμοποίηση, συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να υφίστανται, παρά την όποια έμφαση δίνεται στο ζήτημα της κοινωνικής ένταξης των τελευταίων, χωρίς να έχει ακόμα επιλυθεί το ζήτημα της νόμιμης παραμονής τους στη χώρα.
Βασική διεκδίκησή μας είναι η διαρκής διαδικασία τακτικής νομιμοποίησης των μεταναστών υπό προϋποθέσεις, ώστε να αρθεί το καθεστώς ομηρίας, που γεννάει συνεχώς κοινωνική περιθωριοποίηση  και αλλεπάλληλες παραβιάσεις δικαιωμάτων. Επιδίωξή μας είναι η υιοθέτηση ανάλογης θέσης σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ειδικότερα, προτείνουμε:
1.       Απόδοση ελληνικής υπηκοότητας στα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα, ή που έχουν συμπληρώσει 3ετη φοίτηση σε οποιαδήποτε βαθμίδα εκπαίδευσης στην Ελλάδα,  ώστε να σταματήσουν πια να βρίσκονται στην γκρίζα ζώνη της ανασφάλειας και της παρανομίας χιλιάδες παιδιά που μεγαλώνουν, ζουν και σπουδάζουν στη χώρα μας.
2.       Κατάργηση των ρατσιστικών διατάξεων που θεσπίζουν διακρίσεις και στερούν το δικαίωμα πρόσβασης στην υγεία, την παιδεία και την κοινωνική προστασία από μετανάστες χωρίς έγγραφα, θέσπιση του βιβλιαρίου και επιδόματος απορίας για όλες/ους τις/τους μετανάστριες/ες.
3.       Άσυλο στους  πολιτικούς πρόσφυγες.  Πραγματική επικουρική προστασία στους πρόσφυγες  του πολέμου της φτώχειας των κοινωνικών συγκρούσεων και των φυσικών καταστροφών.Ουσιαστική πρόσβαση των αιτούντων άσυλο σε δωρεάν νομική αρωγή και διερμηνεία
4.       Αποσύνδεση της ανανέωσης της άδειας παραμονής των μεταναστών από την ύπαρξη ορισμένου αριθμού ενσήμων. Η ανανέωση να είναι εφικτή με μόνη την ύπαρξη ενεργού σύμβασης εργασίας ή με την εγγραφή του μετανάστη στους καταλόγους του ΟΑΕΔ. Σε κάθε περίπτωση, ο αριθμός ενσήμων που τυχόν μπορεί να απαιτείται δε θα πρέπει να υπερβαίνει εκείνον που απαιτείται για την έκδοση βιβλιαρίου υγείας (50 ετησίως).
5.       Αποσύνδεση του δικαιώματος οικογενειακής επανένωσης από την απόδειξη ορισμένου (και μάλιστα αυξημένου) εισοδήματος. Να προβλεφθεί η δυνατότητα οικογενειακής συνένωσης των μεταναστών με τους ανιόντες τους υπό τους ίδιους όρους που αυτή θεσπίζεται με τον/τη σύζυγο και τα τέκνα τους. Πρόβλεψη μεταβατικών διατάξεων για την  νόμιμη επανένωση που αφορά ήδη διαμένοντα στην Ελλάδα μέλη της οικογενειών μεταναστών.
6.       Δυνατότητα μεταβολής του σκοπού της άδειας διαμονής των μεταναστών, χωρίς οποιονδήποτε περιορισμό.
7.       Κατάργηση διοικητικής απέλασης που γίνεται χωρίς δικαστικές εγγυήσεις. Η δε δικαστική απέλαση να μην αποτελεί παρακωλυτικό λόγο στη διαδικασία χορήγησης και ανανέωσης άδειας διαμονής, στις περιπτώσεις που έχει επιβληθεί για λόγους παράνομης εισόδου, παραμονής και εργασίας στη χώρα.
8.       Αποποινικοποίηση του αδικήματος της παράνομης εισόδου και διαμονής. Χορήγηση άδειας εργασίας σε όλους. Τα διοικητικά πρόστιμα για την ανασφάλιστη εξαρτημένης μορφής εργασία να βαρύνουν  μόνο τους εργοδότες.
9.       Μείωση του  ύψους του παραβόλου και προσαρμογή του στο πραγματικό κόστος έκδοσης της άδειας. Να καταργηθεί το παράβολο των 900 ευρώ για την έκδοση άδειας διαμονής επί μακρόν διαμένοντος και αορίστου χρόνου, όπως είχε ζητήσει και το ΣτΕ, κατά την επεξεργασία του προεδρικού διατάγματος για τους επί μακρόν διαμένοντες.
10.   Να θεσμοθετηθεί ρητά στο μεταναστευτικό νόμο η απαγόρευση της απέλασης και της διοικητικής κράτησης κάθε ανήλικης/ου.
11.   Θέσπιση ως πρωταρχικού θεσμού της άδειας για εξεύρεση εργασίας, με την οποία ο ενδιαφερόμενος θα εφοδιάζεται ακόμα και από τη χώρα προέλευσής του, με αίτηση προς το Ελληνικό Προξενείο, και μέσω αυτής θα αποκτά αυτοδικαίως το δικαίωμα παραμονής στην ελληνική επικράτεια για ένα έτος με στόχο την αναζήτηση εργασίας. Αποσύνδεση της άδειας διαμονής για ανεξάρτητη οικονομική δραστηριότητα από απόδειξη ύπαρξης πόρων ύψους 60.000 ευρώ.
12.   Κατάργηση της προϋπόθεσης γνώσης Ελληνικής γλώσσας για τη χορήγηση άδειας διαμονής του επί μακρόν διαμένοντος,  η οποία ούτως ή άλλως δεν προβλέπεται ούτε από την κοινοτική νομοθεσία. Διδασκαλία της μητρικής γλώσσας των μεταναστών στα δημόσια σχολεία.
13.   Δραστική αύξηση του προσωπικού που ασχολείται με την χορήγηση ή ανανέωση αδειών διαμονής, ιδίως στις Περιφέρειες της χώρας.
14.   Αφαίρεση της αρμοδιότητας της χορήγησης ασύλου από τις αστυνομικές αρχές. Τροποποίηση της  σύνθεσης Επιτροπής Προσφύγων, με κατά πλειοψηφία συμμετοχή κοινωνικών  φορέων και ανεξάρτητων αρχών, ώστε να εγγυώνται την ορθή κρίση. Η επιτροπή προσφύγων να συνεδριάζει καθημερινά, κατά τρόπο που να εγγυάται ουσιαστικά το δικαίωμα ακρόασης, τουλάχιστον μέχρις ότου εξετασθούν οι χιλιάδες εκκρεμείς υποθέσεις. 
15.   Απαγόρευση των άτυπων επαναπροωθήσεων σε σημεία εισόδου -Έβρος και Βόρειο Αιγαίο. Όχι στην αυθαίρετη απόρριψη υποβαλλόμενων αιτημάτων ασύλου από τις αστυνομικές αρχές. Κατασκευή κέντρων υποδοχής αλλοδαπών σε επίκαιρα σημεία εισόδου με κατάλληλη υποδομή και  επαρκή στελέχωση.
16.    Κατάργηση των τμημάτων συνοριακής φύλαξης και μετάταξη του απασχολούμενου προσωπικού σε άλλες υπηρεσίες. Κατάργηση των κέντρων κράτησης προσφύγων και αντικατάσταση τους με κέντρα υποδοχής, στα οποία θα διαμένουν προαιρετικά οι εισερχόμενες/οι με αξιοπρεπείς όρους διαβίωσης και ειδική μέριμνα για ασυνόδευτες/τους   ανήλικες /ους.
17.   Δικαίωμα ψήφου σε δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές σε όλους τους αλλοδαπούς που συμπληρώνουν 5 χρόνια νόμιμης διαμονής.
18.   Δυνατότητα υποβολής αιτήματος για απονομή ιθαγένειας, μετά την πάροδο 7 ετών διαμονής στην ελληνική επικράτεια. Κατάργηση της απόλυτης διακριτικής ευχέρειας της Διοίκησης ως προς την έγκριση αποδοχής αιτήσεων για ιθαγένεια (πολιτογράφηση) μετά την πάροδο 12 ετών διαμονής στην ελληνική επικράτεια και θέσπιση του κανόνα της "δέσμιας αρμοδιότητας" ως προς την αποδοχή των αιτήσεων (πλην εξαιρέσεων σχετικών με το ποινικό μητρώο).
19.   Κατοχύρωση πολιτικής εκπροσώπησης των μεταναστών σε όλα τα όργανα του Συ.Ριζ.Α.  
20.   Παροχή διευκολύνσεων και υποστήριξη πρωτοβουλιών στις μεταναστευτικές οργανώσεις για τη οργάνωση μεταναστευτικών φόρα δικτύωσης μεταναστών σε ευρωπαικό επίπεδο με θεσμική εκπροσώπηση σε όργανα της Ευρωπαικής Ένωσης.
21.  Για τον ευαίσθητο κλάδο των οικιακών βοηθών προτείνεται η θέσπιση «Δημόσιου Οργανισμού για την Απασχόληση Οικιακών Βοηθών» (Δ.Ο.Α.Ο.Β.), που θα είναι ο μόνος αρμόδιος για τη διαμεσολάβηση ανάμεσα σε εργοδότη και εργαζόμενο. Ο Οργανισμός αυτός θα εγκρίνει τυπικά τις μεταξύ των μερών συμβάσεις εργασίας, που θα κατοχυρώνουν πλήρως τα δικαιώματα των οικιακών βοηθών μέσω ειδικής προστατευτικής νομοθεσίας, ώστε σε περίπτωση παραβίασής τους από τον εργοδότη να έχουν την ευκολία ανεύρεσης νέας εργασίας μέσω του Οργανισμού και καταγγελίας της προηγούμενης σύμβασης. Κατοχύρωση του πενθήμερου και οκτάωρου που θα συνοδεύεται από σύστημα αναπληρωτών βοηθών (υπό την επίβλεψη του Οργανισμού), για τους οποίους θα προβλέπονται αθροιστικά τα ίδια δικαιώματα εργασίας με προσαυξημένα κίνητρα λόγω συχνότερης εναλλαγής εργοδοτών.Ταυτόχρονα, και με δεδομένο ότι η οικιακή εργασία αποτελεί δημόσιο αγαθό, προτείνεται να καταβάλλεται από το κράτος το ένα τρίτο των μισθών των οικιακών βοηθών προς τον απασχολούντα αν αυτός ανήκει στα μεσαία εισοδήματα και το ήμισυ αν ανήκει στα χαμηλά εισοδήματα.

2) ΦΥΛΑΚΕΣ-ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ
 

Οι συνθήκες κράτησης στα σωφρονιστικά καταστήματα και τα κρατητήρια απέχουν πολύ από το να είναι ευθυγραμμισμένες με τους διεθνείς κανόνες που επιτάσσουν ένα συγκεκριμένο πλαίσιο προδιαγραφών. Τα δικαιώματα των κρατουμένων παραβιάζονται συστηματικά και η καταστολή, τα βασανιστήρια, η κακομεταχείριση κρατουμένων,  οι άθλιες συνθήκες κράτησης είναι πραγματικότητα.
      Οι αρμόδιες ελληνικές Αρχές οφείλουν να συμμορφωθούν πλήρως προς τις συστάσεις των αρμόδιων διεθνών και ευρωπαϊκών οργάνων που αφορούν τη βελτίωση των συνθηκών κράτησης στη χώρα μας.
Ειδικότερα προτείνουμε:

