ΣΥΡΙΖΑ Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς


Επικοινωνία / Contact RSS Twitter Facebook YouTube flickr

18/12/2017

Ν. Φίλης: Χρειάζεται οριζόντια νομοθετική προστασία της πρώτης κατοικίας



.

Χθες το βράδυ ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στην Ελευσίνα προανήγγειλε την ανέλκυση από τον βυθό του Σαρωνικού 28 παλαιών ναυαγίων. Ακούγοντάς τον σκέφτηκα πόσο πολύ μοιάζει με ανέλκυση ναυαγίου η προσπάθεια που έχει αναλάβει η κυβέρνησή μας, να βγάλει την οικονομία από τον βυθό της κρίσης, διασώζοντας όμως –κι αυτή είναι η διαφορά από τα κλασσικά ναυάγια- και όλο το πλήρωμα, δηλαδή, τον ελληνικό λαό. Είναι αυτό που λέμε να βγούμε από την κρίση με την κοινωνία όρθια.

Ακούγοντας και εδώ στη Βουλή αλλά και στο συνέδριο της ΝΔ τους ομιλητές είδα ανάμεσά τους καπετάνιους και μηχανικούς του βυθισμένου καραβιού της ελληνικής οικονομίας. Περιστοιχίζουν άβρεχτοι και ατσαλάκωτοι, σα να μην πέρασε μια μέρα, τον νέο πλοιοκτήτη και υπόσχονται, όλοι αυτοί οι υπαίτιοι του ναυαγίου, ταξίδια σε μέρη μαγικά κι ονειρεμένα. Πρόκειται για εφιαλτικές υποσχέσεις. Γιατί, τι άλλο από εφιάλτης είναι η τυχόν υλοποίηση του στόχου του κ. Μητσοτάκη, για διάλυση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης και προνομιακή ενίσχυση της ιδιωτικής, σε μια κοινωνία, μάλιστα, που αυξάνεται το ποσοστό της κακοπληρωμένη εργασία, με τα 380 ευρώ μηνιαίως; Θα είναι λοιπόν το κοινωνικό κράτος που θα πληγεί καίρια από τα νεοφιλελεύθερα πειράματα του κ. Μητσοτάκη. Ένα παράδειγμα: Με τον δικό μας προϋπολογισμό για την Παιδεία το 2018 θα δοθούν 5 δις 317 εκ. Πόσα θα έδινε η ΝΔ με βάση το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα που είχε υπογράψει; 4 δις 308 εκ. Ένα 1 δις λιγότερο από την Παιδεία για την εξυπηρέτηση των πλουσίων και αυτών που στέλνουν τα χρήματά τους στους φορολογικούς παραδείσους.

Ναι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Τα τρία τρίμηνα θετικής ανάπτυξης μετά από πολλά χρόνια, η αποκλιμάκωση των τιμών των ομολόγων στα επίπεδα του 2006, η βελτίωση των οικονομικών δεικτών, μαζί με σημαντικά επιτεύγματα της κυβέρνησής μας σε μια σειρά τομείς, ήταν μια πρώτη πετυχημένη ανέλκυση. Μια δεύτερη θα είναι η έξοδός μας από την τρέχουσα δανειακή σύμβαση τον Αύγουστο και η ανάκτηση κάποιων βαθμών ελευθερίας στην άσκηση της πολιτικής μας. Είναι όμως τέτοιο το μέγεθος της συντελεσμένης καταστροφής που κανείς δεν δικαιούται ούτε να πανηγυρίζει ούτε να κατασκευάζει, όπως κάτι άλλοι καπεταναίοι της συμφοράς success story. Εκεί κάτω βρίσκονται πολλά βυθισμένα καράβια ακόμη και χρειάζεται τιτάνιο έργο, αποφασιστικότητα και σχέδιο για να τα βγάλουμε έξω.

Άκουσα τον κ. Λοβέρδο και τον κ. Σταμάτη, φωνές από το βαθύ παρελθόν να απολογούνται. Το 2014, υπήρξε εκτροχιασμός στους στόχους του προγράμματος. Ως προς τον στόχο του πλεονάσματος 1,5%, υπήρξε «τρύπα» 2 δις ευρώ, που μεταφέρθηκε στο 2015. Αυτά δεν τα λέει ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε συνέντευξή του στον κ. Παπαχελά, ο κ. Σόϊμπλε είχε αναφέρει ότι ο κ. Σαμαράς τού είχε ζητήσει να ανασταλεί για λίγο για πολιτικούς λόγους το πρόγραμμα, επειδή υπήρχε αντίθεση του ελληνικού λαού και της αντιπολίτευσης. Αλλά και το ΔΝΤ, στη δική του έκθεση-αξιολόγηση, τον Φεβρουάριο του 2017, επιβεβαίωσε ότι υπήρξε εκτροχιασμός του προγράμματος το 2014. Και μια απάντηση στον κ. Σταμάτη για όσα είπε: Δεν επιδιώκουμε αναδιανομή της φτώχειας, επιδιώκουμε τον περιορισμό των συνεπειών της λιτότητας. Κι αυτό το νόημα έχουν τα αντίμετρα.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Η χώρα παρά την ανακοπή της πτωτικής πορείας και μιας τάσης για ανάκαμψη που όμως πρέπει να σταθεροποιηθεί για να είναι πειστική και βιώσιμη, εξακολουθεί να κατολισθαίνει στην τελευταία ταχύτητα της Ευρώπης. Γιατί, σημασία δεν έχει μόνο πόσο τρέχει η δική σου οικονομία, αλλά και πόσο τρέχουν οι άλλοι. Κι εδώ η επίδοση για το 2017 είναι για την Ελλάδα 1,6%, έναντι 2,5% στην Ευρωζώνη.

-Με αυτό το ύψος δημόσιου και ιδιωτικού χρέους

-Με αυτά τα πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% επί πέντε χρόνια

- Με αυτές τις ανισότητες

η πορεία προς την οριστική έξοδο από την κρίση και τα μνημόνια θα είναι αβέβαιη και επισφαλής.

Για το λόγο αυτό απαιτείται από σήμερα να θέσουμε ως προτεραιότητα την αντιμετώπιση του χρέους. Τόσο του δημόσιου χρέους και των υπέρογκων πρωτογενών πλεονασμάτων όσο και του ιδιωτικού χρέους που συναρτάται με την πορεία του τραπεζικού συστήματος. Σε αυτά τα δύο θέματα θα μου επιτρέψετε να διατυπώσω κάποιες σκέψεις.

Στο ζήτημα των πρωτογενών πλεονασμάτων. Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να προσυπογράψει πρωτογενή πλεονάσματα υπέρογκου ύψους 3,5% για την 5ετία 2018-2022. Στην πράξη όμως εφαρμόσαμε και πέρσι και φέτος τον στόχο αυτό. Ότι όμως κερδίζεις από την άνοδο του πλεονάσματος το χάνεις σχεδόν ισόποσα σε ανάπτυξη. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του 2017, που, με συμφωνημένο στόχο 1,75% φαίνεται ότι βαδίζουμε για ένα πρωτογενές πλεόνασμα γύρω στο 3%. Δηλαδή, ακριβώς τη διαφορά που θα χάσουμε από την ανάπτυξη, αυτό το 1,1% περίπου που αν το είχαμε θα πιάναμε το 2,7% αύξηση στο ΑΕΠ, δηλαδή, τον στόχο του προϋπολογισμού του 2017.

Τα πλεονάσματα 3,5% για άλλα 5 χρόνια περιορίζουν την οικονομική ανάπτυξη και της προσδίδουν κοινωνική αδικία. Τι είδους ανάπτυξη θα έχουμε χωρίς ισχυρό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων; Με νέες περικοπές στις συντάξεις και στο αφορολόγητο; Είναι αναγκαίο τώρα, που συζητούνται με τους δανειστές μέτρα για το χρέος όπως η ρήτρα ανάπτυξης να τεθεί το θέμα της μείωσης των πλεονασμάτων, προκειμένου, σε πρώτη φάση να μη γίνουν οι περικοπές των συντάξεων το 2019. Ποιος μπορεί να διαφωνήσει με μια τέτοια επιδίωξη; Ακόμη και οι παλαιότεροι υποστηρικτές των υψηλότατων πλεονασμάτων του 4,5% μιλούν σήμερα για πλεονάσματα κάτω από 2%. Αν είναι ειλικρινείς δεν έχουν παρά να αποδεχθούν μια πολιτική πρωτοβουλία συνεννόησης που θα στηρίξει την κυβέρνηση στην επαναδιαπραγμάτευση του χρέους και των πλεονασμάτων.

Τώρα είναι η ώρα για αυτή την πρωτοβουλία, ώστε, να δοθεί ακόμη μεγαλύτερη ώθηση στις θετικές εξελίξεις που σημειώνονται. Η αναβολή για αργότερα, μας περιορίζει σε δεύτερο ρόλο. Και θα κινδυνεύσουμε έτσι, με δεδομένη μια συγκεχυμένη και διαιρετική κατάσταση στην Ευρώπη (βλέπουμε όλοι τι γίνεται με το μεταναστευτικό) να την πάθουμε όπως ο κομπάρσος που νόμιζε ότι θα πάρει το Όσκαρ επειδή είχε υποδυθεί τέλεια το πτώμα. Όπου κομπάρσος βάλτε Αντώνης Σαμαράς και Ευάγγελος Βενιζέλος για να ταιριάζει τέλεια η εικόνα.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Στο ζήτημα του ιδιωτικού χρέους και ειδικά αυτού που διακρατούν οι τράπεζες.

Θέλω κατ` αρχάς να σημειώσω την ανάγκη να ξαναδούμε ως υπεύθυνη διακυβέρνηση αλλά και ως νομοθετική και ελεγκτική εξουσία το ζήτημα των τραπεζών, πέρα από τον ρόλο στον τομέα αυτόν της Τράπεζας της Ελλάδας και της ΕΚΤ.