1.  Περιορισμός της υπερποινικοποίησης απλών μέχρι σήμερα αδικημάτων ως μέσου κρατικής καταστολής , σεβασμός της έκφρασης  της ελεύθερης  γνώμης,  του δικαιώματος συνάθροισης και κοινωνικής συνύπαρξης και  του απορρήτου της προσωπικής ζωής και  περιορισμός της κακουργηματοποίησης των πλημμεληματικών αδικημάτων ως μέσου εντυπωσιασμού της κοινής γνώμης.
2.  Νομοθετικές τροποποιήσεις που θα  καταστήσουν  το ποινικό σύστημα   επιεικέστερο και την εφαρμογή του από τα δικαστήρια δικαιότερη όπως παραδείγματος χάριν επέκταση και εφαρμογή εναλλακτικών  κυρώσεων (διοικητικές ποινές, κοινωφελής εργασία κ.α.α)  και εναλλακτικών τρόπων έκτισης ποινής               ( αγροτικές φυλακές, ημιελεύθερη διαβίωση, κοινωφελής εργασία, κλπ). Η φυλάκιση να παραμείνει ως ποινή μόνο για τα σοβαρά αδικήματα και για τους υπότροπους εγκληματίες σοβαρών αδικημάτων.
3.  Κατάργηση των φυλακών ανηλίκων. Κατάργηση  της προφυλάκισης και των  στερητικών της ελευθερίας ποινών για τους ανήλικους. Άμεση αποφυλάκιση κάθε ανήλικου ασχέτως εθνικότητας και, μέχρι τότε, διαχωρισμός ανηλίκων από τους ενήλικες κρατουμένους.   
4.   Κατάργηση της φυλάκισης  για την μικρή παραβατικότητα
5.   Ριζική αναθεώρηση του σωφρονιστικού συστήματος,  δημιουργία κατάλληλων δομών και υποδομών.  Έμφαση στον ανθρώπινο παράγοντα ,  δομές προστασίας των δικαιωμάτων των κρατούμενων , πρόσληψη επιστημονικού προσωπικού,  αναβάθμιση της εκπαίδευσης .Στο μεταξύ άμεση και ουσιαστική βελτίωση των καθημερινών συνθηκών διαβίωσης με πλήρη ανατροπή της ισχύουσας κατάστασης ως προς την υλικοτεχνική υποδομή και με ριζικές αλλαγές στο ανελεύθερο και άχρηστο καθεστώς πειθαρχημένης διαβίωσης per se
6. Κατάργηση του άβατου των φυλακών :  πρόσβαση και έλεγχος από ανεξάρτητες αρχές και  κοινωνικούς φορείς . Η συνολική εποπτεία των φυλακών, για να είναι αποτελεσματική και αξιόπιστη, οφείλει να διενεργείται από ανεξάρτητο φορέα.
7. Επέκταση των ευεργετικών διατάξεων  ( εργασία,  προγράμματα,  ευεργετικός υπολογισμός,  επισκεπτήρια , άδειες, εκπαίδευση, ημιελευθερη διαβίωση,  αγροτικές φύλακες  υφ’ όρον απόλυση κλπ)  και απροκατάληπτη εφαρμογή τους. Ειδικότερα οι άδειες θα πρέπει να χορηγούνται τηρώντας τις νόμιμες προϋποθέσεις, αιτιολογώντας εξατομικευμένα τις τυχόν απορριπτικές αποφάσεις -και όχι με την στερεοτυπική παράθεση της πρόβλεψης του νόμου-, και λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα ειδικά χαρακτηριστικά κρατουμένων, όπως για παράδειγμα των αλλοδαπών (μη σταθερή διεύθυνση διαμονής, κλπ). Κατά την εξέταση αιτημάτων υφ’ όρον απόλυσης από τα αρμόδια δικαστήρια απαιτείται αυτοπρόσωπη ακρόαση του αιτούντος, έτσι ώστε να διασφαλίζεται η αρχή της ισότητας των όπλων, δεδομένου ότι ο εισαγγελέας παρίσταται σε κάθε περίπτωση. Επιπλέον, επιβάλλεται να υπάρχει πλήρης διαφάνεια (ως προς τα κριτήρια, την αναλυτική αιτιολογία απόφασης επιλογής για κάθε αίτηση ξεχωριστά, κλπ) και κατά την επιλογή των εντασσομένων σε κάθε είδους προγράμματα, εφόσον αυτά δεν επαρκούν για όλους τους ενδιαφερόμενους. Γενικότερα, όλοι οι θεσμοί διατήρησης της επικοινωνίας των κρατουμένων με το κοινωνικό περιβάλλον  (άδειες, επισκεπτήριο, ενημέρωση, αλληλογραφία, κλπ) θα πρέπει να γίνονται απολύτως σεβαστά και να διευκολύνεται η εφαρμογή τους.
8. Αυστηρή εφαρμογή των διατάξεων  περί προφυλάκισης  και μείωση του χρόνου στους 12 μήνες για όλες τις κατηγορίες αδικημάτων.
9.  Δημιουργία μονάδων απεξάρτησης και αναθεώρηση των διατάξεων δίωξης των παραβιάσεων  που αφορούν τα ναρκωτικά.
10. Διερεύνηση των καταγγελιών των κρατούμενων για βασανιστήρια και κακομεταχείριση  από ανεξάρτητο φορέα με την συμμετοχή  φορέων κοινωνικού έλεγχου παράλληλα  και ανεξάρτητα από την  ποινική διαδικασία.
11. Κατάργηση της ποινής της φυλάκισης και άμεση αποφυλάκιση  για κάθε άτομο που συμπληρώνει το 70ο έτος της ηλικίας του (με εξαίρεση τους καταδικασθέντες για το πραξικόπημα του 1967).
12. Κατάργηση της ποινής της φυλάκισης και άμεση αποφυλάκιση όλων των ατόμων που πάσχουν από αναπηρίες και βαριές ασθένειες (π.χ. οροθετικοί, κλπ).
13.  Κατάργηση εφεξής της ποινής της φυλάκισης και άμεση αποφυλάκιση όλων των εξαρτημένων ατόμων που δεν έχουν τελέσει έγκλημα βίας  (π.χ. ληστεία, ανθρωποκτονία, κλπ).
14. Εναρμόνιση της νομοθεσίας  με το νόμο – πλαίσιο 2004/757/ΔΕΥ της Ε.Ε. για την αντικειμενική υπόσταση εγκλημάτων και ποινών στον τομέα διακίνησης ναρκωτικών.
 
3) ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

Το πρόβλημα των ναρκωτικών αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά και στη χώρα μας.
Η εμφάνιση και η κυριαρχία του ατομικισμού και τα πολλαπλά κοινωνικά και προσωπικά αδιέξοδα, ως απόρροια των ριζικών αλλαγών στη ζωή των ανθρώπων που επέφερε η εγκαθίδρυση του καπιταλιστικού παραγωγικού-καταναλωτικού προτύπου, εξηγούν σε μεγάλο βαθμό την εξάπλωση και την ένταση του φαινομένου της εξάρτησης, κυρίως στις νέες ηλικίες.
Η κύρια όμως αιτία, που το πρόβλημα των ναρκωτικών μετατρέπεται σε πραγματική κοινωνική τραγωδία, βρίσκεται στις ασκούμενες πολιτικές αντιμετώπισής τους, που βασίζονται στην απαγόρευση και την καταστολή.
Στη χώρα μας, οι πολιτικές αυτές επιβάλλουν μια καθημερινή βία σε βάρος των χρηστών, με τους εκατοντάδες θανάτους κάθε χρόνο τις σοβαρές βλάβες σε βάρος της υγείας τους (AIDS, ηπατίτιδες, κ.ά.), με την εξάπλωση, τον εξευτελισμό και τις φυλακίσεις.
Το μισό περίπου του ποινικού πληθυσμού της χώρας μας, είναι στις φυλακές για αδικήματα που σχετίζονται με τη χρήση των ναρκωτικών και ενώ το άβατο των φυλακών, παραμένει για τις κοινωνικές οργανώσεις και τους πολίτες, το ίδιο δεν ισχύει για το εμπόριο των ναρκωτικών που κυριολεκτικά θερίζει μέσα στα κελιά. Κάθε χρόνο δεκάδες κρατούμενοι χάνουν τη ζωή τους από την παράνομη χρήση της ηρωίνης καταδείχνοντας με τραγικό τρόπο την παταγώδη αποτυχία του κατασταλτικού συστήματος.
Εκτός όμως από τη βία σε βάρος των χρηστών οι απαγορευτικές πολιτικές αντί να ανακόπτουν, ενισχύουν την εξάπλωση και την ισχυροποίηση του ναρκοεμπορίου, αφού το κέρδος από την παράνομη διακίνηση των ποικίλων ψυχοτρόπων είναι τεράστιο. Ταυτόχρονα εκτρέφουν την εγκληματικότητα, τη διαφθορά και τη διαπλοκή και ενδυναμώνουν την αστυνόμευση σε βάρος των ελευθεριών όλης της κοινωνίας.
Είναι γνωστό ότι η παράνομη αγορά των ναρκωτικών δημιουργεί ένα κολοσσιαίο τζίρο διεθνώς, που συσσωρεύεται με την ανοχή ή και την ενθάρρυνση κυβερνήσεων, τραπεζών και διεθνών οργανισμών, οι περισσότεροι των οποίων, καθόλου τυχαία, είναι θιασώτες της πιο άγριας, καταστολής.
Όσο δεν συνομολογείται ότι ο χρήστης, η ζωή του και η υγεία του χρήζουν προστασίας και ότι η ποινικοποίηση των χρηστών συνιστά παραβίαση προσωπικών τους δικαιωμάτων και πλήγμα στη δημοκρατική ζωή μιας κοινωνίας, τόσο το πρόβλημα των ναρκωτικών θα παραμένει άλυτο και αδιέξοδο.
Γι’ αυτό προτείνουμε μια εναλλακτική-αντιαπαγορευτική πολιτική για την αντιμετώπιση των ουσιών, που θα σέβεται το δικαίωμα της προσωπικής επιλογής, αξιοπρέπειας και υγείας των χρηστών, θα αποκόπτει το χρήστη από την εμπορία και τα ναρκωκυκλώματα, θα μειώνει τη βλάβη και θα ενεργοποιεί ένα ευρύ δημόσιο και κοινωνικό χώρο για την επιστημονική ενημέρωση, την πρόληψη, την πλουραλιστική θεραπεία και την κοινωνική επανένταξη.

Διεκδικούμε:

• αποποινικοποίηση της χρήσης, κατοχής και προμήθειας όλων των ουσιών για προσωπική χρήση.
• δωρεάν χορήγηση των εξαρτησιογόνων ή υποκατάστατων ουσιών σε όσους εξαρτημένους χρήστες έχουν ανάγκη με ιατρικό και κοινωνικό έλεγχο, έτσι ώστε να προστατευθεί η υγεία και η ίδια η ζωή τους, να αποκοπεί η χρήση των ουσιών αυτών από τον παράνομο εμπόριο και να πληγούν καίρια τα συμφέροντά του. 
• διαχωρισμό των ουσιών και ελεγχόμενη νομιμοποίηση της κάνναβης, ώστε να πάψει η σκόπιμη ταύτισή της με άλλες εξαρτησιογόνες ουσίες. Γιατί διαφορετικά μέσα από τη σύγχυση, την παραπληροφόρηση και την παρανομία, η κάνναβη μετατρέπεται σε τεχνητό προθάλαμο για το πέρασμα στις σκληρές εξαρτησιογόνες ουσίες και ιδιαίτερα στην ηρωίνη.
• επέκταση και λειτουργία με δημόσια και κοινωνική φροντίδα, γενναίων προγραμμάτων υποκατάστασης, συντήρησης, πρόληψης και απεξάρτησης.
•θεραπευτικά προγράμματα παντού με βάση το θεραπευτικό πλουραλισμό.
• γενναία χρηματοδότηση όλων των προγραμμάτων απεξάρτησης.
• ανάληψη του κόστους απεξάρτησης από τα ασφαλιστικά ταμεία.
• θέσπιση και εφαρμογή μέτρων για την ισότιμη κοινωνική και επαγγελματική επανένταξη των απεξαρτημένων χρηστών.
• προγράμματα επιστημονικής ενημέρωσης για όλες τις ψυχότροπες ουσίες στα σχολεία.
•προσλήψεις του αναγκαίου προσωπικού και εξασφάλιση όρων για την επαρκή εκπαίδευσή του.



4) ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ – ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ
 
Α. Επιτήρηση-καταστολή

Ιδίως μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες, υφίστανται μια πρωτοφανή επίθεση σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» έχει μετατραπεί σε ευθύ πόλεμο κατά των πιο θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η όξυνση της κρατικής καταστολής σε διεθνές επίπεδο έχει προ πολλού ξεπεράσει τα όρια και επιχειρεί να μετατρέψει τον πλανήτη σε αχανές στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οι τρομονόμοι, τα βασανιστήρια, η παρατεταμένη προφυλάκιση ακόμα και χωρίς απαγγελία κατηγοριών, το ηλεκτρονικό φακέλωμα, οι κάμερες, οι μυστικές φυλακές, οι παρακολουθήσεις, η αστυνομική αυθαιρεσία, το σιωπηλά θεσμοθετημένο παρακράτος των μυστικών υπηρεσιών και η συνειδητή προσπάθεια επιβολής της πειθούς δια της καλλιέργειας του φόβου αποτελούν πλέον, ακόμα και στο πλαίσιο της «δημοκρατικής» Ευρώπης, το κυρίαρχο μοντέλο άσκησης πολιτικής και διατήρησης της εξουσίας, προκειμένου να μην απειληθεί η ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού.
Η σύμπτυξη του δίπολου πρόληψη/καταστολή σε μία έννοια είναι ήδη γεγονός: η έννοια της «προληπτικής καταστολής» δεν φαντάζει πλέον αντιφατική ή παράλογη. Ταυτόχρονα ο «ύποπτος» υποκατέστησε τον «ένοχο», κατά συνέπεια το ηλεκτρονικό φακέλωμα και η παρακολούθηση επεκτείνεται σε όλη την επικράτεια. Όλως τυχαίως, όμως, οι ύποπτοι προέρχονται, ως επί το πλείστον, από χώρους συγκεκριμένων πολιτικών/κοινωνικών/εθνικών/φυλετικών ομάδων και κάθε είδους μειονοτήτων (πολιτικοί ακτιβιστές/εργαζόμενοι/άνεργοι/φοιτητές/μετανάστες κλπ). Αναβιώνει η έννοια του «φιλήσυχου πολίτη» και διαμορφώνονται πειθαρχικές δομές στο κοινωνικό σύνολο ώστε να νομιμοποιείται και να είναι πλήρως αποδεκτή η παθητική κοινωνία της επιτήρησης. Από την καθυπόταξη του σώματος περνάμε στην υποδούλωση του πνεύματος.
Ο μόνος τρόπος να ανατραπεί ο κυρίαρχος λόγος περί «ασφάλειας» είναι η μαζική συλλογική δράση. Η δική μας πρόταση για την επίτευξη ουσιαστικής ασφάλειας είναι η διαμόρφωση μιας δίκαιης κοινωνίας, ανοιχτής, χωρίς αποκλεισμένα και περιθωριοποιημένα τμήματα, μέσα από την ενίσχυση της κοινωνικής αλληλεγγύης και των συλλογικών και πολιτικών δικαιωμάτων.
α) Ηλεκτρονικό φακέλωμα - Κάμερες/επιτήρηση:
1.    Ανάκληση της επικύρωσης της συνθήκης του Σένγκεν και της νέας συνθήκης του Πρυμ, που παραβιάζουν το ελληνικό Σύνταγμα.
2.    Απαγόρευση συλλογής και αποθήκευσης βιομετρικών δεδομένων (δαχτυλικά αποτυπώματα, DNA κλπ).
3.    Κατάργηση της ηλεκτρονικής τράπεζας πληροφοριών και καταστροφή των μέχρι τώρα συλλεχθέντων δεδομένων.
4.    Απαγόρευση χρήσης καμερών σε δημόσιους χώρους (εξωτερικούς ή χώρους εργασίας).
5.    Απόλυτη διασφάλιση του απόρρητου των επικοινωνιών.
6.    Ουσιαστική αναβάθμιση του ρόλου και της λειτουργίας της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών.

β) Καταστολή - Αστυνομική αυθαιρεσία
1.    Κατάργηση των ΜΑΤ και αντίστοιχων στρατιωτικής οργάνωσης σωμάτων.
2.    Απαγόρευση χρήσης χημικών ουσιών σε διαδηλώσεις, απεργίες και κάθε είδους συλλογικές κινητοποιήσεις.
3.    Ρητή απαγόρευση χρήσης κάθε τύπου βίας εναντίον συλληφθέντων κάθε κατηγορίας, με αυστηρή απόδοση ποινικών ευθυνών και τιμωρία όσων καταφεύγουν σε τέτοιες μεθόδους, χωρίς καμία ανοχή ή απόπειρα συγκάλυψης. Να τιμωρηθούν ουσιαστικά οι αστυνομικοί που έχουν κάνει αδικαιολόγητη χρήση όπλων σε οποιαδήποτε περίσταση, ιδίως όσοι προκάλεσαν θανάτους ή τραυματισμούς.
4.    Ριζική κάθαρση των σωμάτων ασφαλείας από πρόσωπα και αντιλήψεις ακροδεξιών καταβολών.
5.    Να ληφθούν άμεσες πρωτοβουλίες για κοινοβουλευτική έρευνα ώστε να διωχθούν και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι για το σκάνδαλο των μυστικών πτήσεων της CIA πέρασαν ή στάθμευσαν στην Ελλάδα και των απαγωγών των Πακιστανών.Να αξιοποιηθούν για το λόγο αυτό οι εκθέσεις της Ευρωπαικής Ένωσης και του Συμβουλίου της Ευρώπης και μη κυβερνητικών οργανώσεων.
   γ)Πολιτικές ελευθερίες.