Πρέπει να μας απασχολήσουν οι παρατηρήσεις και η κριτική του Ελεγκτικού Συνεδρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνολικά για τα μνημόνια και τους απίστευτους πειραματισμούς που έγιναν σε βάρος του ελληνικού λαού, αλλά ειδικότερα για τις τράπεζες και τις παρεμβάσεις της ΕΚΤ και του SSM, για τις οποίες το πόρισμα είναι καταπέλτης.

Η έκθεση αυτή προκάλεσε την έντονη αντιπαράθεση του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου με την ΕΚΤ για απόκρυψη στοιχείων και αδιαφάνεια. Και είναι απορίας άξιον γιατί στην Ελλάδα δόθηκε τόσο λίγη προσοχή.

Κι έρχομαι στο θέμα των πλειστηριασμών και των κινδύνων για την πρώτη κατοικία. Θα πω προκαταβολικά ότι η κυβέρνηση πρέπει να μελετήσει σοβαρά το θέμα της οριζόντιας προστασίας της πρώτης κατοικίας με βάση την αντικειμενική αξία (300000 και κάτω) και να μην αρκεστεί στη συμφωνία κυρίων με τις τράπεζες. Η σημερινή συνάντηση του πρωθυπουργού με τους τραπεζίτες, δείχνουν τα όρια και τα αδιέξοδα που μπορεί να υπάρξουν. Οι στόχοι που έχουν θέσει οι τραπεζίτες για το 2018-2019, σε συνεργασία με τον SSM, οδηγούν σε πάνω από 40000 πλειστηριασμούς. Ο καθένας καταλαβαίνει ότι από ένα σημείο και μετά αυτοί δεν θα αφορούν στρατηγικούς κακοπληρωτές ή μπαταξήδες με βίλες 1,5 εκ. ευρώ και πισίνες, αλλά, φτωχό κόσμο και απλούς ανθρώπους της πρώην μεσαίας τάξης που εξουθένωσε η κρίση.

Η κυβέρνηση πρέπει ταυτόχρονα με την οριζόντια προστασία, να δει θέματα όπως είναι η μη διενέργεια των πλειστηριασμών στην αγοραία αλλά στην αντικειμενική αξία, η δυνατότητα του δανειολήπτη να παίρνει το σπίτι του στην τιμή που θα το εξαγόραζε το fund ή ο μειοδότης και άλλα μέτρα προστασίας, με δεδομένο ότι είναι γνωστά και συγκεντρωμένα πλέον όλα τα περιουσιακά στοιχεία των δανειοληπτών, κινητά και ακίνητα και συνεπώς μπορεί να περιοριστεί σημαντικά ο κίνδυνος να επωφεληθούν οι μπαταξήδες.

Κυρίως, όμως, πρέπει να μελετήσει άμεσα προτάσεις και καλές πρακτικές όπως είναι η ΝΟΜΑ η δημόσια bad bank της Ιρλανδίας και να συνδυάσουμε την εξυγίανση των ισολογισμών των τραπεζών με την προστασία από μαζικούς πλειστηριασμούς που θα έχουν τεράστιο κοινωνικό αντίκτυπο. Μια τέτοια δημόσια τράπεζα ειδικού σκοπού, θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί από τα κονδύλια που έχουν περισσέψει από το 3ο μνημόνιο.

Στο σημείο αυτό θέλω να ενημερώσω τη Βουλή ότι αυτές οι πρακτικές των τραπεζών που ενθαρρύνονται από την ΕΚΤ, έχουν γίνει αντικείμενο σφοδρών επικρίσεων από τον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου κ. Ταγιάνι, ο οποίος μάλιστα, έστειλε σχετική επιστολή διαμαρτυρίας στον πρόεδρο της ΕΚΤ κ. Ντράγκι στις 9 Οκτωβρίου 2017. Καταθέτω στοιχεία με τη σχετική πληροφόρηση.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Ψηφίζω τον προϋπολογισμό του 2018 με την αισιοδοξία ότι είναι στο χέρι μας να έρθουν καλύτερες μέρες. Ότι η έξοδος από τη δανειακή σύμβαση τον Αύγουστο πρέπει να πλαισιωθεί από ρυθμίσεις για το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, ώστε η πορεία της οικονομικής ανάκαμψης να είναι σταθερή και κοινωνικά δίκαιη. Αυτό το κοινωνικό χρέος μπορεί να το φέρει βήμα-βήμα σε πέρας μόνο η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Το χρωστάμε στον ελληνικό λαό και θα το καταφέρουμε.

 



Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία πλοήγησης και να αναλύουμε την επισκεψιμότητα της ιστοσελίδας μας. Με την παραμονή σας στην ιστοσελίδα, αποδέχεστε τη χρήση cookies όπως αυτή περιγράφεται στην Πολιτική Cookies ΟΚ