    Η ασφάλεια, η ελεύθερη κυκλοφορία των αυτοκινήτων, η τάξη στην πόλη της αταξίας, η προστασία του κοινωνικού συνόλου, αποτελούν τα άλλοθι για την περιστολή  δικαιωμάτων και ελευθεριών.
Σειρά αδικημάτων που προβλέπονται στον ποινικό νόμο, επιστρατεύονται για να ποινικοποιήσουν τη συμμετοχή στις δημόσιες συναθροίσεις και να αποθαρρύνουν μέσω αυτού, τη συμμετοχή στις διαδηλώσεις.
Οι συλλήψεις στο σωρό, στις οποίες επιδίδονται οι αστυνομικές δυνάμεις και οι κατηγορίες που αποδίδονται στη συνέχεια, χωρίς κανένα στοιχείο που να  συνδέει  τους συλληφθέντες με παράνομες πράξεις, έχουν ως αποτέλεσμα την ποινικοποίηση  της ίδιας της συμμετοχής σε διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες.
Η αθρόα χρήση χημικών, η απειλή χρήσης και άλλων ακραίων μέσων για την καταστολή των διαδηλώσεων, οι συλλήψεις και ο εμπλουτισμός των αρχείων της ασφάλειας με τα αποτυπώματα αθώων πολιτών και στη συνέχεια η δικαστική περιπέτεια για ν’ αποδείξουν την αθωότητα τους, διαμορφώνουν ένα απειλητικό πλαίσιο για την άσκηση των πολιτικών ελευθεριών.
Η δίωξη του φρονήματος των διαδηλωτών αποτελεί τον πυρήνα της καταστολής των διαδηλώσεων.
Η παραπομπή μαθητών με τον τρομονόμο στη Λάρισα, θέτει επί τάπητος το αίτημα για την κατάργηση του τρομονόμου και για την επαναφορά διατάξεων που προστατεύονται συνταγματικά, όπως τα Μικτά Ορκωτά Δικαστήρια.   
Η ασφάλεια δικαίου που αποτελεί πυρήνα της δημοκρατίας, έχει μετατραπεί σε δίκαιο της ασφάλειας.
Η ελευθερία του συνέρχεσθαι που είναι κατοχυρωμένη συνταγματικά,  όπως και το δικαίωμα της απεργίας, συρρικνώνονται και αφυδατώνονται.
Η επιστράτευση των απεργών, η κήρυξη των απεργιών ως παράνομων και καταχρηστικών, μαζί με τη συκοφάντηση τους, αποτελούν το μόνιμο όπλο καταστολής, στο οποίο καταφεύγει το κράτος με την αρωγή μιας αυταρχικής δικαιοσύνης, που βρίσκεται πάντα στο πλευρό της κρατικής εξουσίας.
Το αίτημα για κατάργηση των αναχρονιστικών διατάξεων (διατάραξη κοινής ειρήνης, παρακώλυση συγκοινωνιών, στάση , διατάραξη κυκλοφορίας και θρασύτητα κατά της αρχής ).

 που περιορίζουν τις πολιτικές ελευθερίες, είναι ώριμο να διεκδικηθεί από τις κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις, σε μια συγκυρία που από τη μια σφραγίζεται από την οικονομική κρίση και από την άλλη κυοφορούνται συλλογικοί αγώνες και διεκδικήσεις.


5. ΘΗΤΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ
Ο ελληνικός στρατός σήμερα είναι ένας μηχανισμός που δαπανά δισεκατομμύρια ευρώ σε εξοπλιστικά προγράμματα, απορροφώντας μεγάλο μέρος του κρατικού προϋπολογισμού εις βάρος άλλων αναγκών, όπως παιδεία, υγεία κλπ. Πολλά μάλιστα από αυτά τα κονδύλια κατευθύνονται στη χρηματοδότηση «ειρηνευτικών αποστολών» του ΝΑΤΟ σε Ιράκ, Αφγανιστάν,  Κόσοβο, κ.α.
Ακόμα, σύνηθες είναι το φαινόμενο της καταδίωξης μεταναστών και προσφύγων στα σύνορα. Όλα αυτά τα φαινόμενα εντάθηκαν και διευρύνθηκαν μετά την αλλαγή του δόγματος από «αμυντικό» σε «αποτρεπτικό». Σε αυτό το σημείο πρέπει να σημειωθεί ότι η χώρα μας έχει να διεξάγει αμυντικό πόλεμο από το 1940, δηλαδή 70 χρόνια περίπου.
Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι, επίσης, το γεγονός της σχεδιαζόμενης συμμετοχής του στρατού σε καταστολή διαδηλώσεων, κάτι που συζητήθηκε και κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Δεκέμβρη. Επιβεβαιώθηκε, μάλιστα, με την προμήθεια από το στρατό εξοπλισμού, όπως πλαστικές σφαίρες, βομβίδες ελέγχου πλήθους κλπ.
Σε ό,τι αφορά στη στρατιωτική θητεία, αυτή, τα τελευταία χρόνια, χαρακτηρίστηκε κυρίως από τη μείωση της στους 12 μήνες και τις προεκλογικές υποσχέσεις της ΝΔ για σταδιακή μείωση στους 6.  Δυστυχώς, αυτή η μείωση δε συνοδεύτηκε από την απαραίτητη μείωση άχρηστων κατά κύριο λόγο στρατοπέδων, τα οποία εξυπηρετούσαν κυρίως «ανάγκες» των τοπικών οικονομιών και ψηφοθηρίας της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Η προαναφερόμενη αλλαγή δε του αμυντικού δόγματος από «αμυντικό» σε «αποτρεπτικό» έχει σημάνει την εντατικοποίηση της στρατιωτικής ζωής σε πολλές μονάδες ανά την επικράτεια.
Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι η σωματική και ψυχολογική εξουθένωση των οπλιτών. Σχετικό με τα παραπάνω είναι και το γεγονός της κατακόρυφης αύξησης των αυτοκτονιών στο Στρατό Ξηράς τα τελευταία χρόνια, κάτι αν μη τι άλλο κατάπτυστο. Σε αυτό το πλαίσιο ξεκίνησε η συζήτηση για την υποχρεωτική στράτευση στα 18 ή τα 21 ή τα 23, γεγονός που δείχνει την αναλγησία της κυβέρνησης της ΝΔ στις ανάγκες της νεολαίας.
Επίσης, η θητεία χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη 2 ταχυτήτων. Μια για Αεροπορία και Ναυτικό για τους «ευνοημένους» όπου η θητεία είναι σχετικά χαλαρή.  Μια άλλη για τις λαϊκές μονάδες μονάδες του Στρατού Ξηράς, όπου είναι όχι μόνο σχετικά πιο δύσκολη, αλλά και οι συνθήκες υγιεινής είναι αρκετές φορές απαράδεκτες.
Τέλος, το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης καταπατάται στην πράξη, καθώς η εναλλακτική θητεία έχει σχεδόν διπλάσια διάρκεια από την κανονική. Είναι ανάγκη, με δεδομένη την αναγνώριση του δικαιώματος αντίρρησης συνείδησης από την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, να ληφθούν μέτρα για την απρόσκοπτη άσκηση αυτού του δικαιώματος στη χώρα μας. Ο θεσμός της εναλλακτικής υπηρεσίας που ισχύει παρουσιάζει πληθώρα προβλημάτων και καταλήγει να έχει τιμωρητικό χαρακτήρα, υπάγεται σε στρατιωτική εποπτεύουσα αρχή και συγχρόνως λειτουργεί επιτροπή ελέγχου συνείδησης!
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ως όραμα έναν κόσμο χωρίς σύνορα και πολέμους και στο όραμα αυτό προφανώς δε χωράει κανένας στρατός και συνεπώς καμιά στρατιωτική θητεία.  Στην προοπτική αυτή, και όσο εξακολουθεί να υπάρχει θητεία, θα μάχεται για το συνεχή εκδημοκρατισμό του στρατού. Σε αυτό το πλαίσιο, ο ΣΥΡΙΖΑ αγωνίζεται καταρχήν για τη δραστική μείωση των εξοπλιστικών κονδυλίων και την ακύρωση των σχεδιασμών συμμετοχής του στρατού στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και στην καταστολή του «όποιου εσωτερικού εχθρού». Αγωνίζεται επίσης για τη δραστική μείωση διάρκειας της στρατιωτικής θητείας και την καθιέρωση ισόχρονης εναλλακτικής υπηρεσίας για τους αντιρρησίες συνείδησης. Παράλληλα τέλος, αγωνίζεται για την άρση του «άβατου της κοινωνίας» στο στρατό και της κατοχύρωσης του ελεύθερου συνδικαλισμού σε αυτόν.

•    Όχι στην υποχρεωτική στράτευση στα 18, στην προοπτική της κατάργησής της.
•    Διάλυση του ΝΑΤΟ και μέχρι τότε αποχώρηση της Ελλάδας από αυτό.
•    Κατάργηση του Ευρωστρατού και κάθε συναφούς στρατιωτικού σχεδιασμού
•    Όχι στην κατάργηση των αναβολών για μεταπτυχιακές σπουδές. Παροχή ενιαίας προκαταβολικής αναβολής σπουδών για όλους ______ (ασχέτως βαθμίδας πτυχίου).
•    Μείωση του ανώτατου επιτρεπτού ηλικιακού ορίου στράτευσης από τα 45 έτη (που ισχύει σήμερα) στα 35 έτη.
•    Μείωση της θητείας στους 6 μήνες, μέσω κατάργησης στρατοπέδων στις μεγάλες πόλεις και μέσω κατάργησης περιττών ή «βυσματικών» υπηρεσιών, αλλά και μέσω πρόσληψης πολιτικού προσωπικού για τις γραφειοκρατικές-υπηρεσιακές ανάγκες των στρατοπέδων, που θα επιφέρει τη μείωση της «οροφής του στρατεύματος».
•    Θέσπιση επτάωρου ανώτατου ορίου ημερήσιας απασχόλησης για τους φαντάρους (υπηρεσίες και εργασία).
•    Δραστική αύξηση της αποζημίωσης των στρατευμένων στο ύψος του βασικού μισθού. Υπολογισμός του χρόνου θητείας και της εναλλακτικής υπηρεσίας ως συντάξιμου χρόνου και κάλυψη των ασφαλιστικών εισφορών από το Στρατό.
•    Καμία πειθαρχική ποινή να μην επιμηκύνει τη διάρκεια της θητείας.
•    Παύση των παράνομων υποχρεωτικών μεταθέσεων στην ΕΛΔΥΚ.
•    Βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης. Όλη η διαθέσιμη υποδομή (γυμναστήρια, γήπεδα, λουτρά, αίθουσες ψυχαγωγίας) να είναι στη διάθεση των στρατιωτών.
•    Απόλυτος σεβασμός των κανόνων ασφαλείας στα στρατόπεδα.
•    Δημιουργία αιρετών και ανακλητών Επιτροπών Στρατευμένων σε κάθε μονάδα, χωρίς παρέμβαση της ιεραρχίας, που θα ασχολούνται με ζητήματα συνθηκών διαβίωσης, παραβίασης δικαιωμάτων κλπ. Οι συνελεύσεις των οργάνων αυτών θα διεξάγονται όποτε τα ίδια το κρίνουν αναγκαίο. Τα αιτήματα θα υποβάλλονται κατευθείαν από τις επιτροπές αυτές προς το διοικητή.
•    Διπλασιασμός αδειών και εξόδων. Υπηρεσία 1–1 για όλους. Ελεύθερος χρόνος όλα τα απογεύματα.
•    Μία μόνο βάρδια δίωρης σκοπιάς (αποκλειστικά 10μμ-12μμ) και λειτουργία τεχνολογικού συστήματος αυτόματης εποπτείας για τις υπόλοιπες ώρες.
•    Ελεύθερη διακίνηση ιδεών εντός των στρατοπέδων. Ελεύθερη κυκλοφορία πολιτικών κειμένων σε όλους τους χώρους χωρίς περιορισμό. Δικαίωμα υποβολής  ομαδικών παραπόνων.
•    Υπαγωγή των ποινικών αδικημάτων των φαντάρων σε ποινικά  δικαστήρια και  κατάργηση των στρατοδικείων. Κατάργηση της επιβαλλόμενης από διοικητικό όργανο (πχ Διοικητής, αξιωματικός, κλπ) ποινής φυλάκισης που προσαυξάνει τη θητεία. Κλείσιμο όλων των πειθαρχείων.
•    Ενιαίες τιμές προϊόντων σε όλα τα στρατόπεδα της χώρας. Όχι στην κερδοσκοπία των ΚΨΜ σε βάρος των φαντάρων. Προσλήψεις πολιτικού προσωπικού για μαγειρεία–καθαριότητα.
•    Κανένας φαντάρος εκτός συνόρων και στα ΚΑΑΥ, με συνταγματική και νομοθετική απαγόρευση.
•    Επέκταση της αρμοδιότητας του «Συνηγόρου του πολίτη» στον οποίον θα μπορούν να απευθύνονται οι φαντάροι, προκειμένου να ενημερώνονται για τα δικαιώματά τους ή να κάνουν καταγγελίες για ζητήματα που άπτονται της θητείας τους. Να υπάρχει εκπρόσωπος της Αρχής αυτής μόνιμα σε όλα τα στρατόπεδα της χώρας.
•    Έκδοση και δημοσιοποίηση ειδικής ετήσιας έκθεσης στην οποία θα αναφέρονται τα ατυχήματα και οι αυτοκτονίες του περασμένου έτους, εφόσον έχουν υπάρξει, τα πορίσματα των ερευνών που έγιναν, καθώς και οι αποφάσεις και οι δράσεις που αναλήφθηκαν.
•    Όχι στην υποχρεωτική παρακολούθηση θρησκευτικών τελετών. Δικαίωμα άσκησης όλων των θρησκευτικών  “πιστεύω”. Θέσπιση πολιτικού όρκου.
•    Αυστηρή απαγόρευση άσκησης εθνικιστικής προπαγάνδας εκ μέρους της διοίκησης των μονάδων. Αυστηρές πειθαρχικές και ποινικές κυρώσεις σε Διοικητές και αξιωματικούς που παροτρύνουν ή ανέχονται ομαδικά συνθήματα και άσματα εθνικιστικού, ρατσιστικού ή σεξιστικού περιεχομένου που περιέχουν ύβρεις και προσβολές για γειτονικούς ή άλλους λαούς ή υποκρύπτουν βούληση για επέκταση της εδαφικής επικράτειας της χώρας. Εκπαίδευση των αξιοματούχων σε σύγχρονο πλαίσιο σεμιναρίων ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
•    Κατάργηση ασκήσεων με πραγματικά πυρά λόγω της επικινδυνότητας τους. Κατάργηση της ύπαρξης θεσπισμένου «ποσοστού προβλεπόμενων απωλειών» σε ασκήσεις.
•    Καταστροφή όλων των όπλων και πυρομαχικών που περιέχουν απεμπλουτισμένο ουράνιο ή άλλες ραδιενεργές ουσίες.
•    Κανένας φαντάρος ή στέλεχος σε κατασταλτική αποστολή και απεργοσπαστικό μηχανισμό.
•    Καμιά συμμετοχή φαντάρου σε ενέδρες και προσπάθειες εκδίωξης, απέλασης και κακοποίησης οικονομικών-πολιτικών προσφύγων.
•    Απαγόρευση επανεξέτασης οριστικών απαλλαγών στράτευσης για λόγους υγείας. ________
•    Πλήρης αποσύνδεση της εκπλήρωσης των στρατιωτικών υποχρεώσεων από την έκδοση διαβατηρίου. Χορήγηση διαβατηρίων 5ετούς διάρκειας σε όλους όσοι έχουν αναβολή στράτευσης, ασχέτως  του χρονικού διαστήματος που μεσολαβεί έως τη λήξη της αναβολής. Νομοθετική κατάργηση της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα για το αδίκημα της ανυποταξίας.
•    Κατάργηση του αδικήματος της ανυποταξίας και έως τότε κατάργηση του χαρακτήρα του ως διαρκούς και της διεξαγωγής αλλεπάλληλων δικών για ένα και μόνο αδίκημα.
•     Υπαγωγή του θεσμού της εναλλακτικής κοινωνικής υπηρεσίας σε μη στρατιωτική Αρχή άλλου Υπουργείου (εκτός της δικαιοδοσίας του Υπουργείου Άμυνας). Κατάργηση της επιτροπής ελέγχου συνείδησης, εξίσωση της διάρκειας της εναλλακτικής υπηρεσίας με τη στρατιωτική και παροχή δυνατότητας στον ενδιαφερόμενο για ελεύθερη επιλογή του Φορέα στον οποίο θα υπηρετήσει κοινωνική υπηρεσία με σύμφωνη γνώμη του τελευταίου (χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς που δεν έχουν νόημα στην περίπτωση του θεσμού της εναλλακτικής υπηρεσίας).
•    Επαρκής αμοιβή του αντιρρησία για έξοδα στέγασης, διατροφής, διαβίωσης και μετακίνησης (στο ύψος του ισχύοντος βασικού κατώτατου μισθού).
•    Κατάργηση της υπάρχουσας κύρωσης της έκπτωσης από το δικαίωμα εκπλήρωσης εναλλακτικής υπηρεσίας
•    Παύση  των διώξεων παλιών και νέων αντιρρησιών συνείδησης.
•    Ενημέρωση των νεοσυλλέκτων για το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης. Θέσπιση δικαιώματος φαντάρου και οπλίτη στην αντίρρηση συνείδησης και κατα τη διάρκεια της θητείας.
•    Όπως και σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη, να υπάρξει η δυνατότητα τέλεσης της εναλλακτικής υπηρεσίας και σε ΜΚΟ και κοινωνικούς φορείς (και αυτή να μπορεί να διεξάγεται είτε στην Ελλάδα είτε σε άλλη χώρα μέλος της Ε.Ε.).
•    Δυνατότητα παραίτησης από τις ένοπλες δυνάμεις, χωρίς περιορισμούς, για όλες τις κατηγορίες μόνιμων στελεχών (Επ.Οπ, Αξιωματικούς κλπ.)
•    Κατοχύρωση του δικαιώματος στη «φορολογική αντίρρηση συνείδησης» ώστε το ποσόν του φόρου που αντιστοιχεί στη συμβολή του φορολογούμενου στις δαπάνες της Εθνικής Άμυνας να παρακρατείται από τις εφορίες και να αποδίδεται σε λογαρισμούς άλλου Υπουργείου.

6) ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΛΟΓΩ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΥ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ (Λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι-ες, διαφυλικοί-ες)

Η ελεύθερη διαμόρφωση και έκφραση του σεξουαλικού προσανατολισμού των ατόμων, χωρίς φόβο, ντροπή και ψέματα, είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα.  Κάθε είδους διάκριση στη βάση του σεξουαλικού προσανατολισμού είναι απαράδεκτη. Στηρίζεται στην ομοφοβία, αλλά και στα πρότυπα που παράγει και επιβάλλει η κυρίαρχη ιδεολογία για τους ρόλους των φύλων και τη λειτουργία της οικογένειας, και οδηγεί τελικά στην περιθωριοποίηση όσων διαφοροποιούνται από αυτά. Και δυστυχώς η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες όπου εξακολουθούν να υπάρχουν κοινωνικές, οικονομικές και θεσμικές διακρίσεις απέναντι στους ομοφυλόφιλους, τις λεσβίες και τους/τις διαφυλικούς/ές.

Στην Ελλάδα, αυτή τη στιγμή –και παρά τις αντίθετες διεθνείς δεσμεύσεις– δεν προβλέπεται:
    Καμία θεσμική αναγνώριση των ομόφυλων ζευγαριών και της γονεϊκότητας
    Καμία προστασία από τις πράξεις κοινωνικού αποκλεισμού και αρνητικών διακρίσεων (με την εξαίρεση του νόμου για τις διακρίσεις στην εργασία).
    Καμία προστασία από φραστική και σωματική βία σε όλους τους κοινωνικούς χώρους (οικογένεια, σχολείο, στρατός, χώροι εργασίας, νοσοκομεία, γειτονιά κ.λπ.).
    Καμία μέριμνα για την υποστήριξη των διαφυλικών ανδρών και γυναικών στις διαδικασίες διόρθωσης φύλου
    Καμία παρέμβαση σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης που να απενοχοποιεί τους νέους ομοφυλόφιλους και λεσβίες στο σχολείο και να προωθεί την αποδοχή της διαφορετικότητας.

Στο ίδιο ακριβώς μήκος κύματος, τον τελευταίο χρόνο παρενέβη(!) στη Δικαιοσύνη ο ίδιος ο υπουργός Δικαιοσύνης, δηλώνοντας ότι οι πολιτικοί γάμοι μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου στη χώρα μας θα πρέπει να κριθούν ως ανυπόστατοι, ενώ και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, επιχείρησε να υπαγορεύσει στα δικαστήρια την απόφασή τους και να απειλήσει δημάρχους και δημοσίους υπαλλήλους που θα προχωρήσουν σε τέλεση τέτοιων γάμων. Παράλληλα, η κυβέρνηση θεσμοθέτησε Σύμφωνο Συμβίωσης από το οποίο αποκλείονται τα ομόφυλα ζευγάρια.
Είναι ανάγκη η κατάσταση αυτή να αλλάξει ριζικά. Ο δρόμος για τον πλήρη τερματισμό των αρνητικών διακρίσεων απέναντι στις λεσβίες, τους ομοφυλόφιλους, αμφιφυλόφιλους-ες, διαφυλικούς-ες έρχεται μέσα από την καταπολέμηση της ομοφοβίας και τη νομική αναγνώριση του δικαιώματος να υπάρχουν με δική τους οικογένεια και να λειτουργούν ελεύθερα, ανοιχτά και ισότιμα στην εργασία και την κοινωνία.
Για να συμβεί αυτό απαιτείται ευρεία κινητοποίηση τόσο των ίδιων των ομοφυλόφιλων, αμφιφυλόφιλων και διαφυλικών πολιτών, αλλά και των ετεροφυλόφιλων που συμμερίζονται την ανάγκη άρσης όλων των διακρίσεων και καταπολέμησης της ομοφοβίας, μέσα από ένα ισχυρό κίνημα ενημέρωσης της ελληνικής κοινωνίας για την κατάσταση που επικρατεί και δυναμικής διεκδίκησης αυτών των δικαιωμάτων. Έτσι θα μπορέσει να ασκηθεί η απαιτούμενη κοινωνική πίεση και προς το κράτος, αλλά και προς τα κόμματα που σήμερα ανέχονται ή αποδέχονται τις διακρίσεις (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ), προκειμένου να αλλάξουν στάση.
Στο πλαίσιο αυτό οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, που όλα τα προηγούμενα χρόνια στήριξαν δυναμικά και με κόστος τα δίκαια αιτήματα της ομοφυλοφιλικής κοινότητας, έχουν να παίξουν έναν καθοριστικό ρόλο. Έχουν την ευθύνη να αναβαθμίσουν τη δράση τους τόσο στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ (για την πλήρη καταπολέμηση της ομοφοβίας και την αποδοχή της διαφορετικότητας εντός των κόλπων του) αλλά και σε κάθε κοινωνικό χώρο στον οποίο δραστηριοποιούνται:
    Στη Βουλή και την Ευρωβουλή, αναδεικνύοντας ακόμη πιο δυναμικά τα προβλήματα και καταθέτοντας προτάσεις για την άρση των διακρίσεων.
    Στην τοπική αυτοδιοίκηση αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες για την έμπρακτη αμφισβήτηση των διακρίσεων (π.χ. με τέλεση πολιτικών γάμων ομοφύλων), αλλά και για την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας και ιδίως των νέων σε θέματα ομοφοβίας (σεμινάρια στο προσωπικό, δημόσιες εκδηλώσεις, πολιτική ίσων ευκαιριών στις προσλήψεις κ.λπ.). Η συγκρότηση ενός Δικτύου Αιρετών ή/και Δημοτικών Κινήσεων ενάντια στην Ομοφοβία, πρέπει να αποτελέσει ένα ακόμη βήμα στην κατεύθυνση αυτή.
    Στο συνδικαλιστικό κίνημα μέσα από την ανάδειξη θεμάτων αρνητικών διακρίσεων στο χώρο εργασίας, τα οποία συχνά αποσιωπούνται, και τη λήψη πρωτοβουλιών για την ευαισθητοποίησης των σωματείων και των εργαζομένων.
    Στην εκπαίδευση, αξιοποιώντας κάθε ευκαιρία για ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των νέων σε ζητήματα δικαιωμάτων και διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού. 
    Σε κάθε κοινωνικό χώρο, με τη στήριξη και τη συμμετοχή σε οργανώσεις και πρωτοβουλίες που αγωνίζονται για ίσα δικαιώματα για όλους και όλες ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού.

Σε όλα αυτά τα μέτωπα ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει να δίνει μαχητικά, τη μάχη για άρση όλων των διακρίσεων και για την εγκαθίδρυση μια κοινωνίας αποδοχής και σεβασμού της διαφορετικότητας. Συγκεκριμένα προτείνουμε και παλεύουμε για :
1.    Διακοπή της πολιτικής και δικαστικής παρεμπόδισης του δικαιώματος στον πολιτικό γάμο για ομόφυλα ζευγάρια και φυσικά αναγνώριση όλων των δικαιωμάτων που απορρέουν από αυτόν (π.χ. παροχές εγγάμων, γονικές άδειες, επιμέλειες τέκνων, δικαιώματα υιοθεσίας, συνταξιοδότησης, κληρονομιάς κ.λπ.).
2.    Επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης και σε ομόφυλα ζευγάρια.
3.    Διατήρηση των δικαιωμάτων των ομόφυλων ζευγαριών που προκύπτουν από τη θεσμική αναγνώριση της σχέσης τους σε άλλη χώρα.
4.    Σε θέματα τεκνοθεσίας να μην γίνεται καμία αρνητική διάκριση λόγω του σεξουαλικού προσανατολισμού των υποψήφιων θετών γονιών.
5.    Ποινικοποίηση και τιμωρία κάθε διάκρισης που γίνεται λόγω φύλου, γένους ή σεξουαλικού προσανατολισμού και ρητές προσβλέψεις στον αντιρατσιστικό νόμο για το «ομοφοβικό» έγκλημα.
6.    Παροχή ασύλου στην Ελλάδα σε γκέι, λεσβίες και τρανς που κινδυνεύουν στη χώρα τους λόγω του σεξουαλικού τους προσανατολισμού.
7.    Οικονομική, ψυχοκοινωνική και θεσμική υποστήριξη των διαφυλικών ατόμων κατά τις διαδικασίες διόρθωσης φύλου. Νομική  αναγνώριση του κοινωνικού φύλου όλων των διαφυλικών ανεξάρτητα αν έχουν κάνει επέμβαση διόρθωσης φύλου.
8.    Καταπολέμηση των διακρίσεων απέναντι σε ομοφυλόφιλους στο στρατό -για κληρωτούς και επαγγελματίες. Η κατάσταση με τα ψυχιατρικά χαρτιά Ι5 είναι απαράδεκτη και πρέπει να σταματήσει, καθώς αναπαράγει διακρίσεις και στερεότυπα σε βάρος των ομοφυλόφιλων πολιτών.
9.    Εισαγωγή στα σχολεία μαθήματος σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης από ειδικευμένους δάσκαλους, με σύγχρονα βιβλία και με αναφορές σε όλες τις διαφορετικές σεξουαλικές εκφράσεις των ανθρώπων, ώστε οι μαθητές-τριες να αποδέχονται τη διαφορετικότητα χωρίς να ενοχοποιούν και να αυτονοεχοποιούνται. Παράλληλα, ειδική μέριμνα για την αντιμετώπιση φαινομένων επιθετικότητας (φραστικής και σωματικής) προς μαθητές/τριες που στοχοποιούνται για τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους.
10.    Εκπαίδευση στα ανθρώπινα δικαιώματα καθόλη τη διάρκεια της εκπαιδευτικής διαδικασίας (ποιες μορφές τυπικές ή άτυπες μπορούν να παίρνουν οι διακρίσεις, ποιες κατηγορίες πολιτών πλήττονται περισσότερο και γιατί κ.λπ.).
11.    Ειδικές παρεμβάσεις στο χώρο της τρίτης ηλικίας, για παροχή ουσιαστικής φροντίδας και προστασίας χωρίς διακρίσεις και περιορισμούς.

7. ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ

Μειονότητες
Η ειρηνική επίλυση των μειονοτικών ζητημάτων αποτελεί, όπως κατέδειξε η αιματηρή ιστορία του 20ου αιώνα, πρόκριμα για τη μελλοντική συνοχή και  ανάπτυξη όλων των κοινωνιών. Τα δικαιώματα των μειονοτήτων συνιστούν αναμφισβήτητα την πεμπτουσία και την αναγκαία συνθήκη για την παροχή αποτελεσματικής προστασίας για μειονοτικές ομάδες, δηλαδή για πολίτες που ενώ έχουν την ιθαγένεια μιας χώρας επιθυμούν να διατηρούν σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο μια διαφορετική εθνική, πολιτισμική ή γλωσσική ταυτότητα από αυτή της πλειονότητας των πολιτών. Ο τρόπος εφαρμογής των μειονοτικών δικαιωμάτων από μια έννομη τάξη είναι στην πραγματικότητα η λυδία λίθος της αποτελεσματικής εφαρμογής των αξιών ενός δημοκρατικού κράτους δικαίου και, υπό αυτή την έννοια, αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του χειραφετητικού προτάγματος της Αριστεράς. Για τον ορισμό της έννοιας της μειονότητας, και προκειμένου να λάβει σάρκα και οστά το ιδεώδες του αυτοπροσδιορισμού, θεωρούμε ότι, εκτός από τα λεγόμενα αντικειμενικά στοιχεία (όπως πχ θρησκευτικά, γλωσσικά, πολιτιστικά χαρακτηριστικά), ιδιαίτερα καθοριστικό είναι πρωτίστως το υποκειμενικό στοιχείο, δηλαδή  η πολιτική θέληση μιας μειονοτικής ομάδας να διατηρήσει τη διαφορετικότητα και την ταυτότητά της και να αποφύγει την αφομοίωσή της από την πλειοψηφία. Η ύπαρξη μειονοτήτων με διαφορετική κουλτούρα σε μια χώρα είναι ιστορικό γεγονός, το οποίο μια δημοκρατική κοινωνία οφείλει να αποδέχεται, να προστατεύει και να υποστηρίζει, σύμφωνα με τις αρχές του διεθνούς δικαίου, ακόμη και να θεσπίζει μέτρα θετικής δράσης προς όφελος τους. Για την Ελλάδα, πιστεύουμε δίχως περιστροφές ότι και άλλες μειονοτικές γλώσσες πλην της τουρκικής, που είναι ήδη θεσμικά κατοχυρωμένη, θα πρέπει να εισαχθούν στο εκπαιδευτικό σύστημα των περιοχών όπου ομιλούνται (π.χ Ρομά, μακεδονική, βλαχική κλπ).
Ειδικά για τη Θράκη, η στροφή της μειονοτικής πολιτικής της Ελλάδας με την άρση των διοικητικών διακρίσεων στις αρχές της 10ετίας του ΄90 και οι επιμέρους θετικές ρυθμίσεις που ακολούθησαν, κυρίως στο χώρο της εκπαίδευσης με το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων, έδειξαν την ανταπόκριση που μπορούν να βρίσκουν οι θετικές αλλαγές στους πολίτες της μειονότητας, όπως χαρακτηριστικά φάνηκε με τη μεγάλη συμμετοχή στην εκπαιδευτική διαδικασία.
Ταυτοχρόνως όμως, φάνηκαν και τα όρια της πολιτικής των κομμάτων που διαχειρίστηκαν τα πράγματα και η αδυναμία τους να προωθήσουν τις αναγκαίες τομές που θα μετέβαλαν το έδαφος πάνω στο οποίο συγκρούεται ο εθνικισμός και ο σωβινισμός στην περιοχή. Η δική μας Αριστερά μπορεί να δημιουργήσει μια νέα ελπίδα για τους πολίτες της κάθε μειονότητας, εφόσον μετουσιώσει τις ιδεολογικές μας αφετηρίες και το αξιακό μας φορτίο σε πιο συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις για τη μειονότητα. Εφόσον «συλλάβει» και εκπροσωπήσει τα καινούρια τμήματα, κυρίως νέους, με γνώσεις και άλλα βιώματα που αναζητούν την ένταξή τους στην οικονομική και κοινωνική ζωή. Εφόσον υπερασπισθεί με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα μεγάλα τμήματα της πόλης και της υπαίθρου που περιθωριοποιούνται παραγωγικά (παραδοσιακά επαγγέλματα, καπνοπαραγωγών κ.α.). Εφόσον τα αποτελέσματα των πρωτοβουλιών μας πείθουν ότι οι λύσεις μπορούν να αναζητηθούν έξω από την διελκυστίνδα των ελληνοτουρκικών σχέσεων στο πλαίσιο μιας άλλης πολιτικής, που θα στοχεύει στη χειραφέτηση της μειονότητας από κάθε είδους εξουσία κρατική, οικονομική κ.α.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σε θέση να αναλάβει άμεσα πολιτικές πρωτοβουλίες που θα συμβολίζουν την οικοδόμηση μιας νέας σχέσης με τις μειονότητες.

Έμπρακτη εφαρμογή του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού
Μια Ελλάδα, που ασκεί, με συνέπεια, φιλειρηνική πολιτική, που σέβεται και εφαρμόζει τις διεθνείς συνθήκες και συμβάσεις για τις μειονότητες, που θεωρεί τα ανθρώπινα δικαιώματα ως ενιαία και αδιαίρετα και δεν τα βάζει στον «Προκρούστη» της αμοιβαιότητας με την Τουρκία ή άλλες χώρες, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από την αναγνώριση του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού, ατομικού και συλλογικού.
Συνεπώς, τόσο για τους Έλληνες πολίτες που είναι μέλη της μειονότητας της Θράκης (τουρκικής, τσιγγανικής ή πομακικής καταγωγής) όσο και για τα μέλη άλλων μειονοτικών ομάδων (π.χ. μακεδονική, βλαχική κλπ) πρέπει να ισχύουν τα δικαιώματα που απορρέουν από την αρχή του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού. Η έμπρακτη εφαρμογή του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού συνεπάγεται τα ακόλουθα:
1)    Αποδοχή (εκ μέρους της ελληνικής Διοίκησης) του περιεχομένου και του σκεπτικού των καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για τα σωματεία που χρησιμοποιούν  αυτοπροσδιοριστικό επίθετο της δικής τους επιλογής και απρόσκοπτη λειτουργία των σωματείων αυτών.
2)    Άμεση επικύρωση της (ήδη υπογραφείσας από την Ελλάδα) Σύμβασης Πλαίσιο για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων (του Συμβουλίου της Ευρώπης). Σε επίπεδο έμπρακτης άσκησης δικαιωμάτων, μια τέτοια επικύρωση θα συνεπάγεται ότι:
               α) σε κάθε πρόσωπο που θεωρεί ότι ανήκει σε εθνική μειονότητα, διασφαλίζονται τα δικαιώματα της ειρηνικής συνάθροισης και του συνεταιρισμού, η ελευθερία έκφρασης και η ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας,
              β) θα παρέχεται στα πρόσωπα που θεωρούν ότι ανήκουν σε εθνικές μειονότητες η δυνατότητα δημιουργίας και χρήσης δικών τους μέσων μαζικής ενημέρωσης,
              γ) θα εξασφαλίζονται, στο μέτρο του δυνατού, συνθήκες τέτοιες που να επιτρέπουν τη χρήση της μειονοτικής γλώσσας στις σχέσεις των προσώπων αυτών με τις διοικητικές αρχές,
              δ) θα αναγνωρίζεται σε κάθε πρόσωπο που θεωρεί ότι ανήκει σε εθνική μειονότητα το δικαίωμα να εκθέτει σε δημόσια θέα πινακίδες, επιγραφές και άλλες πληροφορίες ιδιωτικού χαρακτήρα στη μειονοτική του γλώσσα,
              ε) η Πολιτεία θα οφείλει να εγγυάται σε κάθε πρόσωπο που θεωρεί ότι ανήκει σε εθνική μειονότητα το δικαίωμα να πληροφορείται, το συντομότερο δυνατό και σε γλώσσα την οποία κατανοεί, τους λόγους σύλληψής του, τη φύση και την αιτία της εναντίον του κατηγορίας, καθώς και το δικαίωμα να υπερασπισθεί τον εαυτό του στη γλώσσα αυτή, με τη δωρεάν συνδρομή διερμηνέα, 
             στ) θα αναγνωρίζεται στα πρόσωπα που θεωρούν ότι ανήκουν σε εθνική μειονότητα το δικαίωμα να δημιουργούν και να διαχειρίζονται τα δικά τους ιδιωτικά ιδρύματα εκπαίδευσης και κατάρτισης,
             ζ) δεν θα πρέπει να παρεμποδίζεται από την Πολιτεία το δικαίωμα των προσώπων που θεωρούν ότι ανήκουν σε εθνικές μειονότητες να αποκτούν και να διατηρούν ελεύθερα και ειρηνικά επαφές πέραν των συνόρων με πρόσωπα που βρίσκονται μόνιμα σε άλλα Κράτη, κυρίως με αυτά με τα οποία έχουν κοινή εθνοτική, πολιτιστική, γλωσσική ή θρησκευτική ταυτότητα ή πολιτιστική κληρονομιά.
3)    Άμεση υπογραφή και κύρωση του Ευρωπαϊκού Χάρτη για τις Περιφερειακές ή Μειονοτικές Γλώσσες, που αναγνωρίζει τις περιφερειακές ή μειονοτικές γλώσσες ως έκφραση πολιτισμικού πλούτου και επιτάσσει τη διευκόλυνση και την ενθάρρυνση της χρήσης των περιφερειακών ή μειονοτικών γλωσσών, προφορικά και γραπτά, στη δημόσια και την ιδιωτική ζωή. Αυτό συνεπάγεται, μεταξύ άλλων, και τη λήψη ειδικών θετικών μέτρων σε όφελος των περιφερειακών ή μειονοτικών γλωσσών, τα οποία να αποσκοπούν στην προαγωγή της πραγματικής ισότητας μεταξύ των ομιλητών αυτών των γλωσσών και του υπολοίπου του πληθυσμού, αλλά και την παροχή προσχολικής εκπαίδευσης και ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης καθώς και τη διεξαγωγή μαθημάτων εκμάθησης της μειονοτικής γλώσσας σε ενήλικους.

Γενικά για τις μειονοτικές ομάδες (μακεδονική, βλαχική , κλπ) προτείνουμε ως άμεσα πολιτικά μέτρα τα εξής:

1.    Άμεση θέσπιση δικαιωμάτων που σχετίζονται με το φαινόμενο της γλωσσικής ετερότητας και με την ουσιαστική κατοχύρωση της πολιτιστικής και γλωσσικής διαφορετικότητας:
        α) Υποχρέωση της Πολιτείας για διδασκαλία κι εκμάθηση της μητρικής γλώσσας στα δημόσια σχολεία όλων των περιοχών όπου υπάρχει γλωσσική ετερότητα, ώστε να γίνουν σεβαστά τα μειονοτικά δικαιώματα που αφορούν την εκπαιδευτική διαδικασία
         β) Υποχρέωση της Πολιτείας να κατοχυρώσει και να διαφυλάξει δικαιώματα που σχετίζονται με τη χρήση της γλώσσας (δικαίωμα στην ελεύθερη χρήση της μειονοτικής γλώσσας ιδιωτικά και δημόσια, στη χρήση κατά τις συναλλαγές με τις αρχές και τα δικαστήρια, κατοχύρωση ονομάτων και τοπωνυμίων στη μειονοτική γλώσσα με δίγλωσσες επιγραφές, εκχώρηση ζωνών της δημόσιας τηλεόρασης για εκπομπές σε μειονοτική γλώσσα,  κλπ.).

2.    Δικαίωμα για οριστική επιστροφή και νόμιμη εγκατάσταση των προσφύγων που εξαιρέθηκαν από τη ρύθμιση του 1982 ως «μη Έλληνες το γένος» (με αυτοδίκαιη απόδοση ιθαγένειας σε όσους τυχόν τη στερήθηκαν), και ρύθμιση του ζητήματος των περιουσιών τους κατ’ αντιστοιχία προς το θεσμικό πλαίσιο που είχε θεσπιστεί νομοθετικά για τους υπόλοιπους πολιτικούς πρόσφυγες.

1.    Ειδικά  για τη μειονότητα της Θράκης προτείνουμε τα εξής:

2.    Κατάργηση της αρμοδιότητας του ΥΠΕΞ και της ΕΥΠ για τα θέματα που αφορούν τη μειονότητα και μεταφορά των σχετικών αρμοδιοτήτων στο Υπουργείο Εσωτερικών. Κατάργηση των δύο υπερνομαρχιών (Ροδόπης-Έβρου, Δράμας-Ξάνθης-Καβάλας) που δημιουργήθηκαν για να φαλκιδεύσουν την πολιτική βούληση των μειονοτικών Ελλήνων.
3.    Επαναλειτουργία των Συλλόγων, που απαγορεύτηκε η λειτουργία τους λόγω αναγραφής στην επωνυμία τους της λέξης «τουρκικός/ή».
4.    Άμεση και αυτοδίκαιη επαναχορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας (δηλαδή εκτός διαδικασιών πολιτογράφησης) σε όσους τη στερήθηκαν πριν από τη θέση σε ισχύ του Νόμου που κατήργησε το περίφημο άρθρο 19 του κώδικα ιθαγένειας, και ασχέτως της διαμονής τους σε Ελλάδα ή σε χώρα του εξωτερικού. Για όσους έχουν αποβιώσει η επαναχορήγηση θα αφορά τους κατιόντες τους.
5.    Επίλυση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος του ορεινού όγκου της Ροδόπης, διότι οι κάτοικοι που ζούσαν στις περιοχές που ορίζονταν από τις ρατσιστικές «μπάρες» δεν διαθέτουν κανέναν απολύτως τίτλο ιδιοκτησίας, ούτε για τα σπίτια, αλλά ούτε και για τα χωράφια τους, γεγονός που επισύρει σωρεία δυσμενών επιπτώσεων για τους ίδιους (όπως π.χ. οι κτηνοτρόφοι δεν μπορούν να νομιμοποιήσουν τα μαντριά τους, οι αγρότες κάθονται στο εδώλιο του κατηγορουμένου με το αιτιολογικό ότι καταπατούν δημόσιες και δασικές εκτάσεις, δεν μπορούν να ενταχτούν σε αναπτυξιακά προγράμματα, κλπ). Ισότιμη συμμετοχή των μειονοτικών στα αναπτυξιακά προγράμματα.
6.    Δημόσια διοίκηση και κρατικές υπηρεσίες στις οποίες να έχουν θέση οι πολίτες της μειονότητας. Προσανατολισμός της ποσόστωσης του 0,5% του άρθρου 23 του Ν. 3647/08 για πρόσληψη στο Δημόσιο μέσω ΑΣΕΠ ειδικά για την περιοχή της Θράκης και αύξηση του ποσοστού αυτού στο ένα τοις εκατό με προσθήκη ρύθμισης που θα διασφαλίζει ίσο επιμερισμό θέσεων ανάμεσα στα δύο φύλα. Διεύρυνση αυτού του μέτρου θετικής δράσης με προτεραιότητα στους τομείς της Παιδείας, υγείας, κοινωνικής πρόνοιας και την Αυτοδιοίκηση. Εισαγωγή κριτηρίων γλωσσομάθειας (τουρκική γλώσσα) και εντοπιότητας.
7.    Ισότιμη αντιμετώπιση των μελών της μειονότητας στα σώματα ασφαλείας και το στρατό (χορήγηση βαθμών, προαγωγές κτλ). Κατάργηση της διάταξης που αποκλείει τους μουσουλμάνους κληρωτούς από έφεδρους υπαξιωματικούς και αξιωματικούς.
8.    Ίδρυση στην περιοχή της Θράκης Παραρτήματος του Συνηγόρου του Πολίτη.
9.    Η αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος θα πρέπει να παρέχει για όλους ίσες ευκαιρίες πρόσβασης σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Θα καλλιεργεί και θα διαχέει παντού τον σεβασμό στο διαφορετικό. Θα αντιμετωπίζει το υψηλό ποσοστό αναλφαβητισμού και τη μαθητική διαρροή από την υποχρεωτική εκπαίδευση.
10.    Προσχολική και πρωτοβάθμια εκπαίδευση: Θέσπιση δίγλωσσων νηπιαγωγείων στο πλαίσιο της προσχολικής αγωγής.  Έμφαση στην υπέρβαση των γλωσσικών φραγμών και επαρκή διδασκαλία τόσο της τουρκικής όσο και της ελληνικής γλώσσας.
11.    Επανεξέταση του επιπέδου των γνώσεων που παρέχει η πρωτοβάθμια μειονοτική εκπαίδευση (αναλυτικό πρόγραμμα, περιεχόμενο βιβλίων). Συστατικό της στοιχείο πρέπει να είναι η καλλιέργεια της αξίας της αρμονικής συμβίωσης, της αποδοχής του διαφορετικού, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Νέες σχολικές μονάδες είναι απαραίτητες στην πρωτοβάθμια μειονοτική εκπαίδευση (καθώς τα περισσότερα Δημοτικά είναι μονοθέσια και διθέσια). Συγχώνευση των ολιγοθέσιων δημοτικών σχολείων που λειτουργούν στα Κεφαλοχώρια σε πολυτάξια δημοτικά σχολεία (που θα περιλαμβάνουν πολλές τάξεις μαζί). Στήριξη και διεύρυνση των προγραμμάτων μειονοτικής εκπαίδευσης που έχουν υλοποιηθεί στην περιοχή από τα Πανεπιστήμια της χώρας, με στόχο το άνοιγμα της εκπαιδευτικής διαδικασίας σε σύγχρονες παιδαγωγικές αντιλήψεις. Ειδική κρατική μέριμνα για την αντιμετώπιση του φαινομένου απόσυρσης των κοριτσιών από το σχολείο, όταν ολοκληρώσουν το Δημοτικό. Θέσπιση της υποχρεωτικής 9ετούς εκπαίδευσης (Δημοτικό – Γυμνάσιο) για τα παιδιά της μειονότητας σε συνδυασμό με υποχρεωτικό δίγλωσσο νηπιαγωγείο, με προοπτική την υποχρεωτική φοίτηση και στο Λύκειο (για όλους τους μαθητές των σχολείων της χώρας)
12.    Δημιουργία Παιδαγωγικού Τμήματος Τουρκικής Γλώσσας στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Θεσσαλονίκης και ΔΠΘ, ώστε να αποφοιτούν από εκεί εκπαιδευτικοί με ειδικά προσόντα, διάρκεια παραμονής και συνεχή επιμόρφωση, που αρχικά θα στελεχώνεται με επιστημονικό προσωπικό προερχόμενο από την Τουρκία και στη συνέχεια με τους ίδιους τους αποφοίτους του Τμήματος – μειονοτικούς ή μη.
13.    Κατάργηση της σημερινής χαμηλού επιπέδου ΕΠΑΘ (Ειδικής Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης). Κατάργηση του Συντονιστικού Γραφείου Μειονοτικής Εκπαίδευσης.
14.    Δευτεροβάθμια εκπαίδευση: Αναβάθμιση και στήριξη των δύο υπαρχόντων μειονοτικών Γυμνασίων – Λυκείων εξαιτίας του ιστορικού συμβολικού ρόλου που έχουν. Έγκαιρη αποστολή των τουρκικών σχολικών εγχειριδίων ετησίως στα μειονοτικά σχολεία. Ελεύθερη χρήση της τουρκικής γλώσσας σε όλες τις εκδηλώσεις του μειονοτικού σχολείου και κατάργηση της χουντικής διάταξης, βάσει της οποίας απαγορεύεται η σύσταση θεατρικής ομάδας στα μειονοτικά σχολεία. Ταυτόχρονα τα δημόσια Διαπολιτισμικά Γυμνάσια – Λύκεια στα οποία τα μαθήματα διεξάγονται στην ελληνική γλώσσα δεν πρέπει να είναι μόνο κατ’ όνομα διαπολιτισμικά, αλλά και ως προς το περιεχόμενο και το επίπεδο των γνώσεων που παρέχουν, με ιδιαίτερη έμφαση στην εκμάθηση της τουρκικής γλώσσας, των εθίμων και του πολιτισμού, καθώς και ως προς τα προσόντα των εκπαιδευτικών που διδάσκουν και τις αντιλήψεις συνολικά που πρέπει να τα διέπουν.
15.    Τριτοβάθμια εκπαίδευση: Τόσο τα Διαπολιτισμικά όσο και τα μειονοτικά Λύκεια αυτόνομης βαθμίδας θα οδηγούν με ελεύθερη πρόσβαση στην Γ/βάθμια εκπαίδευση. Για όσο διάστημα συνεχίζεται το σύστημα εισαγωγικών εξετάσεων, διατήρηση και σταδιακή αύξηση της ειδικής ποσόστωσης για την είσοδο μειονοτικών στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, με προσθήκη ρύθμισης που θα διασφαλίζει ίσο επιμερισμό θέσεων ανάμεσα στα δύο φύλα. Πρόβλεψη σε κάθε ίδρυμα για ενισχυτικά τμήματα για τους πρωτοετείς μειονοτικούς φοιτητές, ώστε να βοηθηθούν να φθάσουν γρήγορα στο επίπεδο των συμφοιτητών τους.
16.    Δημιουργία ενός συστήματος εκλογής / επιλογής των Μουφτήδων από εκλεκτορικό Σώμα της ίδιας της μειονότητας και συνεπακόλουθος, εκ μέρους της Πολιτείας, διορισμός των επιλεγέντων. Κατάργηση της υπάρχουσας νομοθεσίας (Ν. 3536/07) που διέπει το καθεστώς των Ιμάμηδων και των 240 Ιεροδάσκαλων , ώστε να μην υπάρχει επέμβαση του Κράτους στα εσωτερικά της θρησκευτικής κοινότητας των Μουσουλμάνων. Κατάργηση των δύο Ιεροσπουδαστηρίων και μετατροπή τους σε επαγγελματικά λύκεια (ΕΠΑ.Λ.) εκπαίδευσης θρησκευτικών λειτουργών. Ταυτόχρονα κατάργηση  κάθε δικαστικής / δικαιοδοτικής αρμοδιότητας που έχει απομείνει στους Μουφτήδες, και εφεξής επίλυση όλων των αστικών διαφορών από τη Δικαιοσύνη, προκειμένου να διασφαλιστούν τα δικαιώματα των γυναικών, με βάση τη συνταγματική αρχή της ισότητας και τις ισχύουσες Διεθνείς Συμβάσεις. Θέσπιση ορίου κατώτατης ηλικίας γάμου και για τους πολίτες της μειονότητας σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του Αστικού Κώδικα.
17.    Άμεση κατάργηση του ισχύοντος Ν. 3647/08 για τα Βακούφια (ευαγή ιδρύματα) και ψήφιση νέου νομοθετικού πλαισίου που θα κατοχυρώνει το αυτοδιοίκητο ύστερα από ελεύθερες εκλογές (με απλή αναλογική) των διαχειριστικών επιτροπών, χωρίς κρατική παρέμβαση, και που θα εγγυάται τη διαφάνεια στη διαχείριση.
18.    Επαρκής χρηματοδότηση των Επιτροπών Μουτεβελήδων σε όλα τα χωριά, ώστε να διασφαλίζεται η μισθοδοσία και η ασφάλιση των θρησκευτικών λειτουργών των Μουσουλμάνων (για όσο διάστημα δεν εφαρμόζεται ακόμη το σύστημα διαχωρισμού Πολιτείας και Εκκλησιών, που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ).
19.    Άμεση επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι εσωτερικοί μετανάστες της μειονότητας (κυρίως στο Γκαζοχώρι της Αθήνας), επαγγελματικά (π.χ. άδειες εργασίας), αλλά και κοινωνικά (εκπαίδευση με παροχή δασκάλων τουρκικής γλώσσας, χώροι λατρείας, νεκροταφείο κλπ).
20.    Πραγματοποίηση, με αντικειμενικό και αδιάβλητο τρόπο, της απογραφής όλων των πληθυσμιακών ομάδων σε συνθήκες εμπιστοσύνης και διαμόρφωσης νέου κλίματος στην περιοχή.   
21.     Κατάργηση όλων των διοικητικών απαγορεύσεων και περιορισμών αναφορικά με τα Ιερά Τεμένη (τζαμιά) της μειονότητας (πχ. ως προς το ύψος των μιναρέδων)
22.    Ισότιμη κατανομή των κρατικών διαφημίσεων και στα μειονοτικά ΜΜΕ

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α  ανοίγει τη συζήτηση για όλα αυτά μέσα στην κοινωνία, χωρίς φοβίες και προκαταλήψεις.
Δικαίωμα για οριστική επιστροφή και νόμιμη εγκατάσταση των προσφύγων που εξαιρέθηκαν από τη ρύθμιση του 1982 ως «μη Έλληνες το γένος» (με αυτοδίκαιη απόδοση ιθαγένειας σε όσους τυχόν τη στερήθηκαν).

Ειδικά για τους Ρομά 
Η αντιμετώπιση του ιδιάζοντος κοινωνικού αποκλεισμού των Τσιγγάνων πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα για την Αριστερά. Οι Ρομά είναι η πιο αδικημένη και περιθωριοποιημένη κοινωνική ομάδα στην Ελλάδα, θύμα καθημερινών και αλλεπάλληλων ρατσιστικών διακρίσεων. Ζουν συχνά σε παράγκες, μέσα στα σκουπίδια, χωρίς νερό, τουαλέτες, φως, στο έλεος των καιρικών φαινομένων και των επιδημιών. Οι προσπάθειες των Ρομά να ενταχθούν υπονομεύονται δραματικά από τις ρατσιστικές αντιδράσεις μιας κοινωνίας που είναι πεπεισμένη ότι δεν είναι ρατσιστική! Συχνά εκδιώκονται αναγκαστικά από τους καταυλισμούς στους οποίους ζουν και, πολύ σπάνια, προσφέρθηκε στους εκδιωχθέντες βιώσιμη εναλλακτική λύση, μετά την εκδίωξή τους. Όποτε προταθεί εναλλακτική λύση από δημοτικές αρχές, είτε είναι εντελώς μη ικανοποιητική είτε αφορά ελάχιστους Ρομά –κυρίως τους λίγους επίσημους δημότες. Στο ίδιο πλαίσιο, οι δημοτικές αρχές εκμεταλλεύονται, επίσης, τις διαφορές ντόπιων και μη Ρομά, για να τους διαιρέσουν και να τους εξουδετερώσουν αποτελεσματικότερα.
     Ο συχνός αποκλεισμός τους από την αγορά εργασίας έχει αλυσιδωτές επιδράσεις στη ζωή τους συνολικά, δεδομένου ότι δεν τους καταδικάζει μόνο στη φτώχεια, αλλά τους ωθεί ολοένα και περισσότερο στην παραβατικότητα και δη στη διακίνηση ναρκωτικών. Το αποτέλεσμα είναι η δραματική χειροτέρευση της υγείας τους, αλλά και της σχέσης τους με τους υπόλοιπους Έλληνες και τις αρχές.
Το 50% περίπου δεν είχε εγγραφεί στα δημοτολόγια. Ο αδήλωτος πολίτης απλούστατα δεν υπάρχει για το κράτος. Οι δημοτικές αρχές, από την άλλη μεριά, εκμεταλλεύονται το πρόβλημα αναλφαβητισμού και έλλειψης εξοικείωσης των Ρομά με τη γραφειοκρατία και δεν προσπαθούν να διευκολύνουν τη διαδικασία νομιμοποίησης τους.
Οι δημοτικές αρχές, δυστυχώς, θεωρούν ως επιβάρυνση τους Ρομά που ζουν στα γεωγραφικά τους όρια και, αντί να επιλύσουν το πρόβλημα, απλώς προσπαθούν να απαλλαγούν απ’ αυτούς με οποιονδήποτε –ακόμα και παράνομο- τρόπο. Με την ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων, οργανώθηκε εκδίωξη των Ρομά από πολλές περιοχές. Οι Ρομά ανήκουν σε διάφορες (συχνά και αντιμαχόμενες) «φυλές», δεν αποτελούν δηλαδή μια απόλυτα ομοιογενή ομάδα -όλοι όμως ανεξαιρέτως αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα. Υπάρχει, ωστόσο, πολύ μεγάλη διαφορά οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης μεταξύ των διαφόρων τσιγγάνικων ομάδων.
Αστυνομικά όργανα μεταχειρίζονται αβασάνιστα δυσανάλογη βία εναντίον τους, χωρίς το φόβο της έκθεσης στα μάτια της κοινής γνώμης, που θεωρεί ούτως ή άλλως τους Ρομά συλλήβδην κλέφτες και εμπόρους ναρκωτικών, δικαιολογώντας, έτσι, κάθε παράνομη ενέργεια της αστυνομίας. Επιπλέον, οι αστυνομικές αρχές συχνά δεν ολοκληρώνουν τις έρευνες, όταν αφορούν σε βίαια επεισόδια εις βάρος των Ρομά ούτε τιμωρούν αστυνομικά όργανα που έκαναν κατάχρηση εξουσίας. Αν οι ίδιοι οι αδικηθέντες προσπαθήσουν να κινήσουν τις νόμιμες διαδικασίες υπεράσπισής τους, ως ανίσχυροι πολίτες δεύτερης κατηγορίας, συχνά εκβιάζονται να παραιτηθούν.

Το κράτος οφείλει, να αναλάβει τις ευθύνες του λύνοντας τα τεράστια προβλήματα των Ρομά πολιτών και ευαισθητοποιώντας την κοινωνία. Τα αιτήματα μας είναι:
1.    Εξασφάλιση αξιοπρεπούς και κατάλληλης στέγης για τους σκηνίτες Ρομά μέσα από εκτεταμένα στεγαστικά προγράμματα του ΟΕΚ, ώστε μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα οι Ρομά να λαμβάνουν έτοιμες ολοκληρωμένες κατοικίες υψηλών προδιαγραφών (και όχι απλώς δάνεια), και μάλιστα ενταγμένες μέσα στον οικιστικό ιστό (πχ διαμερίσματα υπαρχουσών ή νέων πολυκατοικιών), και όχι σε ξεχωριστές γεωγραφικές ζώνες.
2.    Νομοθετική ρύθμιση για ρητή συμμόρφωση της Πολιτείας προς διεθνείς δεσμεύσεις της χώρας σχετικά με απαγόρευση μετεγακατάστασης ή έξωσης καταυλισμών Ρομά, αν δεν έχει προηγουμένως βρεθεί κατάλληλος νέος τόπος.
3.    Απονομή της τελικής αποφασιστικής αρμοδιότητας και ευθύνης για την ίδρυση προσωρινού καταυλισμού Ρομά στο Υπουργείο Εσωτερικών (αν δεν επιτευχθεί συναίνεση στις διαδικασίες διαβούλευσης με Νομαρχίες ή Δήμους), ώστε να παρακάμπτονται τοπικές αντιδράσεις που οδηγούν σε ρατσιστικούς αποκλεισμούς.
4.    Υποχρέωση της Πολιτείας για παροχή συστήματος ηλεκτροδότησης, υδροδότησης και αποκομιδής απορριμμάτων σε προσωρινούς καταυλισμούς Ρομά, ασχέτως του νομικού καθεστώτος της γης, των κτισμάτων, κλπ (με παράλληλη νόμιμη αποζημίωση εκ μέρους της Πολιτείας σε ενδεχόμενους τρίτους ιδιοκτήτες).
5.    Ελεύθερη επιλογή από Ρομά του τόπου νόμιμης κατοικίας τους  και υποχρέωση των Δήμων να κάνουν δεκτές τις σχετικές αιτήσεις, με πρόβλεψη ποινικών κυρώσεων κατά των Δημάρχων που αρνούνται την εγγραφή Ρομά στα δημοτολόγια.
6.    Λήψη μέτρων για τη βελτίωση της κατάστασης της υγείας του πληθυσμού αυτού που χειροτερεύει δραματικά. Για τη βελτίωση της πρόσβασης των Ρομά στις υπηρεσίες Υγείας και Υγιεινής είναι αναγκαία τρία βασικά βήματα που οδηγούν στην επίλυση πολλών προβλημάτων που σχετίζονται με την υγεία: 
-    το ατομικό βιβλιάριο υγείας
-    ο οικογενειακός γιατρός
-    ο οικογενειακός παιδίατρος

    Χρειάζεται αναβάθμιση και διεύρυνση των Ιατροκοινωνικών Κέντρων που λειτουργούν για Ρομά (με στόχο την εξασφάλιση παροχής πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, εμβολιασμών κλπ.. Είναι σημαντικό να αποδοθεί ευρύτερος ρόλος προγραμματισμού και συντονισμού σε αυτές τις μονάδες, ώστε να εξασφαλίζεται η παροχή πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, εμβολιασμών κλπ, με έναν τρόπο που θα βασίζεται στην κλίμακα της κοινότητας.
     Επίσης, οι δομές υποστήριξης κάθε είδους (Δημοτικά Συμβουλευτικά Κέντρα - Ιατροκοινωνικά Κέντρα - Κέντρα Υγείας - Νομαρχιακές Δ/νσεις Υγείας) θα πρέπει να αναλάβουν επείγουσα δράση που να αποσκοπεί:
-    Σε θέματα πληθυσμιακής υγιεινής και κοινωνικής υγιεινής.
-    Στην ενημέρωση και εκπαίδευση σε θέματα ατομικής υγιεινής.
-    Στην ενημέρωση  σε θέματα διατροφής και συντήρησης τροφίμων.
-    Στην εκπαίδευση στην παροχή πρώτων βοηθειών.
1.    Εξάλειψη με νομοθετικά και άλλα κατάλληλα μέτρα κάθε διάκρισης σε βάρος όλων των Ρομά.
2.    Εξασφάλιση και διευκόλυνση με κάθε τρόπο της πρόσβασης των Ρομά στην εκπαίδευση,  ώστε να γεφυρωθεί άμεσα η απόσταση που χωρίζει τα τσιγγανόπαιδα με τους υπόλοιπους μαθητές. Αδήριτη ανάγκη συντονισμένων προσπαθειών για ένταξη των Ρομά στην εκπαιδευτική διαδικασία, με κίνητρα αφενός στους εκπαιδευτικούς για να παραμείνουν για εύλογο διάστημα στα σχολεία που έχουν τσιγγανάκια στις τάξεις τους και αφετέρου στους γονείς Ρομά ώστε να διασφαλίζεται η συνέχιση της παραμονής των παιδιών τους στα σχολεία (πχ. γενναία επιδόματα στις οικογένειες Ρομά κατά την αποφοίτηση των παιδιών, ώστε να αποθαρρύνεται η διαρροή πριν από τη λήξη του σχολικού έτους, εκπαίδευση ενήλικων Ρομά, που θα λειτουργήσουν ως συνδετικοί κρίκοι μεταξύ της κοινότητας των Ρομά και του σχολείου, κλπ). Πλήρης απαγόρευση σχολικής γκετοποίησης (δηλαδή διαχωρισμού παιδιών Ρομά από τα υπόλοιπα ή διασποράς τους σε απομακρυσμένα από τον τόπο κατοικίας σχολεία). Διδασκαλία της γλώσσας των Ρομά σε δημόσια σχολεία των περιοχών όπου κατοικούν Ρομά.
3.    Ριζική επίλυση των αστικοδημοτικών εκκρεμοτήτων των Ρομά. Προτείνουμε να διευρυνθεί το περιεχόμενο των υπηρεσιών που παρέχουν τα υπάρχοντα ιατρο-κοινωνικά Κέντρα και να ιδρυθούν πολύ περισσότερα που να λειτουργούν στον χώρο εγκατάστασης των Τσιγγάνων, ώστε μέσω αυτών να βρίσκουν λύση καθημερινά πρακτικά προβλήματα των Ρομά (αναλυτική πληροφόρηση και εξυπηρέτηση για ζητήματα αστικοδημοτικής κατάστασης, προνοιακών παροχών και εκπαίδευσης των παιδιών, τήρηση οικογενειακού αρχείου εγγράφων, κλπ). Οι τοπικές κοινωνίες και η τοπική αυτοδιοίκηση πρέπει να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα για να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των Τσιγγάνων.
4.    Είσοδος με θετικές δράσεις και ενθάρρυνση για ενεργό συμμετοχή των Ρομά στα κέντρα λήψης αποφάσεων σε εθνικό και σε τοπικό επίπεδο.
5.    Λήψη όλων των κατάλληλων μέτρων για την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση ολόκληρης της κοινωνίας και δη των δημοσίων λειτουργών (δικαστών, αστυνομικών, δασκάλων, γιατρών κλπ) ώστε να μην καταπατούν τα δικαιώματα των Ρομά.
6.    Αυστηρές κυρώσεις σε ΜΜΕ που διαιωνίζουν τον κοινωνικό ρατσισμό κατά των Ρομά και την περιθωριοποίηση τους.
7.    Δημιουργία διαύλων επικοινωνίας και μόνιμης και σταθερής διαβούλευσης μεταξύ όλων ανεξαιρέτως των συλλόγων και ομοσπονδιών Ρομά και  της Διοίκησης.
8.    Επιδίωξη της σύνδεσης των προγραμμάτων επαγγελματικής κατάρτισης, δια βίου μάθησης κλπ, (με ιδιαίτερη έμφαση στα παιδιά μεταξύ 12 και 18, που δεν έχουν συμμετάσχει καθόλου στην εκπαιδευτική διαδικασία) με την αγορά εργασίας μέσω της ευαισθητοποίησης και ενεργοποίησης πιθανών εργοδοτών.
9.    Θέσπιση ποσόστωσης της τάξης του 1% για είσοδο των Ρομά σε Δημόσιες Υπηρεσίες (ως υπαλλήλων) και σε ΑΕΙ και ΤΕΙ (ως φοιτητών).



Ειδικά για θρησκευτικές μειονότητες
Τασσόμαστε αναφανδόν υπέρ του απόλυτου διαχωρισμού της Εκκλησίας από το Κράτος ως του μόνου συστήματος που διασφαλίζει πλήρως την αμεροληψία του Κράτους έναντι των θρησκειών καθώς και την ουσιαστική άσκηση της θρησκευτικής ελευθερίας ως βασικού ανθρώπινου δικαιώματος. Διεκδικούμε να τυποποιηθεί συνταγματικά ο διαχωρισμός της Εκκλησίας από το Κράτος σε μια επόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, αλλά επίσης θεωρούμε ότι η επίτευξη της είναι εφικτή ακόμη και με το υπάρχον συνταγματικό πλαίσιο, δηλαδή μέσω μιας ριζικής νομοθετικής μεταρρύθμισης. Στην πράξη, ο διαχωρισμός της Εκκλησίας από το Κράτος συνεπάγεται:
1.    Πλήρη νομική αναγνώριση, ισότιμη της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας, όλων των θρησκευτικών μειονοτήτων της Ελλάδας (Μουσουλμάνων, Καθολικών, Εβραίων,  Ευαγγελικών, Πεντηκοστιανών, Αντβεντιστών, Σαϊεντολόγων, Δωδεκαθεϊστών κλπ ) που επιθυμούν κάτι τέτοιο. Απόδοση σε αυτές με ειδική νομοθετική ρύθμιση του καθεστώτος του ειδικού θρησκευτικού νομικού προσώπου, χωρίς τη δυνατότητα ελέγχου σκοπιμότητας των σκοπών και της δράσης τους από το κράτος.
2.    Κατάργηση του εκκλησιασμού και της πρωινής προσευχής.
3.    Κατάργηση του σημερινού μαθήματος Θρησκευτικών και αντικατάσταση του από μάθημα Θρησκειολογίας που θα αντιμετωπίζει με τρόπο ισότιμο, ουδέτερο και αμερόληπτο όλα τα θρησκεύματα και τα αθεϊστικά ρεύματα, και που θα διδάσκεται σε προαιρετική βάση (δηλαδή με δυνατότητα εναλλακτικής επιλογής μαθήματος Φιλοσοφίας Ιδεών κι Επιστημών εκ μέρους του / της μαθητή / τριας).
4.    Κατάργηση του θρησκευτικού όρκου από κάθε δημόσια τελετή (Βουλή, Δικαστήρια, Στρατός, Δημόσιες Υπηρεσίες) και κατάργηση θρησκευτικού εορτασμού εθνικών εορτών και επίσημης συμμετοχής της Πολιτείας σε θρησκευτικές τελετές.
5.    Κατάργηση της νομοθεσίας για προσηλυτισμό ως αντίθετης στην ελευθερία διακίνησης των θρησκευτικών απόψεων.
6.    Θέσπιση υποχρεωτικού πολιτικού γάμου για όλους τους πολίτες (δηλ. με προαιρετικό τυχόν μεταγενέστερο θρησκευτικό).
7.    Θέσπιση υποχρεωτικής ονοματοδοσίας στο ληξιαρχείο με αποσύνδεση από ενδεχόμενη θρησκευτική τελετή βάπτισης.
8.    Αφαίρεση της αναφοράς σε θρήσκευμα από οποιοδήποτε δημόσιο έγγραφο
9.    Ίδρυση επαρκών χώρων πολιτικού αποχαιρετισμού νεκρών σε όλα ανεξαιρέτως τα δημόσια νεκροταφεία.
10.    Κατάργηση όλων των φοροαπαλλαγών των Εκκλησιών για δραστηριότητες που δεν έχουν άμεσο φιλανθρωπικό χαρακτήρα (πχ. επιχειρηματικές).
11.    Θέσπιση χρονοδιαγράμματος για μετάβαση σε καθεστώς οικονομικής αυτοτέλειας των Εκκλησιών, με ανάληψη της μισθοδοσίας των κληρικών τους από τις ίδιες (με παράλληλη θέσπιση προαιρετικής φορολόγησης για ενδιαφερόμενους πολίτες και διασφάλιση των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων όλων των εν ενεργεία κληρικών).
12.    Απρόσκοπτη ίδρυση Ιερών Τεμένων (τζαμιών) σε περιοχές που δεν θα είναι δυσπρόσιτες και αποκομμένες από τον οικιστικό ιστό των πόλεων με πολυπληθείς μουσουλμανικούς πληθυσμούς (κυρίως Αθήνα). Αυτοδιαχείριση του καθεστώτος λειτουργίας των Ιερών Τεμένων (τζαμιών) από τις ίδιες τις κοινότητες Μουσουλμάνων. Ίδρυση μουσουλμανικού νεκροταφείου στην Αθήνα καθώς και σε κάθε πόλη όπου υπάρχει σχετικό αίτημα εκ μέρους μουσουλμανικής κοινότητας της περιοχής.

8)    ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ
 
 
Η αναπηρία είναι μία κατάσταση πολύπλευρη και πολύπλοκη. Το άτομο που βιώνει την αναπηρία έχει να λύσει ζητήματα και να άρει εμπόδια σε καθημερινή βάση.  Στην αυτοεξυπηρέτηση και αυτόνομη διαβίωση του, στη σωματική και ψυχική του υγεία, στην εργασία, στην εκπαίδευση, στον κοινωνικό/ελεύθερο χρόνο.
Καθώς σε αυτήν την φάση δεν θα αναπτύξουμε το καθένα από αυτά αξίζει μόνο να σταθούμε στο γεγονός ότι τα περισσότερα προβλήματα που αφορούν στα άτομα με αναπηρία, ξεκινούν από την εκπαίδευση. Την εκπαίδευση κυρίως των ίδιων των ατόμων με αναπηρία. Η αναπηρία όμως, δεν αφορά μόνο άτομα, αφορά ολόκληρα συστήματα, τα οποία συστήματα κατά την ψυχολογική ορολογία σημαίνουν ομάδες ατόμων που δρουν και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους συνιστώντας ένα ευρύτερο σύστημα, μέσα στο οποίο διαβιούμε όλοι. Οι γονείς και το περιβάλλον των ατόμων με αναπηρία βιώνουν την αναπηρία από μια διαφορετική σκοπιά, από αυτήν του των ανθρώπων που καλούνται να υποκαταστήσουν την κρατική μέριμνα σε όλα τα επίπεδα (ιατρικά, εκπαιδευτικά, κοινωνικά….). Η κατάσταση της αναπηρίας θα πρέπει να ειδωθεί σφαιρικά και οι δράσεις να είναι παράλληλες. Δεν μπορούμε να ασχολούμαστε μόνο με την ιατρική πλευρά ή μόνο με την κοινωνική ενσωμάτωση ή μόνο με την αυτόνομη διαβίωση. Δράσεις αποσπασματικές είναι καταδικασμένες να αποτύχουν.
 
1) Eνίσχυση των ειδικών σχολικών μονάδων που δε θα λειτουργούν ως «χώροι φύλαξης» αλλά ως χώροι παροχής ειδικής εκπαίδευσης, στελεχωμένες με εξειδικευμένο προσωπικό που θα μπορεί να ανταποκρίνεται στις ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών.  Ουσιαστική προσπάθεια την ενσωμάτωσης μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες σε σχολεία γενικής εκπαίδευσης με τμήματα ένταξης που να λειτουργούν, και μάλιστα να λειτουργούν με εξειδικευμένους δασκάλους και με ειδικό προσωπικό στο σχολείο που θα βοηθά την ομαλή ένταξη των μαθητών στο κοινωνικό περιβάλλον του σχολείου.
 
2) Δημιουργία ενός δικτύου πληροφόρησης και συνεργασίας μεταξύ φορέων που εκπροσωπούν όλες τις ομάδες αναπηρίας (κινητικές αναπηρίες, νευρομυικές ασθένειες, χρόνιες ασθένειες, τύφλωση, κώφωση, νοητική αναπηρία, αυτισμός, πολυαναπηρίες κ.α.). Επίσης, το δίκτυο θα πρέπει να περιλαμβάνει και φορείς δημόσιους και μη που ασχολούνται με την αναπηρία σε επίπεδο επιστημονικό, ερευνητικό, υποστηρικτικό, επαγγελματικό, δημοσίων υπηρεσιών κ.α. Υπαγωγή του δικτύου σε κατάλληλο κοινοτικό ή παγκόσμιο  πρόγραμμα
 
  3) Εντελώς δωρεάν παροχή όλων των απαραίτητων θεραπειών, φαρμάκων, αναλώσιμων υγειονομικών υλικών, με πλήρη και επαρκή χρηματοδότηση του συστήματος από τον κρατικό προϋπολογισμό, με ταυτόχρονη κατάργηση για τους ανάπηρους κάθε καταβολής εισφορών στους Κλάδους Υγείας των ασφαλιστικών τους Ταμείων (κατά ρητή υλοποίηση της επιταγής του Άρθρου 21 του Συντάγματος).
 
4) Πλήρες δημόσιο δίκτυο πρώιμης και έγκαιρης διάγνωσης της αναπηρίας καθώς και σύστασης Κέντρων Αποκατάστασης σε όλα τα επίπεδα. Ταυτόχρονα ίδρυση άρτιου πολυπληθούς δικτύου Συνοδών και Φροντιστών για ανάπηρους που θα κατέχουν νέες σχετικές οργανικές θέσεις μόνιμου προσωπικού στον τομέα της Πρόνοιας, θα αμείβονται από το κράτος με ένταξη τους στα βαρέα και ανθυγιεινά και θα συζούν κατά περίπτωση κατ’ οίκον με τους ασθενείς.
 
 5) Ενοποίηση όλων των επιδομάτων αναπηρίας σε ένα και μετατροπή του σε ειδική κοινωνική σύνταξη (το ποσόν της οποίας σε πρώτη φάση να ανέρχεται στο ύψος ενός επιπλέον βασικού μισθού για τους ήδη εργαζόμενους και συνταξιούχους και στο αθροιστικό ύψος δύο βασικών μισθών για ανίκανους προς εργασία, άνεργους και ανασφάλιστους).
 
 6) Άμεση ανάγκη είναι η επέκταση του σχετικού επιδόματος (κοινωνικής σύνταξης) σε μεγάλες κατηγορίες αναπήρων ,δηλαδή τη μεγάλη ομάδα των ημιπληγικών, των κωφών από 18 έως 65 ετών, των πασχόντων από γεροντική άνοια και άλλες εκφυλιστικές ασθένειες με αποτέλεσμα οι οικογένειες τους να βρίσκονται σε τρομακτικά δύσκολη οικονομική κατάσταση λόγω της παντελούς αδυναμίας να τους παράσχουν τις απαραίτητες βοήθειες
 
 7) Μέτρα υγιεινής και ασφάλειας στους τόπους δουλειάς, κατοικίας, ψυχαγωγίας και άθλησης. Διεύρυνση των ποσοστώσεων για προσλήψεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα για όσους είναι ικανοί προς εργασία.
 
 8) Αναστολή κάθε νέας εφεξής ιδιωτικής επιχειρηματικής δράσης στον τομέα της ειδικής αγωγής, υγείας, πρόνοιας και ψυχικής υγείας που σχετίζεται με την παροχή υπηρεσιών σε άτομα με αναπηρία και διασφάλιση υψηλού επιπέδου και αποκλειστικά δημόσιας δωρεάν παροχής τέτοιων υπηρεσιών.
 
 9) Δημιουργία σύγχρονου Γενικού Οικοδομικού Κώδικα που να επιβάλλει την προσβασιμότητα των αναπήρων σε όλες τις νέες κατασκευές, δημόσιες και ιδιωτικές, υποχρεώνοντας παράλληλα τις όποιες δυνατές εργονομικές προσαρμογές στις ήδη υπάρχουσες και στο δομημένο περιβάλλον.

10) Δωρεάν χρήση όλων των μέσων μαζικής μεταφοράς από τους ανάπηρους και θέσπιση επιχορήγησης θεάτρων, κινηματογράφων και ξενοδοχείων για δωρεάν χρήση των παρεχόμενων αγαθών και υπηρεσιών από τους ανάπηρους.

9) ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ  
 
Μέχρι πρόσφατα, τα άτομα με ψυχικές διαταραχές αντιμετωπίζονταν με τη βία και τον εγκλεισμό σε άσυλο, με την προκατάληψη, το στίγμα και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Για την αλλαγή της κατάστασης χρειάστηκε όχι μόνο η πρόοδος της ψυχιατρικής και της ψυχοφαρμακολογίας, αλλά και η ανάπτυξη ενός κινήματος για τα δικαιώματα των ψυχικά ασθενών, που διεκδικούσε το σεβασμό των δικαιωμάτων τους και προωθούσε την αλλαγή της στάσης της κοινωνίας απέναντί τους. 
Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει σημαντικά βήματα στην κατεύθυνση της άρσης του αποκλεισμού των ψυχικά ασθενών και της υπεράσπισης των δικαιωμάτων τους, ιδίως σε σύγκριση με την απάνθρωπη κατάσταση που επικρατούσε στα «ψυχιατρεία» μέχρι πολύ πρόσφατα (π.χ. Λέρος). Η ψυχιατρική μεταρρύθμιση, όμως, σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ με κύριο γνώμονα την απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων και το βόλεμα «ημετέρων» και όχι τη δημιουργία σταθερών δομών στήριξης και θεραπείας των πασχόντων συμπολιτών μας. Σήμερα, που κλείνει ο κύκλος των ευρωπαϊκών κονδυλίων και μειώνονται οι δημόσιες δαπάνες για την υγεία, ακόμη κι αυτή η ημιτελής μεταρρύθμιση κινδυνεύει με κατάρρευση. 
 
Η φροντίδα, όμως, για την ψυχική υγεία παραμένει επείγουσα. Η στάση της κοινωνίας και των κρατικών υπηρεσιών δεν μπορεί να αλλάξει χωρίς ένα κίνημα που να ενώνει ιατρικό, νοσηλευτικό και λοιπό επιστημονικό προσωπικό, ασθενείς και τις οικογένειές τους και βέβαια κάθε ενεργό πολίτη και το οποίο να βάζει στο επίκεντρο την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα των ατόμων με ψυχικές διαταραχές. Ο τρόπος που η κοινωνία αντιμετωπίζει τους ψυχικά ασθενείς αποτελεί βασικό δείγμα του πολιτισμού της.
Για την Αριστερά η φροντίδα αυτή δεν εξαντλείται σε βελτιώσεις του υπάρχοντος συστήματος αλλά σχετίζεται με την πρόληψη στον γενικό πληθυσμό και με την ένταξη των ψυχικά πασχόντων στην κοινότητα ως οργανικά μέλη της. Στόχος είναι να ζουν οι ψυχικά πάσχοντες χωρίς το βάρος του κοινωνικού στίγματος αλλά και η κοινωνία να εκπαιδεύεται και να εμπλουτίζεται μέσα από τη συναλλαγή με το διαφορετικό. Στο επίκεντρο της θεραπείας της ψυχικής νόσου βρίσκεται η ψυχοθεραπεία, με τον πλούτο των προσεγγίσσεων της, έτσι ώστε να καλύπτονται οι διαφορετικές ανθρώπινες ανάγκες των πασχόντων.  Σε αυτή την κατεύθυνση χρειάζεται:
1)    Κλείσιμο των ασύλων και δημιουργία ενός σύγχρονου, τομεοποιημένου συστήματος ψυχικής υγείας στη βάση των αρχών της κοινωνικής ψυχιατρικής και της κοινοτικής φροντίδας ενταγμένου στο δημόσιο και δωρεάν εθνικό σύστημα υγείας.
2)    Τα δικαιώματα των ψυχικά ασθενών παραβιάζονται κατα συρροή κατά την νοσηλεία τους. Προκειμένου να σταματήσουν αυτές οι παραβιάσεις  χρειάζεται αναθεώρηση του θεσμικού πλαισίου προστασίας των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών (ακούσια νοσηλεία, δικαστική συμπαράσταση). Οι καλές προθέσεις δεν αρκούν, χρειάζονται μέτρα που να έχουν αποτέλεσμα.
3)    Κατάργηση του αναχρονιστικού άρθρ. 69 του Ποινικού Κώδικα και δημιουργία ειδικών καταστημάτων για τους ψυχικά ασθενείς που διαπράττουν αδικήματα.
4)     Τον περιορισμό και την κατάργηση της βίαιης πρακτικής της μηχανικής καθήλωσης (δέσιμο στο κρεβάτι) που ακόμα διατηρείται στα ψυχιατρικά ιδρύματα.
5)    Επιτάχυνση της αποασυλοποίησης / αποιδρυματοποίησης των ατόμων με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, η οποία θα επικεντρώνεται στην πρωτοβάθμια περίθαλψη και θα παρέχει όλες τις δυνατές θεραπείες με έμφαση στην ψυχοθεραπεία και τις θεραπείες μέσω της τέχνης, του αθλητισμού, της συμμετοχής στα κοινά κλπ. Στελέχωση και στήριξη όλων των στεγαστικών δομών (ξενώνες και οικοτροφεία) με κατάλληλο ιατρικό, παραιατρικό και διοικητικό προσωπικό. Σύνδεση των δομών με τα δημιουργούμενα Κέντρα Ψυχικής Υγείας. Για τις αραιοκατοικημένες ή απομακρυσμένες περιοχές, δημιουργία πλήρως εξοπλισμένων και στελεχωμένων κινητών μονάδων ψυχικής υγείας.

6)     Άμεση και γενναία δημόσια (και κοινοτική) χρηματοδότηση των των ψυχιατρικών κλινικών των γενικών νοσοκομείων που θα κατευθύνεται στη πλήρη στελέχωση με ιατρικό, παραιατρικό και διοικητικό προσωπικό, στη βελτίωση της ξενοδοχειακής υποδομής, στην έγκαιρη, διαφανή και επαρκή προμήθεια αναλώσιμων ειδών για την καθημερινότητα των μονάδων και στην στροφή στις σύγχρονες αντιλήψεις αντιλήψεις της ψυχιατρικής. Αξιοπρεπείς αμοιβές και όροι εργασίας για τους λειτουργούς της ψυχικής υγείας όλων των ειδικοτήτων και των κλάδων. Αποτροπή της ιδιωτικοποίησης των διαφόρων λειτουργιών των δημόσιων ψυχιατρικών μονάδων και των προσλήψεων προσωπικού με συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου και έργου. Θέσπιση χρονοδιαγράμματος για οριστική κατάργηση μονάδων ψυχικής υγείας του ιδιωτικού τομέα.

7)    Ειδικές πολιτικές για την προστασία ειδικών ομάδων πληθυσμού που βρίσκονται σε κίνδυνο (πρόσφυγες, μετανάστες, ηλικιωμένοι, άστεγοι, άνεργοι κλπ)  με προγράμματα επιστημονικά τεκμηριωμένης απογραφής τους και στη συνέχεια σταδιακής σύνδεσης και ένταξής τους στα Κέντρα Ψυχικής Υγείας.

8)     Δημιουργία θεσμών εργατικού και λαικού ελέγχου των δημόσιων μονάδων ψυχικής υγείας κάθε επιπέδου. Ενδυνάμωση των ψυχικά ασθενών και των συλλογικών τους οργανώσεων ώστε να διεκδικήσουν αποτελεσματικά τα δικαιώματά τους. Συμμετοχή τους στο σχεδιασμό της πολιτικής για την ψυχική υγεία. 

9)    Έμφαση στην πρόληψη των ψυχικών διαταραχών και την προαγωγή της ψυχικής υγείας μέσα από προγράμματα και καμπάνιες πληροφόρησης και αποστιγματισμού.

10)    Διατομεακή συνεργασία. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ψυχικά ασθενείς δεν μπορούν να επιλυθούν χωρίς παρεμβάσεις σε τομείς όπως η εκπαίδευση, η απασχόληση, η δικαιοσύνη κ.α.
 
 
          Πρέπει να υπερασπιστούμε τα Δημοκρατικά Δικαιώματα ως παγκόσμια, αδιαίρετα και αλληλεξαρτώμενα, σε μια περίοδο που άλλα συρρικνώνονται και άλλα καταργούνται. Τα μεγάλα κοινωνικά κινήματα, νέα και παλαιότερα, τα κινήματα ειρήνης, τα κινήματα για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος μαζί με την πολιτική αριστερά αποτελούν τη μόνη εγγύηση για την αντιστροφή των πραγμάτων. Η από κοινού αντίσταση και αντίδραση απέναντι στη σύγχρονη βαρβαρότητα είναι η μόνη διέξοδος